Karate Kid: Legends (2025) Mini Review

KARATE KID:

ΘΡΥΛΟΙ

Δράσης- Πολεμικών τεχνών- Δραματική

Διάρκεια: 94'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο μίστερ Μιγιάγκι και Ντάνιελ-Σαν αποτελούν κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας. Θυμάμαι να παρακολουθώ όλες τις ταινίες της σειράς The Karate Kid στην ιδιωτική τηλεόραση δεκάδες φορές την κάθε μία. Μεγαλώνοντας ωστόσο δεν μπορώ να πω ότι εξακολούθησαν να έχουν πια ιδιαίτερη επίδραση οι προβολές του και το Karate Kid φαίνεται να αποτελεί πια απλώς ένα κομμάτι νοσταλγίας των παιδικών χρόνων. Ακόμα και το Kobra Kai, η σειρά που επανάφερε το Karate Kid στο προσκήνιο κερδίζοντας και νέους θαυμαστές,  δεν αποτέλεσε για μένα μαγνήτη, ίσως και λόγω της γενικότερης ανικανότητάς μου να παρακολουθήσω τηλεοπτικές σειρές, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Το άκουσμα μιας νέας ταινίας Karate Kid με άφησε, όπως μπορείτε να συμπεράνετε ήδη, σχετικά αδιάφορο, έστω κι αν εδώ θα είχε ρόλο και ο αγαπημένος μου Τζάκι Τσαν. Για σινεμά λοιπόν ούτε λόγος για το Karate Kid Legends, όμως για μια προβολή στο σπίτι, δεν είπα όχι.

 Το Legends φέρνει μαζί στην οθόνη τον Ραλφ Μάτσιο, τον Ντάνιελ-Σαν των πρωτότυπων ταινιών, με τον Τζάκι Τσαν, που υποδύθηκε τον κύριο Χαν, τον αντίστοιχο κύριο Μιγιάγκι της ταινίας του 2010, The Karate Kid, διασκευή της πρωτότυπης ομώνυμης ταινίας. Εδώ λοιπόν, ο Λη, ένας πιτσιρικάς από τη σχολή του κυρίου Χαν στο Χονγκ Κονγκ, θα βρεθεί στην Αμερική μαζί με τη μητέρα του, η οποία του έχει ζητήσει να απομακρυνθεί από το Κουνγκ Φου και τους αγώνες, μετά το θάνατο του αδερφού του σε μια συμπλοκή. Ο Λη όμως συναντά αρκετές δυσκολίες στο νέο περιβάλλον και βρίσκεται σχεδόν αναγκασμένος να δώσει ξανά μερικούς αγώνες. Συμπαράσταση θα βρει στον Χαν, ο οποίος έρχεται στην Αμερική για να τον προετοιμάσει και αυτός με τη σειρά του αναζητήσει τον Ντάνιελ Λα Ρούσο, συνεχιστή της σχολής καράτε του κυρίου Μιγιάγκι, ώστε να δώσουν νέα τεχνική στον Λι.

 Το Karate Kid: Legends είναι νιώθω ο ορισμός της "συμπαθητικής δημιουργίας που δεν έχει όμως να πει τίποτα" ή να προσθέσει έστω κάτι στο franchise, πέρα από μερικά χρήματα στο ταμείο φυσικά, καθώς όπως και να το κάνουμε αυτός είναι και ο κύριος λόγος της δημιουργίας του, λίγο μόλις μετά την ολοκλήρωση του επιτυχημένου Kobra Kai. Το παρακολουθείς ευχάριστα μεν καθώς πάντα οι ιστορίες τύπου "Rocky" (μην γελιόμαστε, και το πρώτο Karate Kid απομίμηση του Ρόκυ για πιο νεαρές ηλικίες αποτελεί) βρίσκουν εύκολα στόχο στο κοινό αλλά δεν παύει να είναι μια ιστορία που πλέον έχει ειπωθεί αρκετές φορές.

 Η παρουσία αρκετά καλών ηθοποιών βοηθά την ταινία καθώς εκτός του πολύ καλού Μπεν Γουάνγκ, που έχει τον ρόλο του Λι, υπάρχουν ο Τζάκι Τσαν, ο Ραλφ Μάτσιο, ο Τζόσουα Τζάκσον και Μινγκ Να Γουέν (η φωνή της Μουλάν!). Η μοντέρνα κινηματογράφηση, οι γρήγοροι ρυθμοί, η κίνηση της κάμερας στις μονομαχίες και η χρωματική παλέτα είναι πράγματα που μπαίνουν στα θετικά της ταινίας αλλά δυστυχώς- ή ευτυχώς για κάποιους - στο τέλος την κατατάσσεις στη κατηγορία της αξιοπρεπούς αρπαχτής. 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Diablo (2025) Review

Δράσης, Θρίλερ, Πολεμικών Τεχνών

Διάρκεια: 91'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Ο Σκοτ Άντκινς απασχολεί συχνά τους φίλους των ταινιών δράσης και απολύτως δικαιολογημένα, τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με την προσωπική του απόδοση στις περισσότερες ταινίες που συμμετέχει. Το σύνηθες πρόβλημα στις ταινίες που τον βλέπουμε είναι ότι οι ίδιες οι ταινίες δεν είναι πολύ καλές. Χαμηλού προϋπολογισμού οι πιο πολλές από αυτές με σενάρια και ερμηνείες στο επίπεδο του μετρίου αλλά με καλό επίπεδο σε ότι έχει να κάνει με τη δράση και κυρίως με τις σωματικές μονομαχίες. Εκεί αρκεί ένας σκηνοθέτης που ξέρει να σκηνοθετήσει τη δράση και τα υπόλοιπα τα αφήνει στον Σκοτ, ο οποίος ξέρει τι να κάνει και πως να το κάνει ώστε να γράψει στην κάμερα. Φαίνεται εξάλλου κι ο ίδιος να έχει αποδεχτεί το ρόλο του βασιλιά των b movies δράσης και να έχει σταματήσει να αναζητά κάτι παραπάνω, αυτό το κάτι που θα μπορούσε να έχει βρει εδώ και χρόνια καθώς κακός ηθοποιός δεν είναι και θα μπορούσε να είναι ένας πιο προβεβλημένος ήρωας ταινιών δράσης πρώτης γραμμής. Στη νέα ταινία που πρωταγωνιστεί, το Diablo, αποδεικνύει για άλλη μια φορά τις ικανότητές του και μοιράζεται την οθόνη με ένα άλλο σημαντικό όνομα των ταινιών δράσης και πολεμικών τεχνών, τον Χιλιανό Μάρκο Ζαρόρ.

 Ο Άντκινς υποδύεται εδώ τον Κρις Τσέινι, έναν πρώην κατάδικο, ο οποίος φθάνει στην Κολομβία με σκοπό να απαγάγει την κόρη του Βιθέντε, ενός αρχιμαφιόζου της περιοχής. Ο Κρις ήταν στενός φίλος με τη νεκρή πια μητέρα της μικρής και της είχε υποσχεθεί ότι αν ποτέ της συνέβαινε κάτι θα έπαιρνε τη μικρή μακριά από τον Βιθέντε. Όταν η μικρή βρίσκεται πια στα χέρια του Κρις, ο Βιθέντε εξαπολύει ανθρωποκυνηγητό εναντίον του. Ένας από του κυνηγούς του Κρις είναι και το Κοράκι, θρύλος ανάμεσα στους εκτελεστές, καθώς πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι ο ίδιος ο διάβολος και δεν μπορεί να πεθάνει. Το Κοράκι όμως δεν επιθυμεί μόνο να βρει τον Κρις και να πάρει πίσω τη μικρή για να την παραδώσει στον Βιθέντε. Πιο προσωπικά κίνητρα τον συνδέουν τόσο με τον μαφιόζο όσο και με τον Κρις.

 Άλλος ένας Χιλιανός βρίσκεται στη σκηνοθεσία της ταινίας κι αν κάτι κάνει πολύ καλά ο Ερνέστο Ντίαζ Εσπινόζα αυτό είναι η σκηνοθεσία των σκηνών μάχης. Όταν χρειάζεται κάνει μερικά τρικ με την κάμερα αλλά ξέρει ότι πρέπει αρκετές στιγμές να τη στήσει απέναντι από το Ζαρόρ και τον Άντκινς και να εκμεταλλευτεί πλήρως τους δύο εξαιρετικούς τεχνίτες και τις κινήσεις τους, προσφέροντας όχι μία αλλά δύο βασικές μονομαχίες μεταξύ τους, με τη δεύτερη να έρχεται φυσικά στο φινάλε. Όταν δεν έχει να σκηνοθετήσει δράση, ο Εσπινόζα δεν τα πάει άσχημα αλλά φαίνεται να μην τον νοιάζει ιδιαίτερα αυτό το κομμάτι. Το θετικό είναι ότι υπάρχει τουλάχιστον αρκετή δράση αλλά και αιματηρή βία, καθώς ο Χιλιανός έχει στη φιλμογραφία του και exploitation υλικό.

 Η σκιαγράφηση των δύο βασικών χαρακτήρων γίνεται αρκετά καλά από τον Εσπινόζα. Ο Άντκινς είναι ο καλός της υπόθεσης, λίγο παραστρατημένος παλιότερα, αναγκασμένος να χρησιμοποιήσει βία χωρίς να το θέλει ενώ ο Ζαρόρ, που κλέβει την παράσταση, είναι ξεκάθαρα μια φονική μηχανή, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς πάνω του. Είναι πολύ καλός ο τρόπος που προσεγγίζει τον χαρακτήρα ο Ζαρόρ, και έστω κι αν το σενάριο (που έγραψαν οι δύο πρωταγωνιστές σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη και τον Ματ Σάνσομ) δεν εμβαθύνει ιδιαίτερα, ο ηθοποιός καταφέρνει να φτιάξει έναν χαρακτήρα που κερδίζει τη ματιά του θεατή.

 Σε σχέση με άλλες πρόσφατες ταινίες του Άντκινς που έχουμε παρακολουθήσει, το Diablo καταφέρνει να ξεχωρίσει. Ο Άντκινς παραμένει πολύ καλός, ωστόσο την παράσταση εδώ κλέβει το Κοράκι του Μάρκο Ζαρόρ. Και οι δύο πάντως είναι χάρμα οφθαλμών στις μονομαχίες τους που είναι το καλύτερο πράγμα που έχει να δώσει αυτή η συμπαθής b movie δράσης και πολεμικών τεχνών.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Kill' em All (2017) Action Movie Review

 

ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΗΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

Δράσης

Διάρκεια: 100'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ έκανε όνομα σαν ηθοποιός ταινιών δράσης ξεκινώντας στη δεκαετία του 1980 και συνεχίζοντας δυναμικά μέχρι τα τέλη της επόμενης δεκαετίας. Και το όνομά του πούλαγε. Πούλαγε τρελά. Μετά ήρθε σιγά σιγά η κάθοδος του άστρου του και η συμμετοχή σε χαμηλού προϋπολογισμού ταινιών, που στην πλειοψηφία τους ήταν κακές και με διανομή κατευθείαν στην αγορά του DVD. Υπήρξαν μικρές αναλαμπές στην πορεία αλλά ως επί το πλείστον  οι ταινίες αυτές δεν ήταν καλές και αυτό το λέω εκ πείρας καθώς για κάποιον απροσδιόριστο λόγο έχω παρακολουθήσει τις περισσότερες από αυτές μέχρι περίπου το 2010. Το Kill' em All έρχεται το 2017 και είναι ακόμα μια κακή προσθήκη στη φιλμογραφία του Βέλγου.

 Ένα ανεκδιήγητο σενάριο χρησιμοποιείται σαν κορμός της ταινίας. Ο βομβαρδισμός της Σερβίας από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ βαφτίζεται ως το σωτήριο γεγονός που σταμάτησε τον πόλεμο ανάμεσα στις εθνικιστικές ομάδες που δρούσαν στην περιοχή της Γιουγκοσλαβίας αλλά όπως μας πληροφορεί η ταινία αρκετοί εγκληματίες πολέμου ξέφυγαν. Επίσης σύμφωνα με την ταινία πολλοί από τους ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους εκείνη την περίοδο αποφάσισαν να δράσουν, να πάρουν το νόμο στα χέρια τους και να αναζητήσουν εκδίκηση ψάχνοντας σε όλο τα μήκη και πλάτη της Γης τους δολοφόνους των δικών τους ανθρώπων. Έναν από αυτούς υποδύεται φυσικά και ο Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ και ευκαιρία λοιπόν για βρωμόξυλο!

 Όλη αυτή η ιστορία στήνεται απλώς για να πέσει ξύλο. Για το ανάθεμα ρε παιδιά! Γιατί πρέπει να γίνουν και πολιτικές δηλώσεις περί του βομβαρδισμού στη Γιουγκοσλαβία και τη σωτήρια επέμβαση των ΗΠΑ και ένα σωρό μπούρδες ακόμα σε μια ταινία που στόχος της είναι να δώσει καλές σκηνές δράσης και συγκεκριμένα μονομαχίες σώμα με σώμα; Έχεις τον Βαν Νταμ, έχεις τον Ντάνιελ Μπέρνχαρντ (αναγνωρίσιμη φιγούρα στο σινεμά δράσης) και αντί να δεις πως θα κάνεις ενδιαφέρουσες χορογραφίες και σκηνές δράσης, αναλώνεσαι στο να στήσεις ένα "και καλά" πολιτικό θρίλερ χωρίς να μπορείς να το υποστηρίξεις, σπαταλώντας έτσι και τον μέγιστο Πίτερ Στόρμερ σε διαλόγους ανούσιους με τη Μαρία Κονσίτα Αλόνσο (για θυμηθείτε το The Running Man, το Predator 2) με αποκορύφωμα μια σκηνή που θα ήθελε να είναι η μεγάλη ανατροπή αλλά είναι απλώς όλα λάθος στημένα.

 Το βάρος πέφτει προφανώς στον σκηνοθέτη μας, Πίτερ Μαλότα. Χρόνια φίλος του Βαν Νταμ, σταντ-μαν και συντονιστής σκηνών μάχης σε μερικές ταινίες του Βέλγου (Double Impact, Universal Soldier, The Order) ενώ έκανε και ντεμπούτο μπροστά από τις κάμερες στην πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Βαν Νταμ, το The Quest. Το 2017 λοιπόν ο Μαλότα σκηνοθετεί κι αυτός την πρώτη του ταινία και μάλλον την τελευταία του. Περιμένεις από ένα σταντ-μαν να έχει άποψη στο στήσιμο της δράσης και να δώσει τουλάχιστον ικανοποιητικές μονομαχίες ανάμεσα σε ηθοποιούς του είδους που έχουν δείξει ότι "το έχουν". Δυστυχώς όμως ο Μαλότα δεν "το έχει" και έτσι όλοι βγαίνουν εκτεθειμένοι. Αποτέλεσμα είναι μέσα σε αυτές τις κακές ταινίες της φιλμογραφίας του Βαν Νταμ, το Kill' em All να διεκδικεί εύκολα μια θέση στο βάθρο των τριών χειρότερων. 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Jiu Jitsu (2020) Review

 

Δράσης, Επιστημονικής Φαντασίας, Πολεμικών Τεχνών

Σκηνοθεσία:Dimitri Logothetis
Σενάριο:Dimitri Logothetis,Jim McGrath
Πρωταγωνιστούν:Alain Moussi,Nicolas Cage,Raymond Pinharry, Marie Avgeropoulos,Frank Grillo,Tony Jaa

Διάρκεια: 102'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Νίκολας Κέιτζ συνεχίζει την αλλόκοτη καριέρα των τελευταίων ετών, που τον θέλει να συμμετέχει σε μερικές σερί κακές ταινίες και φροντίζει να σπάει αυτό το σερί με κάποια καλή ταινία που και που. Εδώ προφανώς και δεν μιλάμε για αυτή την ταινία αλλά για μια ταινία από αυτές που το καλύτερο πράγμα που έχουν να επιδείξουν είναι η παρουσία και μόνο του Κέιτζ, ο οποίος ακόμα και όταν δεν δίνει καλές ερμηνείες έχει τον τρόπο να μαγνητίζει το βλέμμα του θεατή.

 Εξωγήινος πολεμιστής έρχεται κάθε έξι χρόνια στη Γη, μέσω μιας διαγαλαξιακής πύλης και έξι επίλεκτοι του Ζίου Ζίτσου πρέπει να τον αντιμετωπίσουν. Το κλειδί για τη νίκη της ανθρώπινης φυλής φαίνεται να κρατάει ένας στρατιώτης που πάσχει από αμνησία αλλά και ένας μεγαλύτερης ηλικίας, μισότρελος τύπος (όπου "μισότρελος" γράψτε Κέιτζ).

 Το γυρισμένο στην Κύπρο, Jiu Jitsu, από τον Ελληνοαμερικάνο, Δημήτρη Λογοθέτη, σκηνοθέτη με καριέρα σε δεύτερες παραγωγές την δεκαετία του 1980 και του 1990 και κυρίως μετά σε τηλεοπτικές σειρές, είναι μια ταινία μείγμα επιστημονικής φαντασίας και πολεμικών τεχνών, που θυμίζει έντονα τον Κυνηγό σε ό,τι έχει να κάνει με την πλοκή και την εξέλιξη της δράσης. Δεν μιλάμε φυσικά για ποιοτικές ομοιότητες με το φιλμ του ΜακΤίρναν αλλά για μια φθηνή απομίμηση που θα μπορούσε ίσως να έχει καλύτερη τύχη αν... είχε σενάριο. Ο Λογοθέτης όμως προτιμά να βασιστεί στο όνομα του Κέιτζ για να πουλήσει την ταινία και χρησιμοποιεί τα πάντα προσχηματικά για να φτιάξει ένα σωρό μάχες σώμα με σώμα ανάμεσα στα πολύ καλά ονόματα του είδους των ταινιών πολεμικών τεχνών που έχει συγκεντρώσει, όπως ο πρωταγωνιστής Αλαίν Μουσί και ο θρυλικός Τόνι Τζάα.Υπάρχουν όντως μερικές καλογυρισμένες σκηνές και κάποια τερτίπια με την κάμερα που κάνει ο Λογοθέτης που έχουν ενδιαφέρον αλλά δυστυχώς η δράση δεν βοηθά στην εξέλιξη της πλοκής παρά απλώς παρεμβάλλεται για να δώσει χώρο στο σκηνοθέτη να δοκιμάσει διάφορες τεχνικές με την κάμερα.

 Λόγος για ερμηνείες ούτε για πλάκα δεν γίνεται και μένουμε φυσικά με την παρουσία του Νίκολας Κέιτζ, που και στα χειρότερά του μπορεί να σε συνεπάρει. Ο Αλέν Μουσί και ο Τόνι Τζάα δεν φημίζονται για τις ερμηνευτικές τους ικανότητες οπότε βασίζονται στις αθλητικές τους ικανότητες, οι οποίες είναι εξαιρετικές αλλά εδώ δεν καταφέρνει να τους αναδείξει ικανοποιητικά ο Λογοθέτης, καθώς τα διάφορα "κόλπα" με την κάμερα και η αλόγιστη και αχρείαστη χρήση κακού CGI δεν αφήνει το θεατή να συγκεντρωθεί στις μάχες.

 Κακό συνολικά φιλμ λοιπόν με κάποιες κρυφές αρετές που μπορεί να διακρίνουν οι συνηθισμένοι σε b movies. Πριν το δω πίστευα ότι μπορεί να είχαμε μια ταινία που θα ήταν ικανή να αποκτήσει cult διαστάσεις. Τώρα όμως νομίζω ότι έχουμε απλώς μια ταινία που θα ξεχαστεί σύντομα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDB