Diablo (2025) Review

Δράσης, Θρίλερ, Πολεμικών Τεχνών

Διάρκεια: 91'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Ο Σκοτ Άντκινς απασχολεί συχνά τους φίλους των ταινιών δράσης και απολύτως δικαιολογημένα, τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με την προσωπική του απόδοση στις περισσότερες ταινίες που συμμετέχει. Το σύνηθες πρόβλημα στις ταινίες που τον βλέπουμε είναι ότι οι ίδιες οι ταινίες δεν είναι πολύ καλές. Χαμηλού προϋπολογισμού οι πιο πολλές από αυτές με σενάρια και ερμηνείες στο επίπεδο του μετρίου αλλά με καλό επίπεδο σε ότι έχει να κάνει με τη δράση και κυρίως με τις σωματικές μονομαχίες. Εκεί αρκεί ένας σκηνοθέτης που ξέρει να σκηνοθετήσει τη δράση και τα υπόλοιπα τα αφήνει στον Σκοτ, ο οποίος ξέρει τι να κάνει και πως να το κάνει ώστε να γράψει στην κάμερα. Φαίνεται εξάλλου κι ο ίδιος να έχει αποδεχτεί το ρόλο του βασιλιά των b movies δράσης και να έχει σταματήσει να αναζητά κάτι παραπάνω, αυτό το κάτι που θα μπορούσε να έχει βρει εδώ και χρόνια καθώς κακός ηθοποιός δεν είναι και θα μπορούσε να είναι ένας πιο προβεβλημένος ήρωας ταινιών δράσης πρώτης γραμμής. Στη νέα ταινία που πρωταγωνιστεί, το Diablo, αποδεικνύει για άλλη μια φορά τις ικανότητές του και μοιράζεται την οθόνη με ένα άλλο σημαντικό όνομα των ταινιών δράσης και πολεμικών τεχνών, τον Χιλιανό Μάρκο Ζαρόρ.

 Ο Άντκινς υποδύεται εδώ τον Κρις Τσέινι, έναν πρώην κατάδικο, ο οποίος φθάνει στην Κολομβία με σκοπό να απαγάγει την κόρη του Βιθέντε, ενός αρχιμαφιόζου της περιοχής. Ο Κρις ήταν στενός φίλος με τη νεκρή πια μητέρα της μικρής και της είχε υποσχεθεί ότι αν ποτέ της συνέβαινε κάτι θα έπαιρνε τη μικρή μακριά από τον Βιθέντε. Όταν η μικρή βρίσκεται πια στα χέρια του Κρις, ο Βιθέντε εξαπολύει ανθρωποκυνηγητό εναντίον του. Ένας από του κυνηγούς του Κρις είναι και το Κοράκι, θρύλος ανάμεσα στους εκτελεστές, καθώς πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι ο ίδιος ο διάβολος και δεν μπορεί να πεθάνει. Το Κοράκι όμως δεν επιθυμεί μόνο να βρει τον Κρις και να πάρει πίσω τη μικρή για να την παραδώσει στον Βιθέντε. Πιο προσωπικά κίνητρα τον συνδέουν τόσο με τον μαφιόζο όσο και με τον Κρις.

 Άλλος ένας Χιλιανός βρίσκεται στη σκηνοθεσία της ταινίας κι αν κάτι κάνει πολύ καλά ο Ερνέστο Ντίαζ Εσπινόζα αυτό είναι η σκηνοθεσία των σκηνών μάχης. Όταν χρειάζεται κάνει μερικά τρικ με την κάμερα αλλά ξέρει ότι πρέπει αρκετές στιγμές να τη στήσει απέναντι από το Ζαρόρ και τον Άντκινς και να εκμεταλλευτεί πλήρως τους δύο εξαιρετικούς τεχνίτες και τις κινήσεις τους, προσφέροντας όχι μία αλλά δύο βασικές μονομαχίες μεταξύ τους, με τη δεύτερη να έρχεται φυσικά στο φινάλε. Όταν δεν έχει να σκηνοθετήσει δράση, ο Εσπινόζα δεν τα πάει άσχημα αλλά φαίνεται να μην τον νοιάζει ιδιαίτερα αυτό το κομμάτι. Το θετικό είναι ότι υπάρχει τουλάχιστον αρκετή δράση αλλά και αιματηρή βία, καθώς ο Χιλιανός έχει στη φιλμογραφία του και exploitation υλικό.

 Η σκιαγράφηση των δύο βασικών χαρακτήρων γίνεται αρκετά καλά από τον Εσπινόζα. Ο Άντκινς είναι ο καλός της υπόθεσης, λίγο παραστρατημένος παλιότερα, αναγκασμένος να χρησιμοποιήσει βία χωρίς να το θέλει ενώ ο Ζαρόρ, που κλέβει την παράσταση, είναι ξεκάθαρα μια φονική μηχανή, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς πάνω του. Είναι πολύ καλός ο τρόπος που προσεγγίζει τον χαρακτήρα ο Ζαρόρ, και έστω κι αν το σενάριο (που έγραψαν οι δύο πρωταγωνιστές σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη και τον Ματ Σάνσομ) δεν εμβαθύνει ιδιαίτερα, ο ηθοποιός καταφέρνει να φτιάξει έναν χαρακτήρα που κερδίζει τη ματιά του θεατή.

 Σε σχέση με άλλες πρόσφατες ταινίες του Άντκινς που έχουμε παρακολουθήσει, το Diablo καταφέρνει να ξεχωρίσει. Ο Άντκινς παραμένει πολύ καλός, ωστόσο την παράσταση εδώ κλέβει το Κοράκι του Μάρκο Ζαρόρ. Και οι δύο πάντως είναι χάρμα οφθαλμών στις μονομαχίες τους που είναι το καλύτερο πράγμα που έχει να δώσει αυτή η συμπαθής b movie δράσης και πολεμικών τεχνών.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Castle Falls (2021)Action Review

 

Δράσης, Δραματική

Σκηνοθεσία:Dolph Lundgren
Σενάριο:Andrew Knauer
Πρωταγωνιστούν:Dolph Lundgren,Scott Adkins, Scott Hunter,Kim Delonghi,Vas Sanchez

Διάρκεια: 90'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Τα οικονομικά προβλήματα και η ανεργία μαστίζουν το μεγαλύτερο μέρος των καθημερινών ανθρώπων την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον. Από αυτά τα προβλήματα δεν ξεφεύγουν και οι πρωταγωνιστές της νέας ταινίας που σκηνοθέτησε ο Ντολφ Λούντγκρεν, ο οποίος μπαίνει για έβδομη φορά πίσω από την κάμερα και παραδίδει μια σχετικά προσγειωμένη ταινία δράσης.

 Ο Λούντγκρεν εδώ συμπρωταγωνιστεί με τον Σκοτ Άντκινς. Ο πρώτος υποδύεται έναν αστυνομικό που προσπαθεί να βρει τα χρήματα για να κάνει η μονάκριβη κόρη του την εγχείρηση που θα σώσει τη ζωή της. Ο δεύτερος παίζει έναν ταλαντούχο αλλά άνεργο και διαλυμένο ψυχικά αθλητή πολεμικών τεχνών. Αυτό που θα τους ενώσει είναι τα χρήματα που ένας κακοποιός έχει κρύψει σε μια πολυκατοικία, η οποία σύντομα θα κατεδαφιστεί. Ο Άντκινς που πιάνει δουλειά στο συνεργείο που ξεκινά της διαδικασίες κατεδάφισης, είναι αυτός που βρίσκει πρώτος τα χρήματα, χωμένα σε έναν τοίχο της οικοδομής. Ενώ οι εργάτες έχουν σχολάσει, επιστρέφει πίσω να πάρει τα χρήματα. Εκεί θα πέσει πάνω στον Λούντγκρεν, ο οποίος έχει πληροφορίες από έναν φυλακισμένο για την τοποθεσία των χρημάτων και αποφασίζει να τα αποκτήσει για να σώσει την κόρη του. Επίσης εκεί βρίσκονται και τα μέλη μιας συμμορίας που γνωρίζουν για τα χρήματα και όπως καταλαβαίνετε ακολουθεί μακελειό. Βάλε και το ότι από στιγμή σε στιγμή το κτίριο θα κατεδαφιστεί και έχετε μια πιο αναλυτική εικόνα.

 Τίμιος ο Λούντγκρεν. Τόσο στις ερμηνείες του, όσο στη σκηνοθετική του δουλειά είναι τουλάχιστον αξιοπρεπής. Δεν διακρίνεις κανένα εξαιρετικό ταλέντο αλλά βγάζει μια αρκετά ανθρώπινη ματιά στη συγκεκριμένη ταινία και κρατά έναν προσγειωμένο τόνο, σκηνοθετώντας παράλληλα αρκετά καλά και τη δράση. Εξάλλου και ο ίδιος είναι ηθοποιός που δεν έχει παίξει σε λίγες ταινίες δράσης ενώ και ο Άντκινς είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός ταινιών δράσης, πράγμα που βοηθά αρκετά τον σκηνοθέτη.

 Δεν υπόσχεται πολλά η ταινία και αυτό λειτουργεί προφανώς υπέρ της. Λούντκρεν και Άντκινς γράφουν στην κάμερα, έχουν και μια μεταξύ τους μονομαχία, ενώ ο Άντκινς φροντίζει να δώσει και μερικές κλωτσιές παραπάνω στο φινάλε. Είναι και είκοσι χρόνια νεότερος, οπότε επιβάλλεται. Όχι κακή επιλογή λοιπόν για τους φίλους των ταινιών δράσης και των δύο συγκεκριμένων αστέρων. Δεν είναι από τα καλύτερά τους αλλά είναι μια χαρά.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

IMDB

Seized (2020) Review

 

Δράσης, θρίλερ

Σκηνοθεσία:Isaac Florentine
Σενάριο:Richard Lowry
Πρωταγωνιστούν:Scott Adkins,Mario Van Peebles,Steven Elder, Karlee Leilani Perez

Διάρκεια: 85'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Σκοτ Άντκινς είναι ένας ηθοποιός ταινιών δράσης για τον οποίο την εκτίμησή μου έχω αναφέρει αρκετές φορές. Γράφει εκπληκτικά στην κάμερα σαν φυσική παρουσία και οι αθλητικές του ικανότητες είναι ικανές να εντυπωσιάσουν, ακόμα και χωρίς πολύ καλή κινηματογράφηση. Σε όλα αυτά τα χρόνια της καριέρας του δεν έχει καταφέρει να γίνει ακριβώς πρώτο όνομα γενικά αλλά τουλάχιστον στο είδος του έχει την αναγνώριση που του αξίζει. Ο Άντκινς κινείται κυρίως με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε "δεύτερες" παραγωγές και λίγο- πολύ γνωρίζεις από την αρχή τι θα δεις. Οι καλύτερες πρωταγωνιστικές στιγμές του, εννοώντας τις ταινίες που είναι πιο ενδιαφέρουσες και από κινηματογραφική άποψη, τυχαίνει να είναι από τις συνεργασίες του με τον σκηνοθέτη Άιζακ Φλορεντάϊν, ικανότατο στην κινηματογράφηση της δράσης και των πολεμικών τεχνών. Ο λόγος λοιπόν που αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στην ταινία Seized είναι η ανάμιξη των δύο τους στους συντελεστές.

 Η πλοκή όπως ήταν αναμενόμενο δεν κάνει την έκπληξη. Πρώην εκτελεστής ζει μακριά από την παλιά ζωή του και εργάζεται πια ως υπεύθυνος ιστοσελίδας (ή κάτι τέτοιο...). Εδώ και δέκα πέντε χρόνια το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να μεγαλώσει σωστά το γιο, πράγμα πολύ δύσκολο μετά το θάνατο της γυναίκας του. Η παλιά ζωή του όμως δεν τον έχει ξεχάσει τελείως. Ο αρχηγός ενός καρτέλ απαγάγει το γιο του και τον ενημερώνει ότι για να τον πάρει πίσω θα πρέπει να σκοτώσει έναν προς έναν όλους τους προσωπικούς αντιπάλους των εγκληματικών συνδικάτων.

 Εδώ έχουμε μια από τις πιο αδύναμες στιγμές των Άντκινς και Φλορεντάϊν. Οι μονομαχίες είναι πάρα πολύ καλές αλλά χωρίς κάτι διαφορετικό. Θα μπορούσαν να ενσωματωθούν σε οποιαδήποτε άλλη ταινία χωρίς να αλλάξουν πολλά. Το πρόβλημα είναι οι σκηνές που παρεμβάλλονται της δράσης, οι οποίες είναι πραγματικά κακογραμμένες, είτε έχουν να κάνουν με τον πρωταγωνιστή και τον γιο του είτε παρακολουθούμε τους διαλόγους ανάμεσα στα μέλη των εγκληματικών συνδικάτων. Προσχηματικά είναι όλα, θα μου πεις, για να προχωρήσει στις σκηνές δράσης αλλά δυστυχώς εδώ έχει γίνει μηδαμινή δουλειά στους χαρακτήρες, οπότε η δράση είναι μεν καλογυρισμένη, δεν βρίσκει όμως συναισθηματική ικανοποίηση ο θεατής σε αυτή. Θέλω να πω, για να μην παρεξηγηθώ, ότι όταν χρησιμοποιείς το κλασικό πια στήσιμο μιας περιπέτειας, που θέλει αγαπημένο πρόσωπο του πρωταγωνιστή να σκοτώνεται ή να απάγεται, τότε θα έπρεπε η δράση να έχει κάποιον αντίκτυπο συναισθηματικό και σε εμάς (τους θεατές), να θέλεις, με λίγα λόγια, ο ήρωας να μην αφήσει τίποτα όρθιο. Εδώ αυτό δεν μου δούλεψε.

 Δεν φταίει βέβαια μόνο το σενάριο για τυχόν θέματα. Έχει και ο σκηνοθέτης την ευθύνη του, όταν τρώει χρόνο από την ταινία με πλάνα που νιώθεις ότι θα έπρεπε να έχουν τελειώσει τριάντα δεύτερα πιο πριν ή  να μην υπάρχουν καν. Επίσης, ο Άντκινς δεν είναι πολύ μέσα στο πνεύμα του ρόλου του εδώ. Στις πολεμικές τέχνες του είναι άψογος, ενδιάμεσα όμως φαίνεται να μην το έχει δουλέψει πολύ και είναι κρίμα γιατί τα τελευταία χρόνια φαινόταν να υπάρχει εξέλιξη στο ερμηνευτικό κομμάτι.

 Μόνο για τους φίλους λοιπόν του πρωταγωνιστή προτείνεται το συγκεκριμένο φιλμ και για αυτούς δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα ικανοποιηθούν, καθώς κι εγώ ανήκω σε αυτούς αλλά η ταινία δεν με κέρδισε.

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

IMDB

 

 

Accident Man (2018)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης, Μαύρη Κωμωδία, Κόμικ

"Το Accident Man έχει αρκετές στιγμές έντονης βίας αλλά πάντα τις ντύνει με μαύρο χιούμορ. Τόσο ο Άντκινς όσο και οι υπόλοιποι ηθοποιοί μοιάζει να ανταπεξέρχονται και σε αυτό το ζητούμενο."

Σκηνοθεσία:Jesse V. Johnson

Σενάριο: Stu Small,Scott Adkins

Παίζουν:Scott Adkins,
Ray Stevenson,Ashley Greene

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ως γνήσιο παιδί της δεκαετίας του 1980 δε μπορώ να αντισταθώ στις ταινίες δράσης και ειδικά σε αυτές που έχουν να κάνουν με πολεμικές τέχνες. Ως εκ τούτου, η ακόρεστη πείνα μου είτε για πρωτοκλασάτες περιπέτειες αλλά ακόμα περισσότερο για τις λεγόμενες δεύτερες παραγωγές, χαμηλότερου κόστους, ήταν κι ένας από τους λόγους που δημιούργησα το Δες και Πες. Ήθελα να γράφω δύο λόγια κυρίως για τις ταινίες που για τη μεγαλύτερη μερίδα των Ελλήνων κριτικών (επαγγελματιών και μη) περνούσαν απαρατήρητες, κυρίως γιατί δεν έχουν κινηματογραφική διανομή στη χώρα μας. Και τι θα γινόταν με άμοιρους τύπους σαν εμένα που πάσχιζαν να βρουν ένα κείμενο γραμμένο στα Ελληνικά για αυτές τις ταινίες δράσης που μόνο στα ράφια των dvd clubs μπορείς να βρεις ή στον παράνομο, σκοτεινό κόσμο του διαδικτύου; Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιδέα για τη δημιουργία του ιστολογίου αυτού. Ένας από τους ηθοποιούς των ταινιών του είδους που απασχολεί συχνά πυκνά το Δες και Πες, είναι ο Σκοτ Άντκινς, ο άνθρωπος που, όπως έχω ξαναγράψει, είναι ο πιο χαρισματικός ηθοποιός ταινιών δράσης του σήμερα. Ο Άντκινς γράφει στην κάμερα, χρησιμοποιεί κατάλληλα τις δεξιότητές του και όσο περνούν τα χρόνια γίνεται και καλύτερος στο υποκριτικό κομμάτι. Στο νέο φιλμ που πρωταγωνιστεί, το Accident Man, αποδεικνύει όλα αυτά ενώ έχει και την πρώτη συμμετοχή του στη συγγραφή του σεναρίου μαζί με τον Στου Σμολ.

 Το Accident Man είναι μεταφορά ενός Αγγλικού κόμικ, δημιούργημα του Πατ Μιλς. Εδώ παρακολουθούμε την ιστορία του Μάικ Φάλον, επαγγελματία εκτελεστή, με σήμα κατατεθέν του, την ικανότητα να παρουσιάζει τις δολοφονίες του σαν ατυχήματα των θυμάτων. Ο Μάικ ανήκει σε ένα "σωματείο" εκτελεστών που τελεί υπό την καθοδήγηση του Μεγάλου Ρέι, του ανθρώπου που μύησε στο επάγγελμα τον Μάικ. Η στιγμή που η ζωή του Μάικ αλλάζει είναι αυτή που πληροφορείται τη δολοφονία της πρώην συντρόφου του, ενεργής ακτιβίστριας. Ο Μάικ ψάχνει και ανακαλύπτει ότι τη δολοφονία είχε αναλάβει το σωματείο του κι έτσι αρχίζει ένας πόλεμος μεταξύ εκτελεστών.

  Το προηγούμενο φιλμ που πρωταγωνιστούσε ο Άντκινς (Savage Dog) με είχε αφήσει αδιάφορο. Όταν λοιπόν είδα το όνομα του ίδιου σκηνοθέτη κι εδώ, του Τζέσι Β. Τζόνσον, δεν ξεκίνησα να παρακολουθώ την ταινία έχοντας υψηλές προσδοκίες. Κι όμως ο Τζόνσον φτιάχνει ένα πολύ πιο ζωντανό φιλμ, μια μαύρη κωμωδία στα πρότυπα του σινεμά του Γκάι Ρίτσι, με καλό ρυθμό, αρκετές καλές ατάκες και φυσικά μονομαχίες και τα απαραίτητα ακροβατικά από τον Άντκινς, ο οποίος είναι πολύ πιο άνετος στο ρόλο του, σε σχέση με αρκετές από τις προηγούμενες εμφανίσεις του.

  Το Accident Man έχει αρκετές στιγμές έντονης βίας αλλά πάντα τις ντύνει με μαύρο χιούμορ. Τόσο ο Άντκινς όσο και οι υπόλοιποι ηθοποιοί μοιάζει να ανταπεξέρχονται και σε αυτό το ζητούμενο. Ο Ρέι Στίβενσον είναι ο αρχηγός του "σωματείου" και μέντορας του Μάικ και κάποιες στιγμές φαίνεται να το διασκεδάζει υπερβολικά, ενώ ένα ρόλο εκτελεστή κρατά κι ο έμπειρος Μάικλ Τζέι Γουάιτ, άλλος ένας από τους υποτιμημένους action heroes της προηγούμενης γενιάς.

  Αυτό που περιμένεις, το παίρνεις από το Accident Man. Μετά το πρώτο ημίωρο και μια αχρείαστη φλυαρία γύρω από την ομάδα των εκτελεστών, μέσα από μια αδικαιολόγητα μακρόσυρτη σκηνή στο μπαρ, που είναι η έδρα του "σωματείου", όλα κυλάνε πολύ πιο γρήγορα και ικανοποιούμαστε με μερικές καλογυρισμένες σκηνές μονομαχιών. Η ταινία δράσης της χρονιάς δεν είναι αλλά είναι κάτι που θα ικανοποιήσει τους φίλους του είδους.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Savage Dog (2017)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης

"Κλασική ιστορία εκδίκησης το φιλμ που σκηνοθετεί ο Τζέσι Β. Τζόνσον, με αρκετή βία αλλά χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι ταινίες εκδίκησης ξυπνούν τα πρωτόγονα ένστικτα μας και γεμίζουμε ικανοποίηση στο τέλος, όταν ο ήρωας παίρνει το αίμα του πίσω. Δεν είναι ντροπή να το παραδεχτούμε. Η συγκεκριμένη ωστόσο αποτυγχάνει στο κομμάτι αυτό."

Σκηνοθεσία:Jesse V. Johnson

Σενάριο:Jesse V. Johnson

Παίζουν:Scott Adkins,
Marko Zaror,Juju Chan

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το νέο φιλμ που πρωταγωνιστεί ο υποτιμημένος ηθοποιός ταινιών δράσης, Σκοτ Άντκινς, έρχεται να φέρει έναν αέρα από τις περιπέτειες της δεκαετίας του 1980 και του 1990, κάτι που συμβαίνει με αρκετά φιλμ από αυτά που έχει πρωταγωνιστήσει ανά διαστήματα ο ταλαντούχος Εγγλέζος. Το συγκεκριμένο ωστόσο δεν ανήκει στα καλά του.

  

Ο Άντκινς υποδύεται εδώ τον Μάρτιν Τίλμαν, έναν Ιρλανδό στρατιωτικό, πρώην πρωταθλητή πυγμαχίας, που βρίσκεται φυλακισμένος στην Ινδοκίνα, το 1959. Η χώρα κυβερνάται από αποβράσματα και εγκληματίες πολέμου, Βιετναμέζους και Γερμανούς ναζί, που βρήκαν καταφύγιο εκεί. Ο Μάρτιν έχει κάνει όνομα σαν μαχητής σε αγώνες μεταξύ των κρατούμενων. Τελευταίος αγώνας και ο Τίλμαν παίζει την ελευθερία του, την κερδίζει αλλά ο τοπικός διοικητής κάνει τα πάντα για να τον κρατήσει εκεί, καθώς τα χρήματα από τα στοιχήματα που φέρνει ο Ιρλανδός είναι πολλά. Η αγαπημένη του Τίλμαν τραυματίζεται, ο καλός του φίλος πέφτει νεκρός από τα πυρά των ανθρώπων του διοικητή και το μόνο που μένει στον πρωταγωνιστή μας είναι πια η εκδίκηση. Καλά το καταλάβατε, δε θα σταματήσει αν δε σκοτώσει τους πάντες.

  Κλασική ιστορία εκδίκησης το φιλμ που σκηνοθετεί ο Τζέσι Β. Τζόνσον, με αρκετή βία αλλά χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι ταινίες εκδίκησης ξυπνούν τα πρωτόγονα ένστικτα μας και γεμίζουμε ικανοποίηση στο τέλος, όταν ο ήρωας παίρνει το αίμα του πίσω. Δεν είναι ντροπή να το παραδεχτούμε. Η συγκεκριμένη ωστόσο αποτυγχάνει στο κομμάτι αυτό. Οι σκηνές ανάμεσα από τις μάχες που επιδίδεται ο Άντκινς δεν είναι γραμμένες με τρόπο που θα μας κάνουν να δεθούμε ιδιαίτερα με τον πρωταγωνιστή, οπότε χάνεται το κομμάτι που συμπάσχουμε τις απώλειες του ήρωα. Το κορίτσι και ο φίλος του σκοτώνονται αλλά δεν έχουμε καταφέρει ούτε με τον έναν ούτε με τον άλλο να έχουμε αρκετό χρόνο στην οθόνη, οπότε λίγο αδιάφορο μας έρχεται όλο αυτό. Από εκεί και πέρα, παρακολουθούμε μια έκρηξη βίας μέχρι να φτάσουμε στην τελική μάχη του φινάλε, η οποία είναι η καλύτερη, σε μια ταινία, όμως, που ακόμα κι εκεί υστερεί αρκετά. Ο θεαματικός Άντκινς κάνει ό,τι μπορεί αλλά ο τρόπος που χορογραφείται η δράση δε βοηθά καθόλου. Ίσως οι πιο αργές σκηνές μάχης σώμα με σώμα, που έχω δει σε ταινία του.

  Το τρίτο Undisputted παραμένει μέχρι σήμερα η κορυφαία στιγμή του Άντκινς ενώ και η διλογία του Νίντζα (Ninja, Ninja: Shadow of a Tear ) είναι ενδεικτική των ικανοτήτων του και της εκρηκτικής παρουσίας του στην οθόνη. Το Savage Dog είναι κατώτερο δείγμα ταινίας δράσης, έχει ελάχιστες καλές στιγμές και δεν θα το πρότεινα. Τουλάχιστον τα δύο προηγούμενα φιλμ που είδαμε τον Εγγλέζο, το Hard Target 2 και το Close Range, είχαν όσα έπρεπε να έχει μια αποδεκτή ταινία δράσης κι ας μην είχαν κάτι ιδιαίτερο. Εδώ είναι λίγο βαρετά τα πράγματα. Το Χόλιγουντ πάντως έχει μπροστά του έναν χαρισματικό action hero, τον οποίο δεν έχει εκμεταλλευτεί κατάλληλα μέχρι σήμερα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Hard Target 2 (2016)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης

Σκηνοθεσία:Roel Reiné

Σενάριο:Matt Harvey,
Dominic Morgan,George Huang

Παίζουν:Scott Adkins,
Robert Knepper,Rhona Mitra

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένας πρωταθλητής πολεμικών τεχνών βρίσκεται σε άθλια κατάσταση μετά τον θάνατο φίλου και συναθλητή του κατά τη διάρκεια μεταξύ τους αγώνα. Ζώντας σε μια διαρκή παρακμή και δίνοντας αγώνες για να αυτοσυντηρείται, βρίσκεται μπροστά σε μια τεράστια ευκαιρία. Ένας πλούσιος τύπος του δίνει τη δυνατότητα να βγάλει ένα ποσό που θα τον εξασφαλίσει για μια ζωή, αρκεί να δώσει έναν αγώνα στη Μιανμάρ. Όταν, όμως, φτάνει στη Μιανμάρ ανακαλύπτει ότι πρέπει στην ουσία να παίξει το θήραμα σε ένα ανθρωποκυνυγητό, έτσι βρίσκεται κυνηγημένος μέσα στη ζούγκλα, να παλεύει για την ίδια του τη ζωή.

ΑΠΟΨΗ: Είκοσι τρία χρόνια μετά το Hard Target, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Τζον Γου στην Αμερική, με πρωταγωνιστή τον Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ, έρχεται η πολυπόθητη συνέχεια! Τι; Ποιά ταινία είναι το Hard Target; Αν είναι αυτή που ο Βαν Νταμ παίζει διπλό ρόλο; Όχι, βέβαια! Όχι, ούτε η άλλη είναι που παίζει διπλό ρόλο και ούτε η τρίτη που παίζει διπλό ρόλο. Είναι αυτή που ο Βαν Νταμ σφαλιαρίζει ένα φίδι! Δε θυμάσαι; Εντάξει ρε αδερφέ, μ' έσκασες. Καμία σημασία δεν έχει αν θυμάσαι. Πάμε παρακάτω.

  Ο Ολλανδός Ρολ Ρενέ σκηνοθετεί τον action star Σκοτ Άντκινς σε ρόλο αντι-Βαν Νταμ και φτιάχνει ένα φιλμ στο ύφος του πρώτου που σκηνοθέτησε ο Γου, απλώς όχι τόσο διασκεδαστικό όσο το πρωτότυπο, ούτε με τόση ενέργεια. Ο Ρενέ σκορπάει μερικά περιστέρια εδώ κι εκεί, θέλοντας ίσως να αποτίσει φόρο τιμής στον Γου, γεμίζει το φιλμ με αργή κίνηση της κάμερας, όπως και ο Γου, αλλά κάπου το παρακάνει με όλα αυτά. Όταν ο Γου χρησιμοποιούσε το slow motion ήταν πρωτότυπο και σήμα κατατεθέν του σκηνοθέτη, το 2016, όμως, η υπερβολική χρήση του δεν βοηθάει. Το τελικό αποτέλεσμα ωστόσο δεν είναι κακό. Μπορεί να μην είναι κάτι διαφορετικό αλλά για δευτεροκλασάτης παραγωγής περιπέτεια μια χαρά τα πάει. 

  Ο Άντκινς είναι το δυνατό χαρτί του Ρενέ και αυτός φροντίζει να το αποδεικνύει κάθε στιγμή που πρέπει να επιδείξει τις ικανότητές του στις πολεμικές τέχνες. Όπως και στα υπόλοιπα φιλμ του, ο Άντκινς, δε φοβάται να λερώσει τα χέρια του. Κάνει μόνος του τις επικίνδυνες σκηνές και δείχνει γιατί οι περισσότεροι σήμερα τον θεωρούν τον καλύτερο action star παρότι δεν έχει καταφέρει να γίνει αστέρας πρώτης γραμμής. Από εκεί και πέρα έχουμε σε ρόλους κακών τον Ρόμπερτ Νέπερ, ο οποίος συμπαθητικός είναι με βάση το υλικό που έχει να δουλέψει, και η πανέμορφη Ρόνα Μίτρα, της οποίας η παρουσία δυστυχώς σπαταλάται, καθώς ούτε πολύ χρόνο συμμετοχής έχει, ούτε και ουσιαστικό ρόλο.

  Για τους φίλους της δράσης, το Hard Target 2, προσφέρει ικανοποιητικές στιγμές. Καλές μάχες σώμα με σώμα, ένα εντυπωσιακό φινάλε με τον Άντκινς να δείχνει όλα του τα προσόντα και συμπαθητική φιλμογράφηση της άγριας φύσης. Το σενάριο και οι ατάκες δεν είναι το δυνατό σημείο του φιλμ αλλά δε νομίζω ότι θα επιλέξει κανείς να το δει περιμένοντας ένα καλογραμμένο σενάριο και χαρακτήρες με βάθος. Για να περάσεις μιάμιση ώρα χαλαρή μπροστά στην τηλεόρασή σου, δεν είναι απαγορευτικό. Αν απέφευγε και αυτές τις συνεχόμενες χρήσεις της αργής κίνησης για ψύλλου πήδημα, θα είχε άνετα μισό αστεράκι παραπάνω.

Home Invasion (2016)

Είδος : Θρίλερ

Σκηνοθεσία:David Tennant

Σενάριο:Peter Sullivan

Παίζουν:Jason Patric,
Scott Adkins,Natasha Henstridge

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Η Χλόη έχει παντρευτεί έναν πάρα πολύ πλούσιο άνδρα, ο οποίος λείπει συνεχώς σε επαγγελματικά ταξίδια και αυτή μένει με τον ανήλικο γιο του στην πολυτελέστατη έπαυλη του συζύγου. Η ασφάλεια του σπιτιού παραβιάζεται και η Χλόη με το παιδί βρίσκονται αντιμέτωποι με τρεις ξένους που εισβάλουν στο χώρο τους, προσπαθώντας να βρουν το χρηματοκιβώτιο. Η μόνη ελπίδα της Χλόη είναι ο υπεύθυνος της υπηρεσίας συστημάτων συναγερμού, ο οποίος την καθοδηγεί μέσω του κινητού της.

ΑΠΟΨΗ: Νατάσα Χένστριτζ, Τζέισον Πάτρικ και Σκοτ Άντκινς! Τρία ονόματα που όταν τα είδα μαζί αναρωτήθηκα τι διάολο μπορεί να έχει προκύψει από αυτή τη συνεργασία. Προσθέστε και το όνομα Ντέιβιντ Τέναντ στη σκηνοθεσία, πράγμα που έκανε το αριστερό μου φρύδι να ανασηκωθεί ως γνήσιος φαν του Ρότζερ Μουρ, και η περιέργεια έφτασε σε νέα ύψη. Όταν κατάλαβα βέβαια ότι πρόκειται απλώς για συνωνυμία με τον συμπαθή Βρετανό ηθοποιό που υποδύθηκε τον Doctor Who, ήταν πλέον αργά, έτσι, το μόνο που μου έμεινε να κάνω κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της ταινίας ήταν να αναρωτιέμαι πού θα φτάσει ακόμα ο Τζέισον Πάτρικ και πώς πάχυνε έτσι στην περιφέρεια η Χένστριτζ (μισογύνη, σεξιστή...)!

  Υβρίδιο του πρόσφατου The Call και του Φιντσερικού Panic Room, το Home Invasion έχει να μας προσφέρει ελάχιστες ενδιαφέρουσες σκηνές αγωνίας, μερικά δείγματα φιλοτιμίας από τους Πάτρικ και Άντκινς, που προσπαθούν ανά διαστήματα να κάνουν κάτι με τους χαρακτήρες τους, και την όμορφη αλλά άχρωμη Νατάσα Χένστριτζ να προσπαθεί να πείσει ως πρωταγωνίστρια μιας "άχρωμης" ταινίας, της οποίας είναι και παραγωγός. Άψογος συνδυασμός!

  Δεν ξεκινάει με τις χειρότερες προϋποθέσεις και μιας και μιλάμε για χαμηλού προϋπολογισμού ταινία, για την αγορά του DVD, μπορείς να δείξεις μεγαλύτερη επιείκεια και προσωπικά την έδειξα! Αφού έχουμε να κάνουμε λοιπόν με ένα φιλμ τηλεοπτικών προδιαγραφών, οι απαιτήσεις μας είναι μικρότερες αλλά και πάλι περιμένεις μερικά σημάδια επαγγελματισμού και μια προσπάθεια από μεριάς δημιουργών να προσφέρουν διασκέδαση στο κοινό. Για κάποια μικρά διαστήματα υπάρχει μια ένδειξη ότι κάτι πάει να γίνει, όμως, για κάποια άλλα μεγαλύτερα διαστήματα, η ένδειξη αυτή ξεθωριάζει και τελικά χάνεται τελείως. Οι σεναριακές ευκολίες διαδέχονται η μία την άλλη, οι πρωταγωνιστές βάζουν τον αυτόματο πιλότο από ένα σημείο και μετά και καταλήγουμε σε άλλο ένα συμβατικό, κάτω του μετρίου θρίλερ εισβολής.

  Η Χένστριτζ τρέχει πάνω κάτω προσπαθώντας να μας πείσει ότι αγωνιά∙ ο Πάτρικ κάθεται σε μια πολυθρόνα και μιλάει στο τηλέφωνο∙ ο Άντκινς δεν έχει την ευκαιρία να δείξει ούτε μία φορά τη δεξιότητά του στις πολεμικές τέχνες (δες τα Ninja, Ninja: Shadow of a Tear, Close Range και Undisputted III και θα καταλάβεις). "Κλάφ' τα, Χαράλαμπε", με λίγα λόγια. Σήμερα, που οι επιλογές ταινιών είναι τόσες πολλές, δεν έχει κανένα νόημα να κάτσεις να παρακολουθήσεις το Home Invasion. Υπάρχουν καλύτερα δείγματα του είδους εκεί έξω.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Close Range (2015)

Είδος : Περιπέτεια, Δράση

Σκηνοθεσία:Isaac Florentine

Σενάριο:Chad Law,Shane Dax Taylor

Παίζουν:Scott Adkins,
Nick Chinlund,Caitlin Keats

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Κόλτον Μακρίντι, πρώην παρασημοφορημένος στρατιωτικός, εισβάλει στο άντρο καρτέλ ναρκωτικών και παίρνει πίσω την ανιψιά του που έχει απαχθεί. Μαζί με το κορίτσι, όμως, παίρνει εν αγνοία του και ένα USB στικάκι, το οποίο περιέχει πληροφορίες που μπορούν να εκθέσουν το καρτέλ. Σύντομα οι άντρες του καρτέλ θα φθάσουν στη φάρμα της αδερφής του και ο Κόλτον θα πρέπει να παλέψει για τη ζωή της αδερφής του, της ανιψιάς του και τη δική του, έχοντας να αντιμετωπίσει όχι μόνο τους κακοποιούς αλλά και τον διεφθαρμένο ντόπιο σερίφη. 

ΑΠΟΨΗ: Έρχονται κάποιες νύχτες που θέλεις απλώς να αράξεις μπροστά από την τηλεόραση και να δεις κάτι χαλαρό. Μια περιπέτεια όπως εκείνες που γυρίζονταν παλιότερα, με λίγα λόγια, απλή πλοκή, χωρίς να νοιάζεσαι για εκπλήξεις, ανατροπές και μπερδεμένα σενάρια, αλλά μόνο για ικανοποιητική δράση. Το Close Range είναι ακριβώς αυτή η ταινία, στα χνάρια των προηγούμενων ταινιών που γύρισε ο Ισαάκ Φλορεντάιν, με πρωταγωνιστή πάντα τον πολύ καλό στο συγκεκριμένο είδος, Σκοτ Άντκινς.

  Ο Φλορεντάιν είναι ένας σκηνοθέτης ικανός για καλή δουλειά σε ταινίες δράσης με χαμηλούς προϋπολογισμούς, κατηγορία στην οποία ανήκει και το Close Range. Αγνή, καθαρή δράση, μάχες σώμα με σώμα και πολεμικές τέχνες, παρουσιάζονται με μαεστρία μέσα από την κάμερα του Φλορεντάιν. Μια ματιά σε ταινίες όπως το Ninja, Ninja: Shadow of A Tear και Undisputed III: Redemption θα σας πείσει για την ικανότητά του να σκηνοθετεί τη δράση. Αυτό είναι το δυνατό του χαρτί και το χρησιμοποιεί εξαιρετικά, διαλέγοντας σενάρια που δεν έχουν απαίτηση εμβάθυνσης σε χαρακτήρες και καταστάσεις αλλά τα πολύ βασικά για το χτίσιμο της δράσης. Από τη στιγμή που μπορείς να δεχτείς αυτό και δεν περιμένεις από το φιλμ πολυδιάστατους χαρακτήρες και πρωτότυπο σενάριο αλλά αρκείσαι στις θεμελιώδεις αρχές μιας ταινίας δράσης παλιάς κοπής, τότε με το Close Range μπορείς να διασκεδάσεις.

  Βασικός παράγοντας της δυναμικής του φιλμ είναι και ο πρωταγωνιστής του, ο αεικίνητος Σκοτ Άντκινς. Ιδανικός action hero ο Άντκινς, δε φοβάται να μπει ο ίδιος στη μάχη, απαραίτητο προσόν για τους πρωταγωνιστές ταινιών δράσης και πολεμικών τεχνών. Αθλητής και ο ίδιος, γνώστης των πολεμικών τεχνών, με μαύρη ζώνη στο κικ-μπόξινγκ, μπορεί να γυρίζει τις δύσκολες σκηνές μόνος του και να είναι παράλληλα αρκετά θεαματικές. Στα περισσότερα φιλμ που έχει πρωταγωνιστήσει ο Άντκινς μέχρι στιγμής φέρεται έξυπνα, τόσο αυτός όσο και ο εκάστοτε σκηνοθέτης, διαλέγοντας λιγομίλητους χαρακτήρες, καθώς τα πολλά λόγια δεν είναι το δυνατό σημείο του. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, όσο κανείς γνωρίζει τις δυνατότητες του και είναι ειλικρινής απέναντι στο κοινό που τον ακολουθεί και ο συγκεκριμένος σε αυτό που κάνει είναι αρκετά ξεκάθαρος.

  Το Close Range, όπως και ο πρωταγωνιστής του, είναι μια ειλικρινής ταινία δράσης. Γρήγορη, μικρή σε διάρκεια, χωρίς διάθεση να δημιουργήσει κάτι το ιδιαίτερο, μπαίνει κατευθείαν στο ψητό. Λίγο πολεμικές τέχνες, λίγο γουέστερν, πάντα με αφέλειες σεναριακές και χωρίς ενδιαφέροντες δεύτερους χαρακτήρες, αλλά με καλά χορογραφημένες μάχες σώμα με σώμα, καλά σταντς και μερικά θεαματικά πλάνα, σήμα κατατεθέν του Φλορεντάιν.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

Ninja : Shadow Of A Tear (2013)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης

Σκηνοθεσία: Isaac Florentine

Σενάριο:David N. White

Παίζουν: Scott Adkins,

Kane Kosugi

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Ο Κέισι ζει ευτυχισμένος με τη γυναίκα του, Ναμίκο, και περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Όταν η Ναμίκο δολοφονείται, ο Κέισι χάνεται ακολουθώντας το σκοτεινό μονοπάτι της εκδίκησης.

ΑΠΟΨΗ : Το Ninja του 2009 είχε αρκετές αρετές σαν ταινία δράσης αλλά είχε και αρκετά μειονεκτήματα, κυρίως σε επίπεδο σεναρίου και πλοκής. Τέσσερα χρόνια μετά έχουμε μια προσπάθεια από τους ίδιους συντελεστές, για τη δημιουργία κάτι καλύτερου.

  Η αλήθεια είναι ότι το σίκουελ του Ninja εμφανίζεται βελτιωμένο σε ότι έχει να κάνει με το σενάριο και την πλοκή του. Όλος ο κορμός της ταινίας βασίζεται σε μια απλή ιστορία εκδίκησης, η οποία είναι προσεκτικά γραμμένη και προσπαθεί να δώσει και μια μικρή ανατροπή στο τέλος. Παρακολουθούμε τον ήρωα σε πιο σκοτεινά μονοπάτια αυτή τη φορά, να λειτουργεί μετά το θάνατο της αγαπημένης του σαν μια φονική μηχανή, αποβάλλοντας κάθε ίχνος λογικής από πάνω του.

  Μεγαλύτερη η ερμηνευτική πρόκληση για τον Adkins εδώ, καθώς πρέπει να προσπαθήσει παραπάνω απ' ότι συνήθως στις ταινίες του, για να δώσει υπόσταση και βάθος στο χαρακτήρα του. Φανερά καλύτερος σε σχέση με την πρώτη ταινία, τα πάει αρκετά καλά όχι μόνο στις σκηνές δράσης, που είναι βούτυρο στο ψωμί του, αλλά κι όταν πρέπει να ανοίξει το στόμα του. Δεν ξέρω αν ποτέ θα δούμε κάτι διαφορετικό από τον Adkins (αν πρέπει να μαντέψω θα έλεγα μάλλον όχι) αλλά αν ερμηνευτικά κρατηθεί σε τέτοια επίπεδα, θεωρώ πως είναι αρκετά καλά για τις ταινίες του είδους, που έχει διαλέξει να υπηρετεί. Αν ο Adkins έχει να ζηλέψει κάτι από τους action stars της πρώτης σειράς, είναι μόνο το ότι οι περισσότεροι έχουν βρει μια ερμηνευτική περσόνα, την οποία διατηρούν από ταινία σε ταινία με μικρές παραλλαγές, με αποτέλεσμα να διευκολύνονται οι ίδιοι και το κοινό να ταυτίζεται μαζί τους. Αυτό ο Adkins δεν το έχει καταφέρει ακόμα.

  Ο λόγος για τον οποίο ξεχωρίζει το Ninja : Shadow Of A Tear, είναι φυσικά για την πολύ καλά χορογραφημένη δράση του. Όπως και στην αρχική ταινία, έτσι κι εδώ τα πράγματα στον τομέα δράση και πολεμικές τέχνες είναι εξαιρετικά. Ο Florentine βρίσκει τις καλύτερες γωνίες λήψης, για θεαματικότερα αποτελέσματα και ο Adkins δίνει ρέστα κάνοντας αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα με άξιο συμπαραστάτη τον Kane Kosugi. 

  Σε αυτό το σίκουελ του Ninja θα έπρεπε θεωρητικά να βάλω λίγο μεγαλύτερη βαθμολογία σε σχέση με τον προκάτοχό του, όμως έχω κάποιες ενστάσεις. Η πρώτη ταινία υστερούσε σε σενάριο και πλοκή αλλά είχε πολύ καλή ατμόσφαιρα και χρησιμοποιούσε το φως και το σκοτάδι με τέτοιο τρόπο, ώστε μετέφερε μια δόση μυστικισμού στο θεατή, κάτι που δένει απόλυτα με την ιστορία των νίντζα. Άλλο πλεονέκτημα της ταινίας ήταν το γενικότερο κλίμα '80ς που απέπνεε, κυρίως σε επίπεδο πλοκής, βγάζοντας μια αφέλεια που σε διασκέδαζε. Στο σίκουελ τα πράγματα παίρνουν πιο σοβαρή μορφή και ναι μεν το φιλμ είναι προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις της εποχής του αλλά χάνει την ατμόσφαιρα του πρώτου. Αυτό που παραμένει πάντα σε υψηλά επίπεδα και στις δύο ταινίες (ίσως λίγο παραπάνω στο σίκουελ) είναι οι σκηνές δράσης. Ίσως βιάστηκα να θεωρήσω καλύτερη περιπέτεια πολεμικών τεχνών της χρονιάς το Man Of Tai Chi, καθώς το Ninja: Shadow Of A Tear έρχεται με άγριες διαθέσεις.

 Με λίγα λόγια: Άλλο ένα must για τους λάτρεις της περιπέτειας, με εξαιρετικές σκηνές δράσης και χαρισματικό πρωταγωνιστή. Δεν έχει την ατμόσφαιρα της πρώτης ταινίας αλλά έχει πιο προσεγμένο σενάριο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων :

Ninja (2009)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης

Σκηνοθεσία:Isaac Florentine

Σενάριο:Boaz Davidson

Michael Hurst

Πρωταγ.: Scott Adkins, 

Tsuyoshi Ihara

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Ο Κέισι είναι ένας ορφανός Αμερικάνος, που μεγάλωσε σε μια σχολή νιντζίτσου και εκεί διδάχτηκε την πολεμική τέχνη. Όταν το θρυλικό Γιορόι Μπίτσου, το πανίσχυρο σπαθί των νίντζα που κουβαλάει πάνω του το πολυτιμότερο μυστικό των πολεμιστών, απειλείται να κλαπεί, ο δάσκαλος του Κέισι τον στέλνει στην Αμερική, μαζί με το σπαθί, με σκοπό να το προφυλάξει με τη ζωή του, αν χρειαστεί.

ΑΠΟΨΗ : Το Ninja υπάρχει στη συλλογή μου δύο χρόνια τώρα κι όμως απέφευγα να το παρακολουθήσω, θεωρώντας ότι πρόκειται για χαμηλού μπάτζετ αντιγραφή του Ninja Assassin, της ίδιας χρονιάς, το οποίο μάλιστα δεν είχα βρει ενδιαφέρον. Έκανα λάθος. Το Ninja είναι χαμηλού μπάτζετ, μπορεί να κυκλοφόρησε την ίδια χρόνια με το, μεγαλύτερων απαιτήσεων, Ninja Assassin και να το έκανε αυτό σκόπιμα, για να εκμεταλλευτεί τη μεγάλη διαφήμιση του δεύτερου αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για αντιγραφή. Προσωπικά, βρήκα το Ninja πολύ πιο διασκεδαστικό και τίμιο.

  Με ένα απλό(στα όρια του απλοϊκού πολλές φόρες) σενάριο και μια ιστορία που θα θυμίσει σε όσους μεγάλωσαν τη δεκαετία του '80 αρκετές από τις βιντεοταινίες πολεμικών τεχνών με νίντζα, που κυκλοφορούσαν κατά δεκάδες την εποχή εκείνη, το Ninja προσφέρει 80 λεπτά ασταμάτητης, όμορφα σκηνοθετημένης και χορογραφημένης, δράσης. Δεν είναι μια καλή στο σύνολό της ταινία, καθώς της λείπουν βασικά πράγματα όπως οι ερμηνείες και το σεναριακό υπόβαθρο, είπαμε όμως πως είναι τίμια, γιατί αυτό που θέλει να μας δώσει είναι καθαρή δράση και οι συντελεστές της ξέρουν να το κάνουν αυτό πολύ καλά, απ' ότι φαίνεται.

  Ο σκηνοθέτης, Isaac Florentine, παρά την μετριότατη έως κακή φιλμογραφία του, τα καταφέρνει πολύ καλά σε ταινίες πολεμικών τεχνών τα τελευταία χρόνια. Στο Ninja προσπαθεί να δώσει κάτι διαφορετικό σε κάθε σκηνή και, χωρίς να μπορώ να πω ότι καινοτομεί, τα καταφέρνει πολύ καλά, ενώ ,δεν το κρύβω, σε ορισμένες σκηνές με ενθουσίασε (δες τη σκηνή της επίθεσης στη σχολή και τη σκηνή στο μετρό). Σε αυτό βοηθάει τα μάλα και ο πρωταγωνιστής του, Scott Adkins, ο οποίος ερμηνευτικά είναι ακόμα "μαγκωμένος" αλλά όταν έρχεται η ώρα για μάχες σώμα με σώμα και ακροβατικά είναι εξαιρετικός, κάτι που είχαμε προσέξει ιδιαίτερα και στο Undisputed 3, του ίδιου σκηνοθέτη. Αν ο Adkins καταφέρει να βελτιώσει τις ερμηνευτικές του ικανότητες, θεωρώ ότι μπορεί να σηκώσει μεγαλύτερες ταινίες στην πλάτη του, πάντα βέβαια στο είδος της περιπέτειας. Παραμένει ,ωστόσο, ένας από τους κορυφαίους στο είδος της περιπέτειας πολεμικών τεχνών και για καλό δικό του αλλά και των φίλων του είδους, φαίνεται να έχει σημαντική ανέλιξη με το πέρασμα των χρόνων.   Τι να κάνεις όμως τον καλό πρωταγωνιστή αν δεν υπάρχει κι ένας καλός "κακός" συμπρωταγωνιστής;

Κι εδώ έχουμε μια πολύ καλή επιλογή με τον Tsuyoshi Ihara να είναι η πιο χαρακτηριστική φιγούρα του φιλμ και ίσως ο πιο καλός ερμηνευτικά, αν και κινείται στα άκρα αρκετές στιγμές. Μέσα σ' αυτή την "eight-ίλα" που αποπνέει ολόκληρο το φιλμ, δένει πάντως μια χαρά και το παίξιμο του Ihara.

  Στα θετικά της ταινίας μπορείς να προσθέσεις μερικά όμορφα και καλοφτιαγμένα σκηνικά, όπως αυτά της νυχτερινής Νέας Υόρκης καθώς και την πολύ καλή χρήση του φωτισμού και των σκιών που χρησιμοποιούνται στις περισσότερες σκηνές εμφάνισης των νίντζα.

  Το μειονέκτημα του φιλμ είναι οι σεναριακές του τρύπες, με σκηνές θεωρητικά σημαντικές, όπως π.χ.όταν ο πρωταγωνιστής μαθαίνει ότι η χαμένη τόσα χρόνια μητέρα του πέθανε πριν λίγα χρόνια, να φαίνονται ασήμαντες. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μυστική ομάδα του Τεμπλ, η οποία δεν εξυπηρετεί κάτι στην εξέλιξη του φιλμ αλλά απλώς δίνει τροφή για περισσότερες σκηνές δράσης. Δυστυχώς όλα αυτά έκοψαν πόντους από το Ninja και το κράτησαν ένα επίπεδο πιο κάτω απ' ότι θα μπορούσε να είναι αν υπήρχε ένα πιο προσεκτικά γραμμένο σενάριο.Ωστόσο, όσοι είστε φανατικοί των πολεμικών τεχνών και των ταινιών που άφησαν εποχή τη δεκαετία του '80, για τη δράση αλλά και την αφέλειά τους, δείτε το Ninja άφοβα. Δεν πρόκειται να σας ενοχλήσουν τα σεναριακά ατοπήματα και η έλλειψη βάθους των χαρακτήρων, μπροστά στην άφθονη δράση που προσφέρει το φιλμ.

Με λίγα λόγια : Θεαματικό φιλμ πολεμικών τεχνών με μια αφέλεια που μας παραπέμπει στις ταινίες του είδους που κυριαρχούσαν τη δεκαετία του '80. Must για τους φίλους του είδους.

Βαθμολογίες άλλων ιστοσελίδων :

Legendary : Tomb Of The Dragon (2013)

Είδος: Περιπέτεια, Φαντασίας

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ

Σκηνοθεσία: Eric Styles

Σενάριο:Andy Briggs

Παίζουν:Scott Adkins, Dolph Lundgren, 

                           Yi Huang

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Ένας κρυπτοζωολόγος ταξιδεύει με την ομάδα του στην Κίνα, προς εξερεύνηση ενός παράξενου πλάσματος, που δε θα έπρεπε να υπάρχει. Στο διάβα τους μπλέκεται και ο ψυχρός μισθοφόρος Χάρκερ, ο οποίος θέλει να σκοτώσει το πλάσμα, κάνοντας την αποστολή τους ακόμα πιο δύσκολη.

ΑΠΟΨΗ : Ο Μύθος του Δράκου, όπως είναι ο Ελληνικός τίτλος του φιλμ,είναι μια low budget προσπάθεια δημιουργίας ενός franchise ( θα το καταλάβετε στο τέλος, αν αντέξετε μέχρι εκεί), που έχει λίγο από Ιντιάνα Τζόουνς και λίγο από Τζουράσικ Παρκ. Καμία σχέση βέβαια στο σύνολό του δεν έχει με αυτές τις ταινίες αλλά θα σας τις θυμίσει αρκετά.

  Ας ξεκινήσουμε με το καλό κομμάτι της ταινίας, που δεν είναι άλλο από την φωτογραφία της. Τα τοπία στην ύπαιθρο της Κίνας παρουσιάζονται εξαιρετικά και το πράσινο των βουνών και τις λίμνης κερδίζει τις εντυπώσεις και κλέβει την παράσταση με ευκολία. Και κάπου εδώ τελειώνουν τα θετικά του Tomb Of The Dragon. Όλα τα υπόλοιπα μέρη της ταινίας πάσχουν, με βασικότερα μειονεκτήματα την σκηνοθεσία και την διανομή των ρόλων.

  Ο σκηνοθέτης, Eric Styles, φανερώνει την αδυναμία του στη φύση και συνήθως την αφήνει να πρωταγωνιστήσει, ξεχνώντας τους ηθοποιούς και το ρυθμό της ταινίας του. Ούτως ή άλλως δεν ήταν η καλύτερη επιλογή για τη σκηνοθεσία του συγκεκριμένου φιλμ καθώς τα θετικά του δείγματα είναι κάποια χαμηλών τόνων δράματα και μερικά ντοκιμαντέρ, που έχει γυρίσει για το BBC. Ένα περιπετειώδες φιλμ, με την απαίτηση να γυριστεί και σε μορφή 3D, χρειάζεται άλλα προσόντα, τα οποία δεν διακρίνουν τον Styles.

  Δεύτερο μειονέκτημα είναι οι ηθοποιοί στους πρωταγωνιστικούς ρόλου και κυρίως ο Scott Adkins. Ο Adkins είναι πολύ καλός στις ματσό περιπέτειες που χρειάζεται να πέφτει και καμία ψιλή και γράφει αρκετά καλά στην κάμερα αλλά όταν τον βάζεις να παίξει έναν επιστήμονα, έστω και με χαρακτηριστικά Ιντιάνα Τζόουνς, ο οποίος σε όλη την ταινία ρίχνει μόνο μια γροθιά, τότε μάλλον τον βγάζεις απ' τα νερά του. Όταν δε, όπως ανέφερα και πιο πάνω, καθοδηγείσαι κι από ένα σκηνοθέτη που έχει μάθει σε πιο ήπιους ρυθμούς, τότε τα πράγματα χειροτερεύουν. Δυστυχώς την κατάσταση δε σώζει ούτε η περσόνα του έμπειρου στα low budget φιλμ, Dolph Ludgren, ο οποίος τριγυρνάει κι αυτός αδιάφορα στις τοποθεσίες γυρισμάτων, όπως και το υπόλοιπο καστ, διεκπεραιώνοντας ένα φιλμ, που θα ξεχαστεί σύντομα. Αυτό βέβαια, με την προϋπόθεση ότι θα προλάβει να μαθευτεί.

Με λίγα λόγια : Άχαρο και άνευρο φιλμ, με πληθωρικούς πρωταγωνιστές αλλά σε λάθος ρόλους.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων :