Kickboxer (1989) Review

ΚΙΚΜΠΟΞΕΡ

Δράσης,Πολεμικών Τεχνών,


Σκηνοθεσία:Mark DiSalle,David Worth
Σενάριο:Mark DiSalle,Glenn A. Bruce,
Πρωταγωνιστούν:Jean-Claude Van Damme, Dennis Alexio,Dennis Chan,Michel Qissi, HaskellV. Anderson III

Διάρκεια: 97'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Η δεκαετία του 1980 είναι αναμφισβήτητα η περίοδος που ο Αμερικανικός κινηματογράφος ανακαλύπτει τις πολεμικές τέχνες και οι εταιρείες παραγωγής προσπαθούν να βρουν τον ιδανικό πρωταγωνιστή για να πουλήσει το προϊόν. Το 1988 ήταν η χρονιά που εμφανίστηκε ο Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ και με το Bloodsport φαίνεται να ανατέλλει ένα νέο αστέρι στο χώρο. Αθλητικός αλλά και ιδιαίτερα εμφανίσιμος, ο Βαν Νταμ λίγα χρόνια μετά θα καταφέρει να μπει κι αυτός στο πάνθεον των ηρώων ταινιών δράσης, έχοντας στη φιλμογραφία του ταινίες που απέφεραν τεράστια κέρδη, κοστίζοντας λίγα χρήματα στα στούντιο. Το περίεργο με τις ταινίες που πρωταγωνίστησε ο διάσημος Βέλγος είναι ότι πούλαγαν τρέλα στα βίντεο κλαμπ και οι περισσότερες από την πρώτες ταινίες του έχτισαν "καλτ" όνομα. Μια τέτοια ταινία είναι και το Kickboxer, που ήρθε ένα χρόνο μετά την επιτυχία του Bloodsport και κατάφερε να γίνει ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία με αρκετές συνέχειες, που φτάνουν μέχρι το 2019!

Προφανώς εδώ δεν μιλάμε για "καλό" κινηματογράφο, ούτε καν για το είδος. Έχουμε ένα σενάριο αρκετά "βασικό" και σχεδόν όμοιο με την προηγούμενη αλλά και κάποιες επόμενες ταινίες του πρωταγωνιστή, με κακές ερμηνείες και αδιάφορες σκηνές μάχης. Αμφιβάλλω μάλιστα (με κάθε επιφύλαξη γιατί δεν είμαι γνώστης) αν βλέπουμε καθόλου πραγματικό κικμπόξινγκ μέσα στην ταινία. Βλέπουμε τον Ζαν Κλοντ να επιδίδεται στα γνωστά του σπλιτ, να πλακώνει στο ξύλο μερικούς τύπους κι ένα δέντρο και να εκτονώνεται με μερικά ουρλιαχτά στην τελική μάχη. Στο ενδιάμεσο θα δούμε και μερικά ωραία κινηματογραφημένα τοπία της Ταϊλάνδης, λίγο δράμα και την πιο αναπάντεχη χορευτική σκηνή σε ταινία "πολεμικών τεχνών".

 

Ο ήρωας εδώ είναι ο Κερτ Σλόαν, που στέκεται στο πλευρό του αδερφού του, Έρικ, παγκόσμιο πρωταθλητή του Κικ Μπόξινγκ. Ο Έρικ και ο Κερτ φθάνουν στην Ταϊλάνδη, την γενέτειρα του αθλήματος, για να αντιμετωπίσει ο πρώτος τον Τονγκ Πο, κορυφαίο κικμπόξερ της χώρας. Ο θηριώδης Τονγκ Πο όμως δεν σκοπεύει απλώς να νικήσει τον Έρικ αλλά να τον συνθλίψει κι έτσι σε μια εκτός κανονισμών κίνηση αφήνει ανάπηρο τον πρωταθλητή. Τώρα είναι η σειρά του μικρού αδελφού να αναζητήσει τον κατάλληλο μέντορα, να προπονηθεί και να πάρει εκδίκηση για τον αδερφό του.

 Όπως καταλαβαίνετε έχουμε μια τυπική ιστορία εκδίκησης, καμουφλαρισμένη σε ταινία πολεμικών τεχνών ή και το αντίστροφο. Όλα ωστόσο είναι ραμμένα στα μέτρα του Βαν Νταμ και καλώς λέω εγώ γιατί παρότι υποκριτικά δεν πάμε πολύ καλά, το χάρισμα το έχει ο Βέλγος και ήταν αρκετό να πάει την ταινία και τον ίδιο παραπέρα, όπως εκ των υστέρων γνωρίζουμε. Προσωπικά, μπορώ να ξαναδώ αρκετές ταινίες του Βέλγου αλλά τόσο το Kickboxer όσο το Bloodsport δεν είναι μέσα σε αυτές. Το Bloodsport το θεωρώ τουλάχιστον μέτριο για ταινία πολεμικών τεχνών και το Kickboxer σχεδόν κακό. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θεωρώ πως είναι μια ταινία που δεν είναι διασκεδαστική. Ασφαλώς, όχι! Είναι χαρακτηριστικό δείγμα ταινίας που είναι τόσο κακή που τη θεωρείς καλή!

 Ποια είναι τα σημεία που κάνουν τη διαφορά; 1.Η υπερβολικά εγωκεντρική περσόνα του Βαν Νταμ και το πάθος του στην τελική μάχη. 2.Τα σπλιτ! 3. Η φουλ σεξιστική διάθεση, χωρίς ψήγματα ενοχής... 4. Ο κλασικός πλέον χορός του Βαν Νταμ. 5.Ο "κακός" της υπόθεσης και η εισαγωγή του χαρακτήρα του, ενώ προπονείται χτυπώντας μια τσιμεντοκολώνα! 6.Ο βετεράνος του Βιετνάμ που πάντα υπάρχει σε αυτές τις ταινίες και κάποια στιγμή θα πάρει τα όπλα. 7. Ο Ντένις Τσαν, που υποδύεται τον μέντορα του Κερτ και μοιάζει να είναι ο μόνος στην ταινία που καταλαβαίνει που βρίσκεται.

 Που προτείνεται λοιπόν το Kickboxer. Φυσικά στους φαν του Βαν Νταμ, οι οποίοι φαντάζομαι ότι θα το έχουν ήδη δει γιατί αλλιώς τι φαν θα ήταν. Επίσης είναι καλή πρόταση για τους λάτρεις των b movies της δεκαετίας του 1980 και κατανοούν τον όρο "τόσο κακό που είναι καλό". Απ' την άλλη, παρότι είναι θεωρητικά ταινία πολεμικών τεχνών, δεν θα την πρότεινα εύκολα σε κάποιον που αναζητά να δει κάτι από το είδος. Υπάρχουν άπειρα καλύτερα δείγματα εκεί έξω.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Filmy

PopCorn

IMDB

Iron Man 2 (2010) Review

 Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης, Κόμικ

"Δύο χρόνια μετά το πρώτο Iron Man και το The Incredible Hulk έρχεται η τρίτη προσθήκη στο κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ, με το Iron Man 2. Τόσο καλό όσο το πρώτο; Όχι, αλλά αρκετά ψυχαγωγικό, διασκεδαστικό και καλογυαλισμένο."

Σκηνοθεσία:Jon Favreau

Σενάριο:Justin Theroux

Παίζουν:Robert Downey Jr.,
Mickey Rourke,Gwyneth Paltrow 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Δύο χρόνια μετά το πρώτο Iron Man και το The Incredible Hulk έρχεται η τρίτη προσθήκη στο κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ, με το Iron Man 2. Τόσο καλό όσο το πρώτο; Όχι, αλλά αρκετά ψυχαγωγικό, διασκεδαστικό και καλογυαλισμένο.

 Ο Τόνι Σταρκ βρίσκεται ανάμεσα σε διάφορα μέτωπα. Η κυβέρνηση θέλει να χρησιμοποιήσει τις πανοπλίες του Iron Man προς όφελός της, ο αντίζηλος και εμπορικός αντίπαλος του Σταρκ, Τζάστιν Χάμερ, προσπαθεί να φτιάξει κι αυτός τις δικές του πανοπλίες με αποτυχημένα αποτελέσματα μέχρι στιγμής, οπότε προσπαθεί να βάλει στο χέρι τα μυστικά του Σταρκ, ενώ ο ιδιοφυής γιος παλιού συνεργάτη του πατέρα Σταρκ ζητάει εκδίκηση για τη συμπεριφορά του Χάουαρντ Σταρκ απέναντι στον πατέρα του. Μέσα σε όλα αυτά, ο Τόνι Σταρκ βλέπει ότι το στοιχείο που χρησιμοποιεί η πανοπλία και που τον κρατάει στη ζωή, στην ουσία δηλητηριάζει το αίμα του, ενώ παράλληλα καταφεύγει στο αλκοόλ και κυλά ξανά στον παλιό εαυτό του.

 Ο Ρόμπερτ Ντάουνι είναι και πάλι το μεγάλο ατού της ταινίας. Έχει το χαρακτήρα απόλυτα και κινείται με μεγάλη άνεση. Πείθει απόλυτα ως εγωκεντρικός, νάρκισσος, ως ένας ευφυής άνθρωπος που δυσκολεύεται αρκετές φορές στην προσαρμογή με το κοινωνικό σύνολο. Ένας τύπος που προσπαθεί να βρει ισορροπίες στα νέα δεδομένα της ζωής του αλλά που δεν έχει ξεφύγει απόλυτα από τα προηγούμενα λάθη και πάθη του.

 Ένα άλλο ατού της ταινίας είναι ο Μίκι Ρουρκ, αυτός που προβάλλεται ως ο κύριος αντίπαλος του Σταρκ και του Άιρον Μαν στην ταινία. Ο Ρουρκ είναι κι αυτός πολύ καλός αλλά δυστυχώς η ταινία ξεχνά αυτό που φαίνεται να είναι η αρχική πρόθεση, από τους τίτλους αρχής ακόμα. Όλα δείχνουν ότι ο κύριος άξονας της ταινίας θα είναι η κόντρα Ντάουνι - Ρουρκ αλλά στην πορεία όλο αυτό χάνεται, ξεθωριάζει και απλώς επανέρχεται στο φινάλε. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν θα θέλαμε περισσότερη ώρα στην οθόνη μαζί τον Ντάουνι και τον Ρουρκ.

 Η άλλη ευχάριστη νότα της ταινίας είναι η παρουσία του Σαμ Ρόκγουελ, σε ρόλο αντι -Σταρκ. Ο Ρόκγουελ υποδύεται τον Τζάστιν Χάμερ, ιδιοκτήτη της Βιομηχανίας Χάμερ, κατασκευαστής και έμπορος όπλων, που προσπαθεί να παρουσιάσει ένα προφίλ ροκ σταρ όπως ο Σταρκ αλλά δεν τα καταφέρνει. Ο Ρόκγουελ προσεγγίζει με χιούμορ το ρόλο και παρότι χρησιμοποιείται κυρίως με μια διάθεση περισσότερο κωμική, πείθει ως κακός, μέσω αυτής της αντίθετης προσέγγισης. Όσο κι αν δεις το επιφανειακό, το ακριβό κοστούμι, τα πολυτελή αυτοκίνητα, την κοινωνική "μπουνταλοσύνη" (νέα λέξη...) του Χάμερ, δεν παύει να είναι ένας στυγνός έμπορος όπλων.

 Έχουμε επίσης έναν γνώριμο χαρακτήρα από την πρώτη ταινία αλλά νέο ηθοποιό στο ρόλο. Ο Τέρενς Χάουαρντ έφυγε , ο Ντον Τσιντλ ήρθε, στο ρόλο του συνταγματάρχη Ρόουντς ή αλλιώς Ρόουντι, κολλητού φίλου του Σταρκ. Προσωπικά ο Τσιντλ δε με κέρδισε ποτέ, ούτε σε αυτό το ρόλο, ούτε γενικότερα ως ηθοποιός. Στη συγκεκριμένη σειρά προτιμούσα τη χημεία Χάουαρντ - Ντάουνι, συν του ότι ο Χάουαρντ μου ήταν πιο οικείος στο χαρακτήρα του Ρόουντς, συγκρίνοντάς τον με το Ρόουντι των κόμικς που εγώ θυμόμουν. Ο Τσιντλ γενικά μου είναι μια πιο ψυχρή, σχεδόν αδιάφορη παρουσία.

 Ακόμα ένα νέο πρόσωπο μπαίνει στο παιχνίδι στο Iron Man και αυτό δεν είναι άλλο από τη Μαύρη Χήρα που υποδύεται η Σκάρλετ Γιοχάνσον. Όμορφη η Σκάρλετ, με τις καμπύλες τις, με το ερωτικό της βλέμμα, εδώ αξιοποιείται λιγάκι ως μυστικός πράκτορας της Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α., αλλά πιο πολύ την "πετάνε" ως χαρακτήρα για να ξεμπερδεύουν πριν τους Εκδικητές, παρά τη χρησιμοποιούν ουσιαστικά στην ταινία. Μια χαρά πάντως κάνει αυτό που της ζητείται η Σκάρλετ, απλώς δεν τις ζητούνται πολλά. Έχει βέβαια την πιο ενδιαφέρουσα οπτικά σκηνή μάχης της ταινίας, λίγο πριν το φινάλε, στο λευκό διάδρομο, εκεί όπου γράφει πανέμορφα η μαύρη στολή της. 

 Θα έχετε προσέξει ίσως ότι ενώ συνήθως με τους χαρακτήρες και τους ηθοποιούς ασχολούμαι στις τελευταίες παραγράφους κάθε κειμένου, εδώ το έκανα πολύ νωρίς. Αυτό έγινε εσκεμμένα, στοχεύοντας σε κάτι. Αυτό που θέλω να δείξω έντονα γράφοντας για αυτή την ταινία είναι τη διάθεση της Μάρβελ να ρίξει χαρακτήρες στο παιχνίδι λίγο πιο βιαστικά και να ασχοληθεί λίγο ακόμα με το βασικό της παίχτη (Τόνι Σταρκ), πριν τους Εκδικητές, τσιμπώντας προφανώς και μερικά εύκολα χρήματα. Εδώ όμως αποδεικνύεται η αξία του Τζον Φαβρό ως σκηνοθέτης. Η  αλήθεια είναι ότι ο Φαβρό καταφέρνει να διατηρήσει "δεμένη" μια ταινία που ανοίγει πολλά θέματα και ασχολείται με πολλούς χαρακτήρες. Φτιάχνει ένα αρκούντως ικανοποιητικό θέαμα, που ναι μεν δεν είναι όσο καλό ήταν το προηγούμενο φιλμ αλλά προσπαθεί να διατηρήσει τα στάνταρ υψηλά και παρά τις πολλές θεματικές και τους χαρακτήρες, διεκπεραιώνει εξαιρετικά το έργο του. Έχει χορταστική δράση με αποκορύφωμα το φινάλε, που μπορεί να είναι ανεγκέφαλο (γιατί ακόμα δεν καταλαβαίνω το λόγο που Iron Man και War Machine χτυπιούνται με τα ρομπότ στο κέντρο του Μανχάταν με εκατοντάδες κόσμου από κάτω τους) αλλά δεν παύει να είναι εντυπωσιακά γυρισμένο.

  Όλα αυτά λοιπόν για να πούμε μια ακόμα ιστορία με τον Ατσαλένιο, να περάσουμε στο Θορ, να έρθει κι ο Κάπτεν Αμέρικα που φροντίζουμε να ενημερώσουμε και το κοινό, δείχνοντας την ασπίδα του μέσα στην ταινία, για να περάσουμε στη μεγάλη συνάθροιση των Εκδικητών. Και τι μ' αυτό; Μια χαρά περάσαμε και σε αυτή την περιπέτεια του Iron Man!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Επιστροφή στα '80ς : The Last Starfighter (1984)

Είδος : Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας

Ο ΑΣΤΡΟΜΑΧΗΤΗΣ
Σκηνοθεσία:Nick Castle
Σενάριο:Jonathan R. Betuel
Παίζουν:Lance Guest, Robert Preston,
Kay E. Kuter

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Άλεξ είναι ένας έφηβος που ζει μια ζωή που θέλει να την αλλλάξει. Ζει με τη μητέρα του και το μικρό του αδελφό σε έναν οικισμό από τροχόσπιτα, στον οποίο η μητέρα του είναι υπεύθυνη, με αποτέλεσμα ο Άλεξ να τρέχει συνεχώς για δουλειές των κατοίκων. Μόνη του διαφυγή, το ηλεκτρονικό παιχνίδι Αστρομαχητής, το οποίο παίζει μανιωδώς καταφέρνοντας τελικά να επιτύχει το μεγαλύτερο σκορ και να το "τερματίσει"! Το ίδιο βράδυ λαμβάνει ένα χαρτί σύμφωνα με το οποίο δεν γίνεται δεκτός στο κολέγιο και τα όνειρά του καταρρέουν. Όμως, λίγο αργότερα, ένας παράξενος τύπος με το όνομα Σεντούρι τον ενημερώνει ότι έχει επιλεχτεί για το στόλο των Αστρομαχητών και τον μεταφέρει στο διάστημα στη βάση του στόλου, όπου θα εκπαιδευτεί για να αντιμετωπίσει τον Ζορ και την αρμάδα των Κο-Νταν. Εκεί ο Άλεξ πρέπει να αποφασίσει αν θέλει τελικά να κάνει παραπάνω στη ζωή του ή αν θα γυρίσει στη ζωή του στη Γη.

ΑΠΟΨΗ: Αγαπημένα '80ς με την αφέλειά τους! Ο Αστρομαχητής είναι άλλο ένα καλτ δημιούργημα που ανήκει στη συγκεκριμένη δεκαετία και που διατηρεί τη φήμη του μέχρι σήμερα!

  Το πρώτο σκηνοθετικό πόνημα του Νικ Καστλ το παρακολουθείς σήμερα με μία διάθεση νοσταλγίας, καθώς τόσο το σενάριο όσο και η δράση είναι αφελή και απλοϊκά. Στην εποχή του, ωστόσο, το φιλμ κατάφερε αρκετά πράγματα, στα περισσότερα από αυτά οφείλει και την καλτ φήμη του. Μόνο και μόνο η ιδέα χρησιμοποίησης ενός arcade παιχνιδιού ως "όχημα" για την στρατολόγησή σου σε ένα διαγαλαξιακό στόλο, φαντάζομαι ότι θα έκανε τα πιτσιρίκια της εποχής να ξημεροβραδιάζονται μπροστά από τα "ηλεκτρονικά", ελπίζοντας να πετύχουν high score και μετά να περιμένουν την άφιξη του στρατολόγου! Κάπως έτσι λειτουργούν οι ταινίες στα πιτσιρίκια! Μαγικό το συναίσθημα, γι αυτό και η νοσταλγική ματιά απέναντι στο φιλμ του Καστλ.

  Το The Last Starfighter αποτελεί, όμως, σημείο αναφοράς στην ιστορία του κινηματογράφου, όχι για την επίδραση που μπορεί να είχε στο κοινό εκείνη την εποχή. Αν κάποιος ανατρέξει πίσω στις σελίδες της ιστορίας των ειδικών εφέ, θα δει ότι το 1984 είναι η χρονιά που γυρίστηκε η πρώτη ταινία, η οποία χρησιμοποίησε για τη δημιουργία των ειδικών εφέ της, αποκλειστικά τη βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή. Τα διαστημόπλοια και το διάστημα είναι όλα φτιαγμένα από ηλεκτρονικό υπολογιστή. Σήμερα μπορεί να μοιάζουν "ψεύτικα" αλλά για την εποχή τους ήταν ένα μεγάλο βήμα.

  Κατά τα άλλα, η λέξη "νοσταλγία", που ανέφερα και πιο πάνω, είναι αυτή που χαρακτηρίζει τη θέαση του Αστρομαχητή. Το σενάριο του Betuel δεν προσφέρει ιδιαίτερες συγκινήσεις παρά προσπαθεί κάπως να εμπλουτίσει την κεντρική του ιδέα με διάφορα τεχνάσματα, τα οποία αποδίδουν μέχρι ένα σημείο αλλά η διάθεση να δημιουργηθεί κάτι πιο επικό στο φινάλε, κάνει το φιλμ να χάνει πόντους. Αυτό που περιμένεις σε μεγαλύτερο βαθμό είναι το χιούμορ, κάτι που λείπει από τον βασικό πρωταγωνιστή και που προσπαθούν να προσθέσουν οι υπόλοιποι και κυρίως ο πιλότος του μαχητικού, η σαυρόφατσα, ο Γκριγκ. Δε θα έλεγα όχι σε ακόμα περισσότερο χιούμορ και λιγότερη διάθεση για επική διαγαλαξιακή σαπουνόπερα ελέω Star Wars.

  Πιθανόν στη γενιά που γεννήθηκε μετά το 1990, η θέαση του The Last Starfighter δε θα έχει να πει και πολλά. Στους λάτρεις των '80ς και των b movies το προτείνω ανεπιφύλακτα, σε όποια γενιά κι αν ανήκουν. Είναι ένα φιλμ που έχει κατακτήσει μια θέση στην ποπ κουλτούρα με το σπαθί του ή μάλλον με το ... "μοχλάκι" του.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr

Spawn (1997)

Είδος: Φαντασίας, Δράσης

ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ

Σκηνοθεσία:Mark A.Z. Dippé

Σενάριο:Alan B. McElroy,

Mark A.Z. Dippé

Παίζουν:Michael Jai White,

John Leguizamo,

Martin Sheen

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ενας δολοφονος που λεγεται Al Simmons, προδιδεται και δολοφονειται απο το αφεντικο του Jason Wynn. O Al κανει μια συμφωνια με το διαβολο και επιστρεφει στη γη σαν Spawn για να δει τη γυναικα του. Διαταζεται απο το βοηθο του διαβολου τον κλοουν να σκοτωσει τον Wynn. Αυτος εχει επισης κανει καποια συμφωνια με τον κλοουν και υποτιθεται οτι θα καταστρεψει τον κοσμο χρησιμοποιωντας εναν θανατηφορο ιο. (Cine.gr)

ΑΠΟΨΗ : Ο Roger Ebert ήταν ένας εκ των κορυφαίων κριτικών κινηματογράφου, με διεισδυτική ματιά, που τη χρησιμοποιούσε σε οτιδήποτε κι αν παρακολουθούσε. Θα έκανε κριτική με τον ίδιο τρόπο είτε έπρεπε να γράψει για τον "Ελαφοκυνηγό" είτε για τις "Χριστουγεννιάτικες Διακοπές του Τρελού Θηριοτροφείου" ,εκτιμώντας πάντα αυτό που ήθελε να προσφέρει στο κοινό η κάθε ταινία. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι ο μοναδικός κριτικός κινηματογράφου που έχει αστέρι στο Walk Of Fame του Χόλιγουντ ενώ ήταν τιμητικά μέλος της Ένωσης Σκηνοθετών Αμερικής. Αν ρίξετε μια ματιά στη βιογραφία του αλλά και στις κριτικές του θα καταλάβετε πόσο ιδιαίτερη ματιά διέθετε ο Ebert και πόσο σοβαρά έπαιρνε αυτό που έκανε, κάτι για το οποίο δεν διακρίνονται όλοι οι κριτικοί κινηματογράφου. Ακόμα κι όταν ήταν αρνητικός απέναντι σε μια ταινία, θα τεκμηρίωνε την άποψή του με τρόπο εξαιρετικό κι όχι απαξιώντας για την προσπάθεια των συντελεστών. Όταν δε, θεωρούσε ότι έχει αδικήσει ταινίες σε παλιότερες κριτικές του, επέστρεφε μετά από χρόνια αναθεωρώντας και γράφοντας νέα κριτική.

  Όταν πριν λίγο καιρό χαζεύοντας διάφορες κριτικές του Ebert έπεσα πάνω στην κριτική του Spawn, ομολογώ ότι έμεινα έκπληκτος! Σχεδόν 4 (στα τέσσερα) αστέρια! Η έκπληξη έχει να κάνει με τη θύμηση της συγκεκριμένης ταινίας, καθώς την είχα παρακολουθήσει περίπου δέκα χρόνια πριν και την είχα βρει απογοητευτική. Αποφάσισα τότε να ρίξω άλλη μια ματιά στο Spawn θεωρώντας ότι δεν το είχα παρακολουθήσει όπως του άξιζε αφού ολόκληρος Ebert του έχει βάλει τόσο υψηλή βαθμολογία.

  Δέκα χρόνια μετά η άποψή μου για το Spawn δεν έχει αλλάξει δραματικά παρά τη θετικότατη κριτική του Ebert. Διέκρινα την προσπάθεια μιας διαφορετικής δημιουργίας αλλά διέκρινα και την ελλειπτική ματιά του σκηνοθέτη στο στήσιμο της ταινίας. Υπάρχουν στιγμές που γίνεται αξιοποίηση των ειδικών εφέ εξαιρετική αλλά υπάρχουν στιγμές που τα εφέ θυμίζουν ηλεκτρονικό παιχνίδι. Υπάρχει η ενδιαφέρουσα ιδέα-παραλλαγή της ιστορίας του Φάουστ αλλά υπάρχει κι ένα προβληματικό σενάριο.

  Η ιστορία του Spawn ξεκινάει το 1992, όταν ο σκιτσογράφος και συγγραφέας, Todd McFarlane, αποχωρεί από τη Marvel, αφού έχει καταφέρει να κάνει τον Spider-man Νο 1 σε πωλήσεις comic. Ο McFarlane μαζί με άλλους δημιουργούς θα ιδρύσουν την Image Comics, ανεξάρτητη εταιρεία όπου οι δημιουργοί δεν χρειάζονταν να πουλήσουν τα δικαιώματα της τέχνης τους στην ίδια την εταιρεία. Εκεί λοιπόν δημιουργείται ο Spawn από τον McFarlane και γίνεται, σε σύντομο χρονικό διάστημα, το πρώτο σε πωλήσεις κόμικ στην Αμερική και φυσικά η πιο επιτυχημένη ανεξάρτητη σειρά (σειρά που δεν ανήκει στους κολοσσούς Marvel και DC).

Παρά την εξαιρετική δουλειά που γίνονταν στα κόμικς του Spawn, η κινηματογραφική του μεταφορά δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία. Εισπρακτικά δεν τα πήγε άσχημα, κυρίως λόγω των πολλών φίλων του κόμικ που έσπευσαν στις αίθουσες. Το ζήτημα είναι ότι βγαίνοντας από τις αίθουσες, οι περισσότεροι ήταν απογοητευμένοι.

  Στη μεγαλύτερη διάρκειά του, το Spawn μοιάζει με τηλεοπτική παραγωγή λόγω των "περιορισμένων" χώρων που χρησιμοποιήθηκαν για τα γυρίσματα. Τα κάδρα που επιλέγει ο, εξαιρετικός στα ειδικά εφέ (τα γνωστότερα επιτεύγματά του: οι δεινόσαυροι του Jurasic Park και ο τύπος που άλλαζε μορφές στο Terminator 2) αλλά μετριότατος σκηνοθετικά, Dippe, μοιάζουν ασφυκτικά μικρά και περιορίζουν το θεατή. Ακόμα και στον τομέα του, στα ειδικά εφέ, η δουλειά που έχει γίνει δεν ικανοποιεί, έστω κι αν μιλάμε για το 1997. Ο σχεδιασμός του Spawn είναι εξαιρετικός και οι στιγμές που εμφανίζεται ο κόκκινος μανδύας του, κλέβει την παράσταση αλλά το σκηνικό της κόλασης και ο σχεδιασμός του δαίμονα είναι βγαλμένα από ηλεκτρονικό παιχνίδι της εποχής.

  Ο χειρισμός των ηθοποιών από των Dippe δεν έβγαλε πουθενά και πέρα από τον Leguizamo, παρότι θυμίζει έντονα τον Πιγκουίνο του Batman Returns, δε νομίζω ότι σώζεται κανείς. Οι ερμηνείες είναι στιγμές που θα σας θυμίσουν παιδική τηλεοπτική σειρά τύπου Power Rangers.

  Το Spawn ήθελε να είναι μια μοντέρνα και ίσως λίγο techno εκδοχή του Batman ή του The Crow αλλά δεν έχει τα προσόντα να το υποστηρίξει όλο αυτό. Δεν μπορεί να σε αγγίξει  ή να σε ιντριγκάρει σεναριακά, ερμηνευτικά αλλά ούτε και οπτικά. Οι ενδιαφέρουσες στιγμές του είναι τόσο μικρές που δεν αρκούν για να αλλάξουν τη γενική εικόνα του φιλμ. Οπότε, δυστυχώς, όσο κι αν ο Ebert είχε άλλη άποψη για το Spawn, ίσως γιατί μπόρεσε να διακρίνει ένα φιλμ πειραματισμού όπως γράφει και να το κριτικάρει ως τέτοιο, η δική μου άποψη δεν άλλαξε. Θεωρώ το Spawn μια κάτω του μετρίου ταινία βασισμένη σε κόμικ, που δύσκολα θα βρει ποτέ υποστηρικτές. Τώρα αν ο Ebert μπορούσε να διακρίνει κάτι, που δεν μπορούμε εμείς οι υπόλοιποι... Λυπάμαι...

Με λίγα λόγια : Αδύναμη μεταφορά ενός υπερ-επιτυχημένου κόμικ, που μάλλον θα απογοητεύσει τους περισσότερους.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων :

Cine.gr