The Fog (2005)

Είδος : Τρόμου

Η ΟΜΙΧΛΗ

Σκηνοθεσία:Rupert Wainwright

Σενάριο:Cooper Layne,
John Carpenter & Debra Hill(1980)

Παίζουν:Tom Welling,Maggie Grace,
Selma Blair

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
ΥΠΟΘΕΣΗ: Οι κάτοικοι ενός μικρού νησιού θα πρέπει να πληρώσουν για τις αμαρτίες των προγόνων τους. Μια παράξενη ομίχλη έρχεται από τη θάλασσα και σκεπάζει τη μικρή πόλη και τα πλάσματα που φέρνει μαζί της ζητούν εκδίκηση, για αυτό που έγινε έναν αιώνα πριν. 

ΑΠΟΨΗ: Τα τέλη του 1970 και οι αρχές του 1980 ήταν τα χρόνια που έλαμψε το άστρο του Ντέιβιντ Κάρπεντερ. Ο Κάρπεντερ με τα πρώτα του φιλμ φανέρωσε ένα γνήσιο σκηνοθετικό και καλλιτεχνικό ταλέντο, αναγκάζοντας αυστηρούς κριτικούς να γράψουν εξαιρετικά λόγια στις κριτικές τους για τις ταινίες του. Ο Σταθμός 13 Δέχεται Επίθεση, η Νύχτα με Τις Μάσκες, Η Απόδραση Από τη Νέα Υόρκη, Η Απειλή, είναι ταινίες που σήμερα έχουν περάσει στη σφαίρα του κλασικού. Το 1980 βγαίνει στους κινηματογράφους το φιλμ Η Ομίχλη και η υποδοχή είναι πιο χλιαρή, παραμένοντας μέχρι σήμερα μια ταινία που διχάζει ακόμα και τους πιστούς φίλους του μεγάλου σκηνοθέτη. Είναι μια ταινία που σίγουρα έπαιρνε βελτιώσεις σε αρκετά σημεία της. Αυτό είχαν μάλλον στο μυαλό τους το 2005, οι υπεύθυνοι πίσω από την παραγωγή του remake (και ο ίδιος ο Κάρπεντερ, παρακαλώ, και η Ντέμπρα Χιλ, παραγωγός της πρώτης ταινίας) και έδωσαν το OK στον Ρούπερτ Γουέηνραϊτ, να σκηνοθετήσει ένα από τα πιο ανούσια remakes όλων των εποχών.

  Δε μπορείς να πεις ότι το The Fog του 2005 είναι ένα από τα χειρότερα remakes που έχουν δει τα μάτια μας. Ανούσιο, ναι, αλλά έχουν υπάρξει πολύ χειρότερα remakes και δεν κατακρίθηκαν όσο το The Fog. 

  Εάν υπάρχει κάτι που κάνει καλά το φιλμ του 2005 είναι η δημιουργία ατμόσφαιρας. Σε αυτό το κομμάτι  τόσο ο Γουέηνραϊτ όσο και το συνεργείο του έχουν κάνει αρκετά συμπαθητική δουλειά. Μέχρι μάλιστα τα πρώτα σαράντα λεπτά, το φιλμ μας βάζει στο κλίμα της μικρής παραλιακής πόλης και μας συστήνει τους βασικούς χαρακτήρες, οι οποίοι στην πορεία δυστυχώς χάνουν κάθε ίχνος προσωπικότητας. Τα σκηνικά ωστόσο, η σκοτεινιά, η υγρασία και η (ξεπερασμένη σήμερα) ψηφιακή ομίχλη κρατούν το ενδιαφέρον μας και μας κάνουν να αναμένουμε κάτι αρκετά καλό. Η εξέλιξη,

όμως, σκοτώνει κάθε προσδοκία μας. Εκεί που το φιλμ αρχίζει να γίνεται -θεωρητικά πάντα-τρομακτικό, με πλάσματα να βγαίνουν από την ομίχλη, ανθρώπους να μην ξέρουν τι κρύβεται στα 10 εκατοστά μπροστά τους, εκεί ακριβώς αρχίζει το τέλος για την Ομίχλη του Γουέηνραϊτ. Οι σκηνές τρόμου φαντάζουν αδιάφορες και στημένες χωρίς φαντασία, ενώ πλέον οι σεναριακές αδυναμίες αποκαλύπτονται, μαζί με τους χάρτινους χαρακτήρες.

  Αυτό που αρχικά προσπαθείς να ξεπεράσεις, λόγω της καλής ατμόσφαιρας, δε μπορείς να συνεχίσεις να κάνεις ότι δεν το βλέπεις όταν στραβώνει τελείως το φιλμ. Οι hot εκείνη την εποχή φάτσες του Τομ Γουέλινγκ και Μάγκι Γκρέις, ελέω Smallville και Lost, δε μπορούν να δώσουν τίποτα παραπάνω στους κακογραμμένους ρόλους τους, ενώ ο μοναδικός χαρακτήρας που μοιάζει να διατηρεί κάποια προσωπικότητα είναι αυτός της Σέλμα Μπλερ, της ραδιοφωνικής παραγωγού της πόλης.

  Το The Fog του 2005 δεν κατάφερε δυστυχώς να προσθέσει τίποτα στην ιστορία που δημιούργησε ο Κάρπεντερ το 1980. Δεν αποδείχτηκε η εξαίρεση στον κανόνα, που θέλει τα remakes να είναι πάντα κατώτερα των αρχικών φιλμ, αντιθέτως τον επιβεβαίωσε πανηγυρικά. Δεν είναι το φιλμ του 3,6 στα 10 που παρουσιάζεται στο IMDB και αν δεν ήταν remake ενός φιλμ του Κάρπεντερ ίσως να είχε διαφορετική αντιμετώπιση. Οι ερμηνείες και η κακή δεύτερη πράξη του το αποδυναμώνουν αλλά δεν είναι απίθανο πολλοί από εσάς να το βρουν διασκεδαστικό, για ένα χαλαρό βράδυ στην τηλεόραση. Προσωπικά, περίμενα κάτι πολύ χειρότερο αλλά τελικά παρακολούθησα απλώς άλλη μια μέτρια ταινία τρόμου, όπως συνέβη ουκ ολίγες φορές τα τελευταία 15 χρόνια.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

The Thing (2011)

Είδος : Επιστημονικής Φαντασίας, Τρόμου

Η ΑΠΕΙΛΗ

Σκηνοθεσία:Matthijs van Heijningen

Σενάριο:Eric Heisserer

Παίζουν:Mary Elizabeth Winstead,
Joel Edgerton,Ulrich Thomsen

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Μια Νορβηγική ερευνητική αποστολή στην Ανταρκτική ανακαλύπτει παγιδευμένο στους πάγους ένα διαστημόπλοιο και ένα περίεργο πλάσμα. Μια παλαιοντολόγος θα κληθεί να εξετάσει το πλάσμα, όμως κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εξαγωγής του πλάσματος από την παγωμένη φυλακή του, τα μέλη της αποστολής ανακαλύπτουν πολύ αργά ότι είναι ζωντανό. Το πλάσμα είναι πια ελεύθερο και με την ιδιότητα να μιμείται οποιαδήποτε μορφή "ζωντανής" ΄ύλης, κινείται ανάμεσα στα μέλη της αποστολής, σκοτώνοντας. 

ΑΠΟΨΗ: Είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια ζούμε την εποχή των διασκευών παλιότερων φιλμ (remakes). Το Χόλιγουντ ή δεν έχει διάθεση να ασχοληθεί με νέες ιδέες ή οι νέες ιδέες είναι όλο και λιγότερες. Οπότε η επιστροφή σε παλιά, ακόμα και κλασικά φιλμς, είναι κάτι το οποίο μπορεί να φέρει εύκολα χρήματα στα μεγάλα στούντιο, άσχετα με την καλλιτεχνική-κριτική αποδοχή και επιτυχία τους. Μια τέτοια εύκολη λύση ήταν και η επιστροφή στο κλασικό πλέον φιλμ του Τζον Κάρπεντερ, με τους χιλιάδες φανατικούς φίλους ανά τον κόσμο, The Thing! Οι δύο ταινίες μοιράζονται ακριβώς τον ίδιο τίτλο, όμως το νέο φιλμ φέρει τον υπότιτλο του πρίκουελ, θέλοντας να διηγηθεί τα γεγονότα πριν από το φιλμ του Κάρπεντερ. Όχι και τόσο εύκολη η δουλειά του...

  Μπορεί και το φιλμ του Κάρπεντερ να ήταν διασκευή ενός ακόμα κλασικού φιλμ επιστημονικής φαντασίας αλλά τελείως διαφορετική είναι η αίσθηση που σου αφήνει το φιλμ του 1982 από αυτό του 1951, που σκηνοθέτησε ο Χάουαρντ Χοκς. Ήταν δηλαδή ένα ριμέικ ουσιαστικό, που προσπάθησε και κατάφερε να προσεγγίσει με άλλο τρόπο το αρχικό υλικό που προσφέρει το διήγημα του Τζον Γ. Κάμπελ. Το 2011 έρχεται λοιπόν το πρίκουελ της ταινίας του Κάρπεντερ, όμως τα συναισθήματα είναι ανάμικτα κατά τη θέαση του φιλμ. Ναι μεν σέβεται το πρωτότυπο φιλμ (όπου πρωτότυπο, εννοώ το φιλμ του Κάρπεντερ, δηλαδή το ριμέικ του πρωτότυπου φιλμ του Χάουαρντ Χοκς!) και καταφέρνει να συνδέσει τα γεγονότα, όμως όσα συμβαίνουν μέσα στο φιλμ, θυμίζουν τόσο την εξέλιξη του φιλμ του Κάρπεντερ όσο και αρκετά ακόμα φιλμς επιστημονικής φαντασίας και τρόμου. Κι εδώ βέβαια δε μπορείς να θάψεις τελείως την ταινία του Βαν Χάινινγκεν, γιατί παρότι πρωτοτυπία δεν υπάρχει, είναι ωστόσο καλογυρισμένο και διατηρεί αρκετά καλή ροή. Ίσως η νεότερη γενιά που μπορεί να μην έχει δει το φιλμ του Κάρπεντερ να καταφέρει να το απολαύσει περισσότερο, για όποιον όμως θυμάται το φιλμ του 1982 θα υπάρχει μια συνεχόμενη αίσθηση deja vu.

  Κάτι ιδιαίτερο στις ερμηνείες δε θα βρείτε εδώ, ούτε κάτι διαφορετικό στο σενάριο. Όλα είναι σε ανεκτό -το λες και συμπαθητικό- επίπεδο, κάνοντας ακόμα πιο δύσκολη τη δουλειά των επαγγελματιών "γκρινιάρηδων", που αρέσκονται στο θάψιμο ταινιών μόνο και μόνο στο άκουσμα των λέξεων ριμέικ, πρίκουελ, σίκουελ. 

  Αν σας αρέσουν τα monster movies τότε το The Thing θεωρώ ότι θα σας αφήσει ικανοποιημένους. Όλα όσα θα δείτε στο φιλμ τα έχετε ξαναδεί -ειδικά εάν έχετε δει το φιλμ του Κάρπεντερ- όμως η προσεκτική δουλειά στην παραγωγή (μελανό σημείο ίσως τα όχι και τόσο ικανοποιητικά ψηφιακά εφέ) και η συμπαθής σκηνοθετική ματιά του Βαν Χάινινγκεν καθιστούν το φιλμ ευχάριστο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

ALLMOVIE

Εβδομάδα Robocop

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Την προηγούμενη Πέμπτη έκανε πρεμιέρα στη χώρα μας το remake του Robocop. Μην έχοντας δει την ταινία ακόμη, δεν θα ασχοληθώ με το αν είναι καλή ταινία ή όχι. Το βασικό ερώτημα είναι αν υπήρχε ουσιαστικός λόγος να γίνει remake σε μια κλασική ταινία επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του '80, η οποία ήταν όχι μόνο πρωτότυπη αλλά και προσεγμένη σε όλα τα επίπεδα.   

  Επαναστατική για την εποχή της, προσέφερε εκτός από διασκέδαση και δράση, ένα βαθύτερο προβληματισμό για την εξέλιξη της τεχνολογίας και για τη μάχη του ανθρώπου με τη μηχανή. Πρέπει (ή μπορεί) η μηχανή να αντικαταστήσει τον άνθρωπο; Πρέπει η τεχνολογία να χρησιμοποιείται ανεξέλεγκτα στην καθημερινότητα μας έως ότου φτάσουμε σε σχέση εξάρτησης από αυτή; Με τέτοια θέματα ασχολείται ο Robocop του Βερχόφεν, άμεσα αλλά και έμμεσα πολλές φορές, ενώ ιδιαίτερα καυστικός είναι απέναντι στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κυρίως την τηλεόραση, καθώς στην Αμερική ήδη από το 1987, που γυρίστηκε η ταινία, η τηλεόραση έπαιζε σημαντικό ρόλο στη ζωή των Αμερικανών. Η επιρροή που ασκούσαν τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι, παρουσιαστές και λοιποί εμπλεκόμενοι στον κόσμο της τηλεόρασης, ήταν τεράστια. Εδώ (στην Ελλάδα) άργησε μερικά χρόνια να συμβεί αυτό αλλά πλέον δεν έχουμε παράπονο. (Εύκολα μπορείς να ξεφύγεις απ' το θέμα...)

  Αν μέσα σε όλα τα παραπάνω βάλεις τα εξαιρετικά για την εποχή εφέ, την άψογη και δύσκολη, για πολλού λόγους, ερμηνεία του Πίτερ Γουέλερ, τα καλοσχεδιασμένα σκηνικά του φουτουριστικού Ντιτρόϊτ, την σκηνοθεσία του Βερχόφεν και τον τρόπο που κατάφερε να χειριστεί ένα θέμα, που θα μπορούσε άνετα να καταλήξει να γίνει ένα γραφικό b-movie, αλλά χάρη στον Ολλανδό έγινε μια από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, τότε νομίζω ότι έχουμε την απάντηση στο αρχικό ερώτημα.

  Όχι. Δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος remaking του Robocop. Απλώς ευκαιρία για εύκολο χρήμα καθώς οι παλιότεροι από περιέργεια θα πάνε στις σκοτεινές αίθουσες για να δούνε τι έχει να πει το νέο φιλμ σε σχέση με το παλιό, ενώ η νέα γενιά ούτως ή άλλως πετάει τη σκούφια της για περιπέτειες επιστημονικής φαντασίας.

  Αφού σας πω ότι παρακάτω υπάρχουν μερικά βίντεο σχετικά με το Robocop του ΄87, όπως making of, συνεντεύξεις αλλά και ένα βίντεο που δείχνει την επίδραση της ταινίας σε αυτό που λέμε ποπ κουλτούρα, θα κλείσω με αυτό που είπε ο Γουέλερ σε ερώτηση που του έγινε σχετικά με το αν συμφωνεί ή όχι με το remake. Ο Γουέλερ λοιπόν, αφού ευχήθηκε καλή επιτυχία στους συντελεστές, είπε : "Hard movie to beat."

Υ.Γ. Ξέχασα να αναφέρω το εξαιρετικό μουσικό θέμα του δικού μας Βασίλη Πολυδούρη! Άρρηκτα συνδεδεμένος ο Robocop με την επική μουσική του Πολυδούρη.

ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΟ ΤΡΕΪΛΕΡ