The Haunted Mansion (2003) Review

 

Ο ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟΣ ΠΥΡΓΟΣ

Φαντασίας, Κωμωδία, Τρόμου
Διάρκεια: 87'

 

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Είκοσι χρόνια πίσω πάμε σήμερα! Να είναι καλά οι αϋπνίες των τελευταίων ημερών και το Disney Plus με την ταινιοθήκη του και "ΌΧΙ" δεν μιλάω για τις ταινίες της Μάρβελ, ούτε για οτιδήποτε έχει να κάνει με Star Wars. Οι ταινίες που μου αρέσει να κάνω χάζι στην συγκεκριμένη πλατφόρμα είναι αυτές που πάνε πίσω στη δεκαετία του 1990 και στις αρχές του 2000. Κάποιες τις έχω δει πιτσιρικάς, κάποιες τις είδα λίγο μεγαλύτερος με τη μικρή μου αδερφή ενώ κάποιες μπορεί να μην τις είδα ποτέ. Μπορεί οι περισσότερες από τις ταινίες αυτής της περιόδου της Ντίσνεϊ να μην είναι κάτι το αξιοσημείωτο αλλά έχουν κάτι το γλυκό, το παιχνιδιάρικο, το νοσταλγικό για τους ανθρώπους που έζησαν σαν πιτσιρικάδες εκείνη την εποχή.

 Κάπως έτσι λοιπόν έφτασα να παρακολουθώ το The Haunted Mansion, το οποίο δεν είχα δει ποτέ μου. Παρότι θυμάμαι ακόμα την προώθηση της ταινίας με αρκετές διαφημίσεις κυρίως σε περιοδικά, εφημερίδες και κόμιξ αλλά και τηλεοπτικά με αρκετά τρέιλερ, ίσως το ότι δεν ήμουν ποτέ μεγάλος θαυμαστής του κινηματογραφικού Έντι Μέρφι να με κράτησε μακριά από την έν λόγω ταινία. Έλα όμως που στα σαράντα μου αποφάσισα να τη χαζέψω και τη βρήκα μια χαρά!

 Η ιστορία απλή και βασισμένη κυρίως στο θεματικό πάρκο της Ντίσνεϊλαντ στο Παρίσι, Phantom Manor. Στοιχειωμένες επαύλεις έχουν σε όλα τα πάρκα της Ντίσνεϊ αλλά απ' ότι έμαθα ψάχνοντας το διαδίκτυο, το θεματικό πάρκο στο Παρίσι έχει μια ιστορία παρόμοια με αυτή των φαντασμάτων της ταινίας. Εδώ φυσικά προσθέτουμε την οικογένεια του Έντι Μέρφι, που είναι αυτή που θα βάλει τον θεατή στην έπαυλη. Η κυρία και ο κύριος Έβερς είναι μεσίτες και μάλιστα πολύ επιτυχημένοι. Ενώ αποφασίζουν να περάσουν το Σαββατοκύριακο στην εξοχή με τα δυο παιδιά τους, θα κάνουν μια στάση σε ένα παλιό αρχοντικό, που ο ιδιοκτήτης του θέλει να το πουλήσει. Μια καταιγίδα θα τους κρατήσει στην έπαυλη για το βράδυ και δεν θα αργήσουν να ανακαλύψουν ότι το μέρος είναι στοιχειωμένο και σκοπός του είναι να χωρίσει την οικογένεια.

 Η σκηνοθεσία ανήκει στον Ρομπ Μίνκοφ, ο οποίος μπορεί να μην έχει να επιδείξει κάτι ιδιαίτερο στη φιλμογραφία του αλλά το μεγάλο του παράσημο παραμένει το ότι είναι ένας εκ των δύο σκηνοθετών του κλασικού πλέον The Lion King. Ανάμεσα στο The Haunted Mansion και το The Lion King σκηνοθέτησε τις δύο ταινίες του Ποντικομικρούλη ενώ πέντε χρόνια μετά το The Haunted Mansion θα παραδώσει μια ακόμα ταινία φαντασίας, The Forbidden Kingdom, που στην εποχή της συζητήθηκε καθώς έφερε τη σύμπραξη στην οθόνη δύο θρυλικών ηθοποιών του κινηματογράφου πολεμικών τεχνών, Τζάκι Τσαν και Τζετ Λι. Εδώ λοιπόν, ο Μίνκοφ ηγείται μιας εξαιρετικά προσεγμένης παραγωγής, μιας ταινίας αρκετά ατμοσφαιρικής, με ατμόσφαιρα περισσότερο παραμυθιού παρά τρόμου, μιας οικογενειακής ταινίας αλλά για οικογένειες που έχουν παιδιά μεγαλύτερα των δέκα ετών. Φαίνεται ότι ο Μίνκοφ βρήκε τρόπο να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στην κωμωδία, τη φαντασία και τον τρόμο, βάζοντας με έξυπνο τρόπο τον Έντι Μέρφι να περνάει σε δεύτερη μοίρα και να είναι έτσι πιο ελεγχόμενο το εξυπνακίστικο χιούμορ ώστε να μην χαλάει η ατμόσφαιρα (ακούς Μάρβελ;;;).

 Απολαυστικός ο Τέρενς Σταμπ ως μπάτλερ φάντασμα, ο οποίος αποδίδει με αρκετή ψυχρότητα τον χαρακτήρα του αλλά και με μια υποψία ειρωνικού χιούμορ στις σκηνές του. Νομίζω ότι ο Σταμπ είναι ο κύριος λόγος που μου δούλεψε αρκετά η ταινία. Ο  Σταμπ υποδύεται τον μπάτλερ, ο οποίος ήταν ενάντια στην θέληση του κυρίου του να παντρευτεί μια έγχρωμη γυναίκα. Ο μπάτλερ λοιπόν (εδώ ακολουθεί σπόιλερ αλλά μιλάμε για ταινία είκοσι χρόνων οπότε...) δολοφονεί την άτυχη γυναίκα και κάπως δημιουργείται μια κατάρα χρόνων που κρατάει φυλακισμένους στην έπαυλη το υπηρετικό προσωπικό και τον άρχοντα του σπιτιού, ο οποίος νομίζει ότι η γυναίκα αυτοκτόνησε γιατί δεν ήθελε να τον παντρευτεί. Πρόσωπο κλειδί εδώ που μπορεί να λύσει την κατάρα είναι φυσικά η Σάρα Έβερς, σύζυγος του Τζιμ Έβερς, που υποδύεται ο Έντι Μέρφι. Η Σάρα έχει εκπληκτική ομοιότητα με την δολοφονημένη γυναίκα και αυτό χρησιμοποιείται από το χαρακτήρα του Σταμπ για να απελευθερώσει τις ψυχές τους.

 Μικρή διάρκεια, φροντισμένη παραγωγή με πολύ ωραία σχεδιασμένα σκηνικά, ο Ρικ Μπέικερ στα πρακτικά εφέ, ωραία ατμόσφαιρα, χιούμορ αλλά και ένα σενάριο που μπορεί να μην κάνει θαύματα αλλά αφηγείται μια ενδιαφέρουσα ιστοριούλα φαντασμάτων κάνοντας κι ένα έστω επιδερμικό αντιρατσιστικό σχόλιο. Να μην ξεχάσω και τις αγαπημένες μου προτομές που τραγουδάνε οτιδήποτε τους πεις! Γιατί όχι; Ιδιαίτερα για τις γιορτινές ημέρες το The Hauted Mansion είναι μια χαρούλα!

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

Mickey's Christmas Carol (1983) Review

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΜΙΚΙ

Κωμωδία, Δράμα, Φαντασίας,Κινουμένων σχεδίων

Σκηνοθεσία:Burny Mattinson
Σενάριο:Burny Mattinson, Tony Marino
Πρωταγωνιστούν:Alan Young,Wayne Allwine,Hal Smith, Clarence Nash
Διάρκεια: 25'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Τα Χριστούγεννα είναι η αγαπημένη μου περίοδος του χρόνου. Από πολύ μικρός, μέχρι σήμερα που πλησιάζω αισίως τα σαράντα μου χρόνια, είναι μια περίοδος που πραγματικά τη χαίρομαι και προσπαθώ να τη ζω όσο το δυνατόν περισσότερο. Το στόλισμα του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, ο τρόπος που τα πολύχρωμα φωτάκια ζέσταιναν το δωμάτιο, οι μυρωδιές και οι γεύσεις όλων των γιορτινών εδεσμάτων μου προκαλούσαν πάντα γαλήνη, ενώ και το θρησκευτικό κομμάτι ήταν πάντα ένα από τα αγαπημένα μου, με το Θείο βρέφος να είναι ένας φάρος ελπίδας και λόγος προσπάθειας των ανθρώπων να προσπαθούν για έναν καλύτερο κόσμο. Μεγαλώνοντας δεν άλλαξε τίποτα από αυτά. Το αντίθετο μάλιστα. Όταν πλησίαζε η γιορτινή περίοδος αισθανόμουν ακόμα πιο ωραία. Μου άρεσε να στολίζουμε από νωρίς και μου άρεσε να βλέπω από το παράθυρό μου και τα απέναντι σπίτια να έχουν στολίσει και να αχνοφαίνονται τα χριστουγεννιάτικα δέντρα και τα φωτάκια τους.

 Η τηλεόραση άρχισε να γίνεται σιγά σιγά ένα αναπόσπαστο μέρος όλης αυτής της κατάνυξης που ένιωθα, μέσα από τα κλασικά πλέον ειδικά Χριστουγεννιάτικα επεισόδια των σειρών κινουμένων σχεδίων αλλά και των ταινιών, που άρχισαν να παίζονται όλο και περισσότερες από τα Ελληνικά κανάλια προς τα τέλη της δεκαετίας του 1980! Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι μπορούν να κατανοήσουν ενώ σε πολλούς μπορεί να φαίνεται αδιανόητο πως μπορεί η τηλεόραση να έχει συμμετοχή σε όλο αυτό το κατανυκτικό κλίμα, όμως υπήρχε μια περίοδος που όντως η τηλεόραση μπορούσε να φέρει κοντά οικογένειες και να συμβάλλει στο γιορτινό κλίμα.

 Μια από τις πιο έντονες αναμνήσεις μου είναι σίγουρα τα Χριστουγεννιάτικα επεισόδια των αγαπημένων μου Στρουμφς. Τα Μάππετς έχουν μια ειδική θέση επίσης εκεί μέσα, τόσο με τα σπέσιαλ επεισόδιά τους όσο και χρόνια μετά με την διασκευή της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας του Ντίκενς, η οποία τείνει να είναι η αγαπημένη μου Χριστουγεννιάτικη συνήθεια (μαζί με τα Χριστούγεννα του Τρελού Θηριοτροφείου...). Η Ντίσνεϊ έβαλε το χεράκι της στην παραγωγή της ταινίας μαζί με την εταιρεία του Τζιμ Χένσον, βγάζοντας ένα πάρα πολύ όμορφο αποτέλεσμα, με έναν εκπληκτικό Μάικλ Κέιν στο ρόλο του Σκρουτζ.

 Εννιά χρόνια πριν την Χριστουγεννιάτικη Ιστορία με τα Μάππετς, η Ντίσνεϊ είχε δώσει μια ξεκάθαρα δική της εκδοχή του κλασικού έργου του Ντίκενς, δίνοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους στα δικά της αστέρια. Ο Μίκι, ο Γκούφυ, ο Ντόναλντ και φυσικά ο Σκρουτζ Μακ Ντακ αναλαμβάνουν ρόλους ενώ δεκάδες ακόμα χαρακτήρες ταινιών της Ντίσνεϊ εμφανίζονται σε αυτή τη διασκευή, η οποία φυσικά και αποτελεί μια από αυτές τις ειδικές αναμνήσεις που ανέφερα παραπάνω.

 Η ιστορία γνωστή για τους περισσότερους φαντάζομαι με τον σκληρό, φιλάργυρο και τσιγκούνη Εμπενίζερ Σκρουτζ να μισεί τα Χριστούγεννα και να φέρεται με απανθρωπιά στον μοναδικό υπάλληλο του γραφείου του, Μπομπ Κράτσετ, ο οποίος προσπαθεί να φέρει τα προς το ζην στην οικογένειά του και μοιάζει να είναι και ο μόνος που κατά βάθος συμπαθεί τον Εμπενίζερ και δεν του κρατά κακία. Παραμονή Χριστουγέννων λοιπόν και ο Σκρουτζ μιζεριάζει όσο κανείς άλλος. Δέχεται όμως την επίσκεψη του πνεύματος του "χαμένου" συνεργάτη του και των τριών πνευμάτων των Χριστουγέννων, τα οποία φροντίζουν να του δείξουν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον που έρχεται για τον ίδιο αλλά και τους γύρω του αν συνεχίσει έτσι και ο σκληρός, άκαρδος Εμπενίζερ σύντομα θα μεταμορφωθεί σε έναν άλλο άνθρωπο.

 Μικρής διάρκειας ταινία (25 λεπτά), η οποία κυκλοφόρησε κινηματογραφικά μαζί με την επανέκδοση της μεγάλου μήκους ταινίας Μπερνάρ και Μπιάνκα: Κομάντος της Σωτηρίας, το 1983. Το μεγάλο γεγονός ήταν η επιστροφή του Μίκι Μάους στον κινηματογράφο μετά από τριάντα χρόνια. Και τι επιστροφή! Ο Μίκι βρίσκεται στο ρόλο του Μπομπ Κράτσετ και ομολογουμένως τόσο ο διάσημος ποντικός όσο και όλοι οι υπόλοιποι ταιριάζουν εξαιρετικά στην ιστορία του Ντίκενς. Το κλασικό σκίτσο δίνει μια ζεστασιά στο έργο και παρά την μικρή διάρκεια το αποτέλεσμα είναι αρκετά ικανοποιητικό. Προφανώς ένα δεκαλεπτάκι ακόμα θα ήταν ιδανικό για να κατανοήσουμε απόλυτα τη μετάβαση του Σκρουτζ από σκληρό και μίζερο ανθρωπάκι (πάπια στη συγκεκριμένη περίπτωση) σε έναν έξω καρδιά, χαμογελαστό άνθρωπο (ΠΑΠΙΑ, είπαμε) που αγαπά τους συνανθρώπους του και θέλει να μοιράσει χαρά, ειδικά στην πληγωμένη οικογένεια του Κράτσετ. Αυτός ο Κράτσετ, του Μίκι Μάους, έχει ίσως μια από τις πιο δύσκολες, λυπητερές σκηνές που έχω δει σε ένα κινούμενο σχέδιο, σκηνή που δύσκολα θα βλέπαμε σε σημερινό καρτούν. Φαντάσου τον Μίκι να κλαίει πάνω από το μνήμα του χαμένου μικρού γιου του... Περίεργο και δύσκολο παράλληλα, δουλεύει πάντως για την ταινία.

 Μια ακόμα λοιπόν Χριστουγεννιάτικη/ γιορτινή πρόταση για όλη την οικογένεια. Μια καλή πρώτη γνωριμία για τα πιτσιρίκια με ένα κλασικό έργο, με μικρή διάρκεια , με εξαιρετικό σχέδιο και ικανότατη αφήγηση, με τους χαρακτήρες του Ντίσνεϊ να δένουν γάντι με τους ρόλους τους. Δε νομίζω εξάλλου να αμφιβάλλει κανείς ότι θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη επιλογή για το ρόλο του Σκρουτζ πέρα από τον .... Σκρουτζ!

Υ.Γ.: Συνήθως παρακάτω βάζουμε το τρέιλερ της ταινίας, εδώ όμως έχουμε βάλει το πρώτο μέρος της, όπως μπορείτε να το βρείτε μεταγλωττισμένο στο YouTube, σε περίπτωση που κάποιος θέλει να το παρακολουθήσει με τα πιτσιρίκια του!

 

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDB

 

 

Dumbo (1941)

Είδος: Κινούμενα Σχέδια, Δραματική, Μιούζικαλ, Κωμωδία

"Μελαγχολικό, θλιβερό ανά μεγάλα διαστήματα, σπαρακτικό παρότι μιλάμε για ένα κινούμενο σχέδιο με ένα μωρό ελεφαντάκι με τεράστια αυτιά και τις περιπέτειές του. Δε νομίζω ωστόσο να έχει υπάρξει κανείς που δε λύγισε στη σκηνή που ο Ντάμπο στέκεται έξω από τη φυλακή της μαμάς του, αγκαλιά με την προβοσκίδα της, που τελικά χρησιμοποιεί σαν κούνια για να αποκοιμηθεί."

ΝΤΑΜΠΟ,
ΤΟ ΕΛΕΦΑΝΤΑΚΙ

Σκηνοθεσία:Samuel Armstrong,
Norman Ferguson,Wilfred Jackson,
Jack Kinney,Bill Roberts,
Ben Sharpsteen,John Elliotte

Σενάριο:Joe Grant,Dick Huemer

Παίζουν:Sterling Holloway,
Edward Brophy,James Baskett 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Λίγες μέρες έχουν περάσει από την κυκλοφορία της live action εκδοχής του Ντάμπο στους κινηματογράφους, ταινία που φέρει την υπογραφή του Τιμ Μπάρτον. Το τελικό αποτέλεσμα δεν το έχω δει και ομολογώ ότι μπορεί και να μην το δω ποτέ καθώς δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η ιδέα της μεταφοράς όλων των κλασικών κινούμενων της Ντίσνεϊ σε εκδοχές με ηθοποιούς και πραγματικά ή ψηφιακά σκηνικά και ήρωες. Έχω όμως δει το κλασικό φιλμ του 1941 και το είδα ξανά πριν λίγες μέρες με αφορμή την ταινία του Μπάρτον και είναι σίγουρα κάτι που πρέπει να δείτε αν δεν το έχετε κάνει ακόμα, είτε με τα παιδιά σας είτε μόνοι σας.

  Η ιστορία κατά πάσα πιθανότητα είναι γνωστή αλλά για όσους δεν τη γνωρίζουν θα πούμε δυο λόγια. Νεογέννητο ελεφαντάκι σε τσίρκο, έχει ένα "ελάττωμα" που το κάνει να ξεχωρίζει από το "κοπάδι". Ο μικρός που ονομάζεται Ντάμπο έχει τεράστια αυτιά και όταν μια παρέα παιδιών θα αρχίζει να τον πειράζει επικίνδυνα, η μαμά του για να τον προστατέψει θα τους επιτεθεί. Η μαμά φυλακίζεται και ο Ντάμπο ξεμένει μόνος του σε έναν κόσμο που ακόμα δεν πρόλαβε να γνωρίσει. Μέντορας και φίλος του είναι ένα ποντίκι, ο Τίμοθι, που θα του μάθει με πράξεις τη σημασία της φιλίας, της πατρότητας αλλά και την ουσία της διαφορετικότητας.

  Μελαγχολικό, θλιβερό ανά μεγάλα διαστήματα, σπαρακτικό παρότι μιλάμε για ένα κινούμενο σχέδιο με ένα μωρό ελεφαντάκι με τεράστια αυτιά και τις περιπέτειές του. Δε νομίζω ωστόσο να έχει υπάρξει κανείς που δε λύγισε στη σκηνή που ο Ντάμπο στέκεται έξω από τη φυλακή της μαμάς του, αγκαλιά με την προβοσκίδα της, που τελικά χρησιμοποιεί σαν κούνια για να αποκοιμηθεί.

  Εδώ δεν μιλάμε για φωνητικές ερμηνείες αλλά για πραγματικά την τέχνη του κινούμενου σχεδίου, το οποίο είναι ικανό να περάσει όλα τα συναισθήματα με τις εκφράσεις των ηρώων, τα χρώματα και τη συνοδεία της μουσικής. Η διαφορετικότητα εξυμνείται (κλισέ φράση αλλά έτσι είναι) και ο Ντάμπο με το ελάττωμα των τεράστιων αυτιών καταφέρνει αυτό που όλα τα πλάσματα σε αυτόν τον κόσμο θα ήθελαν. Καταφέρνει να πετάξει και τότε όλα μοιάζουν διαφορετικά. Ο Ντάμπο δεν είναι παρίας αλλά μοναδικός.

  Μπορεί το φιλμ να έχει σκηνές οι οποίες σήμερα μοιάζουν αταίριαστες σε ένα έργο που θέλει να μιλήσει για τη διαφορετικότητα αλλά μην ξεχνάτε ότι βρισκόμαστε στο 1941 και πολλά πράγματα ήταν διαφορετικά τότε. Υπάρχουν ακόμα ένα σωρό στερεότυπα, τα οποία προβάλλονται δίχως ενδοιασμούς γιατί ακόμα κάποια πράγματα τότε ήταν αλλιώς και δεν υπήρχαν αντιδράσεις. Οι εργάτες για παράδειγμα ήταν στην πλειοψηφία τους μαύροι, ενώ επίσης τα κοράκια που μαθαίνουν στο Ντάμπο να πετά, τα οποία εμφανίζονται ως αλάνια και καλλιτέχνες του δρόμου, είναι φανερό ότι κι αυτά σε μια εκδοχή με ηθοποιούς θα ήταν Αφροαμερικανοί.

  Πέρα από αυτά, τα οποία δεν επηρεάζουν την ποιότητα της ταινίας, υπάρχει πάντα κι αυτή η σκηνή που ο Ντάμπο μες στην παραζάλη του βλέπει το όραμα με τους παράξενους ελέφαντες που χορεύουν και τραγουδάνε, ενώ περίεργα γεωμετρικά σχήματα περνούν από την οθόνη. Σκηνή σήμα κατατεθέν της ταινίας, όμως προσωπικά, παρότι θεωρώ ιδιοφυή την εκτέλεση, διαφωνώ με αυτό που βλέπω στην οθόνη και είναι ίσως ο λόγος που δεν δίνω τέσσερα στα τέσσερα στο φιλμ.

  Μη σας απασχολεί αυτό εσάς! Πολλοί θα δούνε, λίγοι θα ασχοληθούν περαιτέρω με το τι μπορεί να υπάρχει πίσω από αυτή τη σκηνή. Η ουσία είναι ότι το Dumbo αποτελεί ένα κλασικό, πανέμορφο, συγκινητικό δημιούργημα. Εβδομήντα χρόνια μετά, έχει ακόμα τη δύναμη να κερδίσει το κοινό, καθώς απευθύνεται στο συναίσθημα. Μιλά για το διαφορετικό, την περιθωριοποίηση, την οικογένεια, τη φιλία, τη δύναμη του ατόμου.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Toy Story 4 Trailer !

Τα Παιχνίδια Επιστρέφουν... ξανά!

#ToyStory4

Το καλοκαίρι, ο Γούντι και η παρέα του επιστρέφουν στους κινηματογράφους, για μια ακόμη περιπέτεια. Η επιτυχημένη σειρά ταινιών animation της Pixar και της Disney συνεχίζεται με το τέταρτο μέρος της κι ένα νέο παιχνίδι που αποφασίζει να το σκάσει οδηγεί τον Γούντι σε μια συνάντηση με έναν παλιό γνωστό, που θα φέρει μεγάλες αλλαγές .

Aladdin (2019) Trailer

ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΤΡΕΙΛΕΡ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΑΝΤΙΝ

#Aladdin 

 Ένα ακόμα τρέιλερ κυκλοφόρησε η Ντίσνεϊ για την live action εκδοχή του Αλαντίν, ελπίζοντας να διορθώσει την άσχημη εικόνα που άφησε το προηγούμενο τρέιλερ, κυρίως λόγω της περίεργης εμφάνισης που είχε το τζίνι του Γουίλ Σμιθ. Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ότι κατάφερε να ανατρέψει το κλίμα αλλά σίγουρα αυτό το δεύτερο τρέιλερ κάνει καλύτερη δουλειά. 

ΜΕΤΑΓΛΩΤΙΣΜΕΝΟ ΤΡΕΪΛΕΡ

ΑΓΓΛΟΦΩΝΟ ΤΡΕΪΛΕΡ

Cars 3 (2017)

Είδος: Κινούμενα Σχέδια, Κωμωδία, Δράσης

"Παρά τις όποιες ατέλειες, δε μπορώ να μην εκτιμήσω ένα φιλμ που πρωτίστως αποκρίνεται σε παιδιά, όταν προσπαθεί να τους δείξει ότι ακόμα κι ένας χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων, όπως ο αγαπημένος τους ΜακΚουήν, δε μπορεί να ξεφύγει από το πλήρωμα του χρόνου αλλά ακόμα κι όταν αυτό έρχεται, σημασία έχει να το αναγνωρίσεις και να το αντιμετωπίσεις με περηφάνια." 

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ 3

Σκηνοθεσία:Brian Fee

Σενάριο:Kiel Murray,
Bob Peterson,Mike Rich

Παίζουν:Owen Wilson,

Cristela Alonzo,Chris Cooper

Στα Ελληνικά: Σάκης Ρουβάς,
Δανάη Σκιάδη,Μιχάλης Κοιλάκος

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Ο Κεραυνός ΜακΚουήν επιστρέφει και τα πιτσιρίκια τρελαίνονται για την πάρτη του, ό,τι και να συνέβη στο προηγούμενο φιλμ, το οποίο ήταν το πιο αδύναμο της Pixar μέχρι σήμερα. Τα αυτοκίνητα που μιλάνε έχουν κερδίσει τις καρδιές τους και με το που το κόκκινο αγωνιστικό με το νούμερο 95 εμφανίζεται στην οθόνη, ακούς παντού στον κινηματογράφο χαρούμενες φωνούλες και επιφωνήματα ενθουσιασμού! Μια χαρά, λέω εγώ, αφού και ικανοποιητική ταινία είναι αυτό τρίτο μέρος των Αυτοκινήτων και τα πιτσιρίκια περνάνε καλά, υπέρ του δέοντος αλλά κι εμείς οι μεγαλύτεροι χαζεύουμε τουλάχιστον άλλη μια ακόμα οπτικά άψογη δημιουργία της PIXAR, που φροντίζει να περάσει θετικά και ρεαλιστικά μηνύματα στα παιδιά.

  Τα χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη εμφάνιση του Κεραυνού ΜακΚουήν και όλοι οι παλιοί συναγωνιστές του στις πίστες αρχίζουν να αποσύρονται και τη θέση τους παίρνουν νέα πιο εξελιγμένα αγωνιστικά αυτοκίνητα. Έρχεται λοιπόν και η σειρά του ΜακΚουήν να αποσυρθεί μετά από ένα σοβαρό ατύχημα στην πίστα, στην προσπάθειά του να κερδίσει τον νεότερο και αλαζόνα Τζάκσον Στορμ. Μετά μια μακρά διάρκεια εκτός αγώνων, ο πεισματάρης ΜακΚουήν θέλει να επιστρέψει κι έτσι αρχίζει να προπονείται και βρίσκει ένα σπόνσορα στο πρόσωπο του Στέρλινγκ, ενός φιλόδοξου επιχειρηματία που στην ουσία θέλει το θρυλικό αγωνιστικό αυτοκίνητο να προωθήσει τα προϊόντα του παρά να αγωνιστεί και να νικήσει ξανά. Στο προπονητικό κέντρο του Στέρλινγκ συναντά τη νέα προπονήτριά του και μελλοντική φίλη, Κρουζ Ραμίρεζ. Η Κρουζ φανερώνει στον Κεραυνό ότι το όνειρό της ήταν να πάρει μέρος σε αγώνες κι αυτό εξαιτίας του, αφού ήταν το είδωλό της. Ο ΜακΚουήν επιστρέφει στις παλιές πίστες και στα λημέρια του μέντορά του, Χάντσον Χόρνετ, δοκιμάζοντας τις αντοχές του και μας οδηγεί μέσα από μια όμορφη ιστορία σε ένα φινάλε που επιθυμεί να δείξει στα πιτσιρίκια τι σημαίνει το πέρασμα των χρόνων και πως μπορούμε να το διαχειριστούμε.

  Κανένα λόγο δε βρίσκω για να μην επισκεφτείτε έναν κινηματογράφο με τα παιδάκια σας και να δείτε το Cars 3. Η ελληνική μεταγλώττιση είναι συμπαθητική (και ο Σάκης Ρουβάς είναι μια χαρά ως ΜακΚουήν) και καταφέρνει να περάσει στο κοινό αρκετό συναίσθημα από αυτό που κρύβει αυτή η ιστορία αγωνιστικότητας (και όχι τόσο ανταγωνιστικότητας), επανάκαμψης μετά τις δυσκολίες, σεβασμού (στον αντίπαλο, στο φίλο, στο γηραιότερο, στο νεότερο) και αυτογνωσίας. Παρά τις όποιες ατέλειες, δε μπορώ να μην εκτιμήσω ένα φιλμ που πρωτίστως αποκρίνεται σε παιδιά, όταν προσπαθεί να τους δείξει ότι ακόμα κι ένας χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων, όπως ο αγαπημένος τους ΜακΚουήν, δε μπορεί να ξεφύγει από το πλήρωμα του χρόνου αλλά ακόμα κι όταν αυτό έρχεται, σημασία έχει να το αναγνωρίσεις και να το αντιμετωπίσεις με περηφάνια. Σίγουρα δεν είναι από τις κορυφαίες στιγμές της PIXAR αλλά δεν παύει να είναι ένα αξιόλογο φιλμ κινουμένων σχεδίων.

Υ.Γ. Στον κινηματογράφο, πριν την έναρξη του Cars 3, η PIXAR προβάλει ένα εξαιρετικό μικρού μήκους φιλμ κινουμένων σχεδίων με τον τίτλο LOU. Πραγματεύεται το γνωστό ζήτημα του "μπούλινγκ" και μέσα σε λίγα λεπτά δείχνει από που ξεκινάει, πως εξελίσσεται, τι συνέπειες έχει στα παιδιά και ποιος θα ήταν ίσως ο τρόπος να αντιμετωπιστεί. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb