Final Destination 2 (2003) Review

 

ΒΛΕΠΩ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΣΟΥ 2

Τρόμου, Θρίλερ, Φαντασίας

Διάρκεια: 90'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Η συνέχεια του Final Destination έρχεται τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας και λαμβάνει μια πιο χλιαρή υποδοχή από κοινό και κριτικούς. Τον Γουόνγκ διαδέχεται στη σκηνοθεσία ο επί σειρά ετών σταντ μαν, Ντέιβιντ Ρ. Έλις (θα επανέλθει στη σειρά για τη σκηνοθεσία του τέταρτου μέρους), ο οποίος κρατά το σπλάτερ χαρακτήρα, τονίζοντάς τον λίγο παραπάνω ενώ αφήνει λίγο πιο ελεύθερη τη διάθεση για σάτιρα. 

 Η δράση της δεύτερης ταινίας τοποθετείται ακριβώς ένα χρόνο μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, πάνω στην επέτειο του αεροπορικού δυστυχήματος από το οποίο γλίτωσε μια παρέα εφήβων και μια καθηγήτρια, χάρη στο όραμα του Άλεξ Μπράουνινγκ. Οι επιζώντες όμως χάνουν τη ζωή τους ένας ένας με απίθανους τρόπους, όσο κι αν ο Άλεξ προσπαθεί να "διαβάσει" τα μηνύματα που ο Θάνατος στέλνει σαν προειδοποίηση. Παρόμοια οράματα βλέπει και η κεντρική πρωταγωνίστρια της ταινίας μας, Κίμπερλι Κόρμαν, χάρη στην οποία θα σωθεί μια ομάδα οδηγών από μια θανατηφόρα καραμπόλα. Η Κίμπερλι κάνει αμέσως τη σύνδεση με όσα συνέβησαν ένα χρόνο πριν και όταν θα αρχίσουν να πεθαίνουν με τη σειρά οι επιζώντες της καραμπόλας, θα προσπαθήσει να βρει τρόπο να ξεγελάσει το θάνατο. Την απάντηση θα την πάρει με τη βοήθεια της Κλίαρ Ρίβερς, η οποία είναι η μοναδική που κατάφερε να επιζήσει από την επίθεση του Θανάτου ένα χρόνο πριν, κλεισμένη οικειοθελώς στην απομόνωση ενός ψυχιατρείου, μακριά από οτιδήποτε θα μπορούσε να προκαλέσει το θάνατό της.

 Αυτή η ταινία περιέχει την σεκάνς που θυμάμαι ξεκάθαρα από ολόκληρη τη σειρά ταινιών Final Destination και δεν είναι άλλη από την θανατηφόρα καραμπόλα ή μάλλον το όραμα της θανατηφόρας καραμπόλας. Εκεί ο Έλις δείχνει τον δρόμο που θα ακολουθήσει η ταινία του, βάζοντας όλα τα στοιχεία που θα τη χαρακτηρίσουν. Υπερβολικό σπλάτερ, διάθεση για χιούμορ, αγωνία και αυτό που χαρακτήριζε την πρώτη ταινία, το παιχνίδι με τους θεατές στην προσπάθεια ανακάλυψης του τρόπου θανάτου των υποψήφιων θυμάτων. Από εκεί και πέρα, ο Έλις δεν προχωρά σε πρωτοτυπίες αλλά προσπαθεί να κρατήσει το ύφος της πρώτης ταινίας και θεωρώ ότι τα καταφέρνει μια χαρά, φτιάχνοντας μια εξίσου διασκεδαστική ταινία.

 Οι ερμηνείες εδώ βρίσκονται ένα κλικ κάτω από την πρώτη ταινία. Ίσως οι οδηγίες που τους έχουν δοθεί να μην είναι πολύ ξεκάθαρες, ίσως και ο ίδιος ο σκηνοθέτης να μην πολύ σίγουρος για την απόδοση κάποιων σκηνών, με αποτέλεσμα οι ηθοποιοί του να κινούνται ερμηνευτικά στα όρια της ταινίας αγωνίας και της σάτιρας. Πάντα όμως έχω την εντύπωση ότι εδώ προσεγγίζει με πιο χαλαρό τρόπο το υλικό του ο Έλις.

 Το σενάριο και οι διάλογοι είναι το αδύναμο χαρτί της ταινίας. Υπάρχει μια σαφής προσπάθεια των σεναριογράφων να επεκτείνουν τη μυθολογία και ως ένα σημείο το καταφέρνουν αλλά υπάρχουν αρκετά πράγματα που αν θέλεις να τα βάλεις κάτω με λογική, θα πρέπει να παρατήσεις την ταινία πολύ νωρίς. Ακόμα και το εύρημα του πως θα νικήσουν και θα ξεγελάσουν τον Θάνατο, ακούγεται καλό σαν ιδέα αλλά δεν θα έπρεπε να λειτουργεί φαντάζομαι. Ωραίο το στήσιμο πάντως του τελευταίου οράματος και η αποκάλυψη του τι πρέπει να γίνει για να ξεγελάσουν τον Θάνατο. Με τη λογική, προφανώς δεν θα έπρεπε να δουλεύει αλλά εδώ μιλάμε για μια ταινία φαντασίας.

 Το Final Destination 2 δεν το απασχολεί να καινοτομήσει. Δεν παίρνει το υλικό του σαν μια πολύ σκοτεινή, με βαθιές ρίζες μυθολογία αλλά ως μια απλή ιστορία τρόμου και φαντασίας που αποδίδεται ως ένα απλό, νεανικό σπλάτερ, με έξυπνα στημένες παγίδες θανάτου, γρήγορο ρυθμό και εμβόλιμο χιούμορ σε αρκετά σημεία. Η ιδέα δεν είναι πια πρωτότυπη αλλά δουλεύει μια χαρά ως συνέχεια της αρχικής εκείνης ταινίας.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Batman: Mystery of The Batwoman (2003) DCAU Review

 

ΜΠΑΤΜΑΝ:

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΜΠΑΤΓΟΥΜΑΝ

Animation, Δράσης, Περιπέτεια, Κόμικ
Διάρκεια: 75'

 

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το συνεχώς αναπτυσσόμενο σύμπαν κινουμένων σχεδίων της DC, αποφασίζει το 2003 να φέρει στην οθόνη μια γνώριμη φιγούρα από τις κόμικ σελίδες της εταιρείας. Δίπλα στον μπροστάρη  αυτού του σύμπαντος, τον Σκοτεινό Ιππότη, οι δημιουργοί του Mystery Of The Batwoman, τοποθετούν την δική τους εκδοχή της κόμικ ηρωίδας, που πρωτοεμφανίστηκε το 1956, με το όνομα Κάθι Κέιν. Από τότε, την στολή της Batwoman, φόρεσαν διάφορες κυρίες. Σε αυτή την ταινία του DCAU έχουμε μια νέα, διαφορετική από όλες τις κόμικ εκδοχές της, Batwoman.

 Στην πόλη του Γκόθαμ έχει κάνει την εμφάνισή του ένας νέος τιμωρός, θηλυκού φύλλου. Η εμφάνισή της είναι εμφανώς επηρεασμένη από τον Άνθρωπο Νυχτερίδα, ενώ φαίνεται στο στόχαστρο να έχει βάλει τον Πιγκουινό και τις βρώμικες δουλειές του. Ο Μπάτμαν, μαζί με τον Ρόμπιν, προσπαθούν να ανακαλύψουν ποιος κρύβεται πίσω από τη μάσκα της θηλυκής νυχτερίδας.

 Μια ταινία γύρω από τη γυναικεία ενδυνάμωση αποφασίζει να μας δώσει εδώ η DC. Ναι  μεν ο Μπάτμαν είναι πρωταγωνιστής αλλά μοιράζεται εξίσου τον χρόνο με τον θηλυκό ανταγωνιστή του, δίνοντας -όχι πολύ διακριτά- λίγο περισσότερο χωρό στις κυρίες της πλοκής να δράσουν, καθώς πέρα(;) από την Batwoman εδώ έχουμε τρεις κυρίες, οι οποίες παίζουν σημαντικό ρόλο στην πλοκή. Μια νεαρή επιστήμονας, που προσλαμβάνεται στον όμιλο Γουέην, μια νέα αστυνομικός, που σώθηκε από τον Μπάτμαν από πυρκαγιά όταν ήταν παιδί, και η κόρη ενός μεγαλομαφιόζου, με την οποία φλερτάρει ο Μπρους Γουέην, θα παίξουν τον δικό τους ρόλο γύρω από το μυστήριο της Batwoman.

 Τα στάνταρ που έθεσε το DC Animated Universe παραμένουν κι εδώ υψηλά. Οι ερμηνείες εξακολουθούν να είναι πάρα πολύ καλές, το σχέδιο παραπέμπει ακόμα στις κλασικές σειρές της DC, ενώ και το σενάριο προσπαθεί να κάνει πραγματάκια και να κινηθεί ανάμεσα στο είδος του θρίλερ (ποια είναι η Batwoman;), του ρομάντζου, της ταινίας δράσης και όλα αυτά όπως είπαμε μέσα από το πλαίσιο της ταινίας που θέλει να δώσει δυνατούς γυναικείους χαρακτήρες. Ως προς το τελευταίο τα πάει αρκετά καλά, με την Κάθι Ντουκέην, την κόρη του μαφιόζου, να είναι αυτή που ξεχωρίζει λίγο παραπάνω.

 Γενικά δεν μπορείς να βρεις τρομερά ελατώμματα στην ταινία. Κυλάει αβίαστα η ώρα, όπως στην πλειοψηφία αυτών των ταινιών. Προσπαθώντας ωστόσο να βρω ποιος είναι ο λόγος που το Mystery of The Batwoman είναι μια ψυχαγωγική μεν ταινία, που ξεχνιέται όμως εύκολα δε, καταλήγω σε τρεις παράγοντες. Η μουσική επένδυση, το ρομάντζο Μπρους Γουέην και Κάθι Ντουκέην, και η χρησιμοποίηση των κακών, Πιγκουίνου και Μπέην, οι οποίοι έχεις την αίσθηση ότι επιλέχτηκαν τυχαία από τη γκάμα των αντιπάλων του Μπάτμαν, χωρίς να προσεχτεί αρκετά ο ρόλος τους στο σενάριο.

 Η ταινία όμως παραμένει καλή σε γενικές γραμμές, έστω και με αυτά τα θεματάκια. Δεν είναι από τις κορυφαίες στιγμές του DCAU αλλά αυτό δεν την κάνει κακή ταινία. Ομολογώ μάλιστα ότι στην προσφατή προβολή της, παρότι έχω πλέον μπει στην τέταρτη δεκαετία της ζωής μου, την είδα με μεγαλύτερη ευχαρίστηση απ' ότι την πρώτη φορά, πριν αρκετά χρόνια. Ίσως κάπου να υπάρχει και μια νοσταλγία για αυτή τη μορφή των κινουμένων σχεδίων, που με κάνει λιγότερο αυστηρό απέναντί τους.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

The Haunted Mansion (2003) Review

 

Ο ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟΣ ΠΥΡΓΟΣ

Φαντασίας, Κωμωδία, Τρόμου
Διάρκεια: 87'

 

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Είκοσι χρόνια πίσω πάμε σήμερα! Να είναι καλά οι αϋπνίες των τελευταίων ημερών και το Disney Plus με την ταινιοθήκη του και "ΌΧΙ" δεν μιλάω για τις ταινίες της Μάρβελ, ούτε για οτιδήποτε έχει να κάνει με Star Wars. Οι ταινίες που μου αρέσει να κάνω χάζι στην συγκεκριμένη πλατφόρμα είναι αυτές που πάνε πίσω στη δεκαετία του 1990 και στις αρχές του 2000. Κάποιες τις έχω δει πιτσιρικάς, κάποιες τις είδα λίγο μεγαλύτερος με τη μικρή μου αδερφή ενώ κάποιες μπορεί να μην τις είδα ποτέ. Μπορεί οι περισσότερες από τις ταινίες αυτής της περιόδου της Ντίσνεϊ να μην είναι κάτι το αξιοσημείωτο αλλά έχουν κάτι το γλυκό, το παιχνιδιάρικο, το νοσταλγικό για τους ανθρώπους που έζησαν σαν πιτσιρικάδες εκείνη την εποχή.

 Κάπως έτσι λοιπόν έφτασα να παρακολουθώ το The Haunted Mansion, το οποίο δεν είχα δει ποτέ μου. Παρότι θυμάμαι ακόμα την προώθηση της ταινίας με αρκετές διαφημίσεις κυρίως σε περιοδικά, εφημερίδες και κόμιξ αλλά και τηλεοπτικά με αρκετά τρέιλερ, ίσως το ότι δεν ήμουν ποτέ μεγάλος θαυμαστής του κινηματογραφικού Έντι Μέρφι να με κράτησε μακριά από την έν λόγω ταινία. Έλα όμως που στα σαράντα μου αποφάσισα να τη χαζέψω και τη βρήκα μια χαρά!

 Η ιστορία απλή και βασισμένη κυρίως στο θεματικό πάρκο της Ντίσνεϊλαντ στο Παρίσι, Phantom Manor. Στοιχειωμένες επαύλεις έχουν σε όλα τα πάρκα της Ντίσνεϊ αλλά απ' ότι έμαθα ψάχνοντας το διαδίκτυο, το θεματικό πάρκο στο Παρίσι έχει μια ιστορία παρόμοια με αυτή των φαντασμάτων της ταινίας. Εδώ φυσικά προσθέτουμε την οικογένεια του Έντι Μέρφι, που είναι αυτή που θα βάλει τον θεατή στην έπαυλη. Η κυρία και ο κύριος Έβερς είναι μεσίτες και μάλιστα πολύ επιτυχημένοι. Ενώ αποφασίζουν να περάσουν το Σαββατοκύριακο στην εξοχή με τα δυο παιδιά τους, θα κάνουν μια στάση σε ένα παλιό αρχοντικό, που ο ιδιοκτήτης του θέλει να το πουλήσει. Μια καταιγίδα θα τους κρατήσει στην έπαυλη για το βράδυ και δεν θα αργήσουν να ανακαλύψουν ότι το μέρος είναι στοιχειωμένο και σκοπός του είναι να χωρίσει την οικογένεια.

 Η σκηνοθεσία ανήκει στον Ρομπ Μίνκοφ, ο οποίος μπορεί να μην έχει να επιδείξει κάτι ιδιαίτερο στη φιλμογραφία του αλλά το μεγάλο του παράσημο παραμένει το ότι είναι ένας εκ των δύο σκηνοθετών του κλασικού πλέον The Lion King. Ανάμεσα στο The Haunted Mansion και το The Lion King σκηνοθέτησε τις δύο ταινίες του Ποντικομικρούλη ενώ πέντε χρόνια μετά το The Haunted Mansion θα παραδώσει μια ακόμα ταινία φαντασίας, The Forbidden Kingdom, που στην εποχή της συζητήθηκε καθώς έφερε τη σύμπραξη στην οθόνη δύο θρυλικών ηθοποιών του κινηματογράφου πολεμικών τεχνών, Τζάκι Τσαν και Τζετ Λι. Εδώ λοιπόν, ο Μίνκοφ ηγείται μιας εξαιρετικά προσεγμένης παραγωγής, μιας ταινίας αρκετά ατμοσφαιρικής, με ατμόσφαιρα περισσότερο παραμυθιού παρά τρόμου, μιας οικογενειακής ταινίας αλλά για οικογένειες που έχουν παιδιά μεγαλύτερα των δέκα ετών. Φαίνεται ότι ο Μίνκοφ βρήκε τρόπο να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στην κωμωδία, τη φαντασία και τον τρόμο, βάζοντας με έξυπνο τρόπο τον Έντι Μέρφι να περνάει σε δεύτερη μοίρα και να είναι έτσι πιο ελεγχόμενο το εξυπνακίστικο χιούμορ ώστε να μην χαλάει η ατμόσφαιρα (ακούς Μάρβελ;;;).

 Απολαυστικός ο Τέρενς Σταμπ ως μπάτλερ φάντασμα, ο οποίος αποδίδει με αρκετή ψυχρότητα τον χαρακτήρα του αλλά και με μια υποψία ειρωνικού χιούμορ στις σκηνές του. Νομίζω ότι ο Σταμπ είναι ο κύριος λόγος που μου δούλεψε αρκετά η ταινία. Ο  Σταμπ υποδύεται τον μπάτλερ, ο οποίος ήταν ενάντια στην θέληση του κυρίου του να παντρευτεί μια έγχρωμη γυναίκα. Ο μπάτλερ λοιπόν (εδώ ακολουθεί σπόιλερ αλλά μιλάμε για ταινία είκοσι χρόνων οπότε...) δολοφονεί την άτυχη γυναίκα και κάπως δημιουργείται μια κατάρα χρόνων που κρατάει φυλακισμένους στην έπαυλη το υπηρετικό προσωπικό και τον άρχοντα του σπιτιού, ο οποίος νομίζει ότι η γυναίκα αυτοκτόνησε γιατί δεν ήθελε να τον παντρευτεί. Πρόσωπο κλειδί εδώ που μπορεί να λύσει την κατάρα είναι φυσικά η Σάρα Έβερς, σύζυγος του Τζιμ Έβερς, που υποδύεται ο Έντι Μέρφι. Η Σάρα έχει εκπληκτική ομοιότητα με την δολοφονημένη γυναίκα και αυτό χρησιμοποιείται από το χαρακτήρα του Σταμπ για να απελευθερώσει τις ψυχές τους.

 Μικρή διάρκεια, φροντισμένη παραγωγή με πολύ ωραία σχεδιασμένα σκηνικά, ο Ρικ Μπέικερ στα πρακτικά εφέ, ωραία ατμόσφαιρα, χιούμορ αλλά και ένα σενάριο που μπορεί να μην κάνει θαύματα αλλά αφηγείται μια ενδιαφέρουσα ιστοριούλα φαντασμάτων κάνοντας κι ένα έστω επιδερμικό αντιρατσιστικό σχόλιο. Να μην ξεχάσω και τις αγαπημένες μου προτομές που τραγουδάνε οτιδήποτε τους πεις! Γιατί όχι; Ιδιαίτερα για τις γιορτινές ημέρες το The Hauted Mansion είναι μια χαρούλα!

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

Scary Movie 3 (2003)

Είδος: Κωμωδία, Παρωδία

"Η διαφορά αισθητή σε σχέση με τα δύο προηγούμενα φιλμς και ειδικά με το δεύτερο. Οι ατάκες είναι γρήγορες και τα αστεία στο φόντο έρχονται με τον τρόπο που μας είχε μάθει ο Ζάκερ από τις προηγούμενες ταινίες του."

Σκηνοθεσία:David Zucker

Σενάριο:Craig Mazin,Pat Proft

Παίζουν:Anna Faris,
Charlie Sheen,Regina Hall

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Σήμερα θα γράψουμε δυο λόγια για το τρίτο μέρος του Scary Movie, το μέρος που προσωπικά διασκέδασα και γέλασα περισσότερο. Ο κύριος λόγος που η ταινία μοιάζει πιο διασκεδαστική στα μάτια μου, είναι ο Ντέβιντ Ζάκερ, ο οποίος αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία και φέρνει έναν αέρα από τις δικές του κλασικές παρωδίες, κάτι που προσπαθούσαν τα αδέλφια Γουέιανς να κάνουν στα δύο πρώτα φιλμς αλλά ο τρόπος τους δεν κατάφερε να με κερδίσει ποτέ. Εδώ ο Ζάκερ φέρνει μαζί του και τον Πατ Προφτ, σεναριογράφο που συνεργάστηκαν αρκετές φορές στο παρελθόν (Police Squad!, Τρελές Σφαίρες, Τρέλες Σφαίρες 2½, Τρέλες Σφαίρες 33 1/3) ενώ ο ίδιος έχει στο ενεργητικό του αρκετές ακόμα επιτυχημένες κωμωδίες, όπως το πρώτο Police Academy (Η Μεγάλη Των Μπάτσων Σχολή) και το Στραβοί Πιλότοι σε F-16 (πρώτο και δεύτερο μέρος). Ο Προφτ βέβαια είχε στο ενεργητικό του κι αρκετές τρανταχτές αποτυχίες λίγο πριν το Scary Movie 3 αλλά φαίνεται ότι με τον Ζάκερ υπάρχει καλή χημεία.

  Η Άννα Φάρις επιστρέφει στο ρόλο της Σίντι Κάμπελ, η οποία είναι πλέον δημοσιογράφος. Η Σίντι λοιπόν ερευνά μια υπόθεση με περιέργα σχήματα που εμφανίζονται στους αγρούς και παράλληλα έχει να αντιμετωπίσει μια φονική βιντεοκασέτα που όποιος την παρακολουθήσει, μετά από μια εβδομάδα βρίσκεται νεκρός.

© 2003 Dimension Films. All Rights Reserved.

  Όπως καταλάβατε, στο επίκεντρο της παρωδίας βρίσκονται δύο ταινίες. Ο Οιωνός, του Σιάμαλαν, και το The Ring, που είχε κυκλοφορήσει λίγους μήνες πριν στην Αμερική. Από τη μία επιστημονική φαντασία και από την άλλη τρόμος, όπως συνηθίζει αυτή η σειρά ταινιών, χωρίς βέβαια να σταματά εκεί, αφού ασχολείται και με άλλες επιτυχημένες ταινίες της περιόδου. Η διαφορά αισθητή σε σχέση με τα δύο προηγούμενα φιλμς και ειδικά με το δεύτερο. Οι ατάκες είναι γρήγορες και τα αστεία στο φόντο έρχονται με τον τρόπο που μας είχε μάθει ο Ζάκερ από τις προηγούμενες ταινίες του. Δεν υπάρχει "νεκρός χρόνος" σχεδόν σε κανένα σημείο του φιλμ εκτός από το τελευταίο τέταρτο. Εκεί μοιάζουν όλα λίγο πιο πρόχειρα και βιαστικά και δυστυχώς η αίσθηση που μένει στο τέλος δεν είναι αυτή που περιμένεις όση ώρα παρακολουθείς το φιλμ. 

  Παρ'όλα αυτά η ταινία είναι διασκεδαστική. Η προσθήκη του Τσάρλι Σιν, που παρωδεί του Μελ Γκίμπσον στον Οιωνό, δίνει πόντους αφού ο Σιν είναι ένας ηθοποιός που ξέρει πως να αποδώσει την κωμωδία. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τον αγαπημένο Λέσλι Νίλσεν, που βλέπουμε στο ρόλο του Προέδρου της Αμερικής. Ο Νίλσεν δεν χρειάζεται να κάνει σχεδόν τίποτα στην οθόνη για να σε κάνει γελάσεις.

  Το Scary Movie 3 είναι λοιπόν μια από τις ταινίες της σειράς που κατάφερε να με κάνει να γελάσω αβίαστα. Δεν είναι από τις κορυφαίες στιγμές των συντελεστών της αλλά νιώθω ότι αισθητικά τουλάχιστον είναι καλύτερο από τις προηγούμενες δύο ταινίες της σειράς καθώς και από την πέμπτη. Την τέταρτη ομολογώ ότι δεν τη θυμάμαι καθόλου αλλά σύντομα θα την ξαναδώ και θα μιλήσουμε και γι αυτή.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Hulk (2003) Review

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Περιπέτεια, Κόμικ

"Ο Λι και οι τρεις σεναριογράφοι, Τέρμαν, Φρανς και Σέιμους ενδιαφέρονται κυρίως για την ανθρώπινη και ψυχολογική προέκταση που έχει η ιστορία του Χουλκ. Εμβαθύνουν στο προσωπικό δράμα του πρωταγωνιστή και την τραγική ιστορία της οικογένειάς του και δίνουν αρκετό χρόνο στον Μπρους και όσους βρίσκονται γύρω του πριν εμφανίσουν τον πράσινο γίγαντα και αρχίσουν να δουλεύουν τα ψηφιακά εφέ."

Σκηνοθεσία:Ang Lee

Σενάριο:John Turman,
Michael France,James Schamus

Παίζουν:Eric Bana,
Jennifer Connelly,Sam Elliott

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Βρισκόμαστε περίπου πέντε χρόνια πριν το Iron Man και την έναρξη του ενιαίου κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel και ο συνεχώς οργισμένος πράσινος γίγαντας των κόμικς βρίσκει το δρόμο για τη μεγάλη οθόνη, με μια από τις πιο ιδιαίτερες υπερηρωικές ταινίες. Ο Ανγκ Λι αναλαμβάνει να σκηνοθετήσει την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση του Χαλκ αλλά η ανταπόκριση των φίλων του ήρωα δεν ήταν η αναμενόμενη καθώς ο Λι και οι σεναριογράφοι του φαίνεται ότι είχαν περισσότερα στο μυαλό τους κι όχι μόνο μια ταινία με πλούσια οπτικά εφέ και ασταμάτητη δράση. Πολλοί τη εκτίμησαν, αρκετοί την αγάπησαν, όμως οι περισσότεροι αδιαφόρησαν και το επικείμενο franchise σταμάτησε εκεί.

  Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή στην πλειοψηφία του κόσμου και στο φιλμ παρότι αλλάζουν μερικά πράγματα γύρω από την προέλευση του ήρωα, τα βασικά παραμένουν ίδια. Ο Μπρους Μπάνερ είναι ένας νεαρός επιστήμονας, γενετικός ερευνητής, ο οποίος δε γνωρίζει ότι κουβαλά μια μετάλλαξη, η οποία προέρχεται από πειράματα που έκανε ο πατέρας του στον εαυτό του. Αυτό που θα φέρει στην επιφάνεια τη μετάλλαξη είναι η έκθεση στην ακτινοβολία των ακτίνων Γάμμα, μέσα από ένα τυχαίο περιστατικό. Μετά από αυτό το συμβάν, ο Μπρους ανακαλύπτει ότι κάθε φορά που εκνευρίζεται και χάνει την ψυχραιμία του, μεταμορφώνεται σε ένα τεράστιο πράσινο πλάσμα, με απίστευτη δύναμη αλλά και γεμάτο οργή. Ο Μπρους και ο άλλος του εαυτός βρίσκονται πλέον κυνηγημένοι από το στρατό και τον στρατηγό Ρος, ο οποίος παρακολουθούσε τον πατέρα του Μπρους αλλά και τον ίδιο από νεαρή ηλικία, γνωρίζοντας τα παράνομα πειράματα του πατέρα Μπάνερ.

 

Ο Λι και οι τρεις σεναριογράφοι, Τέρμαν, Φρανς και Σέιμους ενδιαφέρονται κυρίως για την ανθρώπινη και ψυχολογική προέκταση που έχει η ιστορία του Χαλκ. Εμβαθύνουν στο προσωπικό δράμα του πρωταγωνιστή και την τραγική ιστορία της οικογένειάς του και δίνουν αρκετό χρόνο στον Μπρους και όσους βρίσκονται γύρω του πριν εμφανίσουν τον πράσινο γίγαντα και αρχίσουν να δουλεύουν τα ψηφιακά εφέ. Ακόμα και μετά την εμφάνιση του Χαλκ, η ταινία δεν επιχειρεί να βασιστεί στα εφέ και τον εύκολο εντυπωσιασμό αλλά συνεχίζει να ποντάρει στον ψυχισμό των ηρώων και ηθοποιοί και σκηνοθέτης φροντίζουν να κάνουν αρκετή δουλειά ώστε το φιλμ να είναι γεμάτο ψυχή και συναίσθημα. Μπορεί να υπάρχουν στιγμές που το φιλμ του Λι να είναι αργό (για υπερηρωική ταινία) αλλά δεν είναι ποτέ κενό. Έχει να πει πράγματα και τα λέει με θαρραλέο τρόπο, με αφήγηση που τονίζει την κόμικ καταγωγή όσων βλέπουμε στην οθόνη αλλά και με την ιστορία πάντα σε πρώτο πλάνο. Όπου ιστορία, βάλε την εσωτερική πάλη του καθενός με τα συναισθήματα και τη λογική, βάλε τη μάχη με την κατάθλιψη, βάλε τη μάχη με τις εξαρτήσεις, βάλε τη μάχη για την απόκτηση του ιδανικού, τον έρωτα, την αποδοχή ή την απελευθέρωση από την ανάγκη αποδοχής των γονιών. Αν δε θέλεις να δεις όλα αυτά, μπορείς να διακρίνεις εύκολα τις κλασικές επιρροές και αναφορές που έχει ούτως ή άλλως, από τη στιγμή της δημιουργίας του στα κόμικς, από τους Σταν Λι και Τζακ Κέρμπι, ο Χαλκ, με πρώτη και πιο εμφανή αυτή της ιστορίας του Δόκτορ Τζέκιλ και Κυρίου Χάιντ, ενώ ο Ανγκ Λι φροντίζει να κάνει αναφορές στον Φρανκενστάιν, στη Μνηστή του Φρανκενστάιν αλλά και τον Κινγκ Κονγκ.

  Ο Έρικ Μπάνα είναι πάντα συμπαθής και καλός στη δουλειά του, έτσι κι εδώ δίνει έναν καλό Μπρους Μπάνερ, με διακριτά τα τραύματα που κουβαλά από την παιδική του ηλικία. Η Τζένιφερ Κόνελι είναι μια θεσπέσια παρουσία και είναι σίγουρα η μορφή που μπορεί να φέρει γαλήνη στον οργισμένο πράσινο τύπο, μόνο με το βλέμμα της, ενώ υπάρχει καλή χημεία με τον Μπάνα. Ωστόσο, θεωρώ ότι την παράσταση κλέβουν οι δύο βετεράνοι, Νικ Νόλτε και Σαμ Έλιοτ, παίζοντας στα όρια της υπερβολής αλλά χωρίς ποτέ να τα ξεπεράσουν. Ο Νόλτε ως πατέρας του Μπρους, επιστήμονας, φυλακισμένος χρόνια, μπορεί να το τραβήξει λίγο παραπάνω και το γνωρίζει αυτό επενδύοντας όσο μπορεί περισσότερο στο χαρακτήρα και ο Ανγκ Λι του δίνει το χώρο να το κάνει χωρίς να φοβάται. Ο Έλιοτ από την άλλη, έχει ένα πιο συγκεκριμένο καλούπι να δουλέψει, καθότι στρατηγός, αλλά παράλληλα είναι και πατέρας της αγαπημένης του "τέρατος" και αυτό του επιτρέπει να αφήνει μικρές συναισθηματικές ματιές στην οθόνη.

  Το Hulk του Ανγκ Λι δεν ακολουθήθηκε από καμία συνέχεια. Λίγα χρόνια μετά η ιστορία ειπώθηκε με διαφορετικό τρόπο από τον Λουί Λετεριέ, με πρωταγωνιστή τον Έντουαρντ Νόρτον (The Incredible Hulk), στα πλαίσια του, φρέσκου τότε, κινηματογραφικού σύμπαντος της Μάρβελ. Ούτε ο Έντουαρντ Νόρτον όμως έμελλε να είναι ο Μπρους Μπάνερ/ Χαλκ των Εκδικητών και τη θέση πήρε ο Μαρκ Ράφαλο, ο οποίος εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα στο ρόλο, αλλά χωρίς να έχει γυρίσει καμία προσωπική ταινία του πράσινου γίγαντα. Πλέον οι ιστορίες των υπερηρώων και δη αυτές τις Μάρβελ, έχουν εντελώς διαφορετική δομή και τρόπο αφήγησης, καλώς ή κακώς, με άμεσο στόχο την ένταξη του ήρωα στο ενιαίο σύμπαν, οπότε κάθε ταινία δεν απομακρύνεται πολύ από το στίγμα που θέλει να δώσει η εταιρεία, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν προσωπικές ταινίες, σφραγίδες σκηνοθετών. Ο Ανγκ Λι κατάφερε το 2003 να κάνει μια διαφορετική υπερηρωική ταινία, βάζοντας σε αρκετά μεγάλο βαθμό τη δική του υπογραφή (φαντάζομαι ότι αν τον άφηναν εντελώς ελεύθερο το πράγμα θα ξέφευγε περισσότερο). Μια ματιά πίσω στο χρόνο αξίζει το φιλμ του Ανγκ Λι, όχι τόσο για τους φίλους των κόμικς και των σημερινών ταινιών της Μάρβελ αλλά κυρίως για τους φίλους των ιστοριών με καταραμένους χαρακτήρες. Ένα φιλμ που ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να αναλύσει τον εσωτερικό κόσμο των δυνατών και αδυνάτων αυτού του κόσμου, που θέλει να δει τι συμβαίνει στον άνθρωπο όταν θέτει τα όρια, όταν τα υπερβαίνει ή όταν αναγκάζεται να μην τα υπερβεί.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Timeline (2003)

Είδος : Επιστημονικής Φαντασίας

Σκηνοθεσία:Richard Donner
Σενάριο:Michael Crichton(novel),
Jeff Maguire,George Nolfi
Παίζουν:Paul Walker,Gerard Butler,
Billy Connolly

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Η εταιρεία ITC υποστηρίζει μια αρχαιολογική ανασκαφή στα ερείπια του κάστρου Κάστλγκαρντ, στο χωριό Λαρόκ της Γαλλίας. Υπεύθυνος της ανασκαφής είναι ο καθηγητής Τζόνσον, ο οποίος επισκέπτεται τα γραφεία της ITC θεωρώντας ότι η υποστήριξη της εταιρείας γίνεται για λάθος λόγους. Όταν η ομάδα ανασκαφής θα βρει στα ερείπια του Κάστλγκαρντ ένα σημείωμα από τον καθηγητή Τζόνσον, το οποίο χρονολογείται περίπου 600 χρόνια πριν, θα βρεθούν μπροστά σε μια μεγάλη ανακάλυψη της εταιρείας που τους χρηματοδοτεί. Οι επιστήμονες της ITC έχουν ανακαλύψει τυχαία τον τρόπο να ταξιδεύουν μέσω μιας "σκουληκότρυπας" πίσω στο 1357, την εποχή της πολιορκίας του Κάστλγκαρντ. Ο καθηγητής Τζόνσον βρίσκεται πια εκεί και μια ομάδα μισθοφόρων και αρχαιολόγων θα πάει εκεί για να τον φέρει πίσω. 

ΑΠΟΨΗ: Τα βιβλία του Μάικλ Κράιτον, του εξαιρετικού αυτού συγγραφέα, πατέρα των τεχνολογικών θρίλερ, άρχισαν να έχουν μεγάλη ζήτηση από το Χόλιγουντ, ιδιαίτερα μετά την τεράστια επιτυχία του Τζουράσικ Παρκ. Ο ίδιος ο Κράιτον συμμετείχε πολλές φορές στις μεταφορές των βιβλίων του στο σινεμά είτε ως απλός σύμβουλος είτε αναλαμβάνοντας ο ίδιος το σενάριο. Το Timeline ήρθε το 2003, εποχή που είχε κάπως καταλαγιάσει η μανία του Χόλιγουντ με τον συγγραφέα μετά από μια δεκαετία που μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο επτά βιβλία του, ανάμεσά τους τα Κονγκό και Ο Χαμένος Κόσμος: Τζουράσικ Παρκ. Ο ίδιος ο Κράιτον μετά το ξεκίνημα των γυρισμάτων του Timeline κράτησε τις αποστάσεις του θεωρώντας προφανώς ότι η ιστορία του βιβλίου του έχει αλλοιωθεί και εδώ που τα λέμε, καλώς έπραξε.

  Παρότι στο τιμόνι του Timeline μπήκε ένας έμπειρος και ικανός σκηνοθέτης όπως ο Ρίτσαρντ Ντόνερ και παρότι χρησιμοποιήθηκε ένα συμπαθητικό επιτελείο ηθοποιών με δύο μελλοντικούς αστέρες, όπως ο Πολ Γουόκερ και ο Τζέραλντ Μπάτλερ, αλλά και έμπειρους καρατερίστες, όπως ο Μπίλι Κόνολι, ο Ντέιβιντ Θιούλις και ο Μάικλ Σιν, τα πράγματα δεν λειτούργησαν ικανοποιητικά για το φιλμ. Λίγο το όχι προσεγμένο σενάριο (άσχετα με το αν μένει ή όχι πιστό στο βιβλίο, αυτό δεν το γνωρίζω), λίγο το φανερό ντεφορμάρισμα του Ντόνερ, λίγο οι κάτω του μετρίου ερμηνείες των πρωταγωνιστών, δεν ήθελε και πολύ για να βγει το φιλμ εκτός των στόχων του. Το υλικό υπήρχε, καθώς είμαι σίγουρος ότι το βιβλίο του Κράιτον στρώνει το έδαφος για να αναπτύξεις ένα ενδιαφέρον σενάριο, καθώς ο τρόπος γραφής του είναι, σε όλα τα βιβλία του που έχω διαβάσει, αρκετά "κινηματογραφοποιημένος" και γεμάτος πληροφορίες και ιδέες που εξιτάρουν και δίνουν τροφή για σκέψη. Εδώ πάντως όλα μοιάζουν μακρυά από το πνεύμα του Κράιτον.

  Ο Ντόνερ φτιάχνει μια ταινία που είναι μοιρασμένη σε δύο κομμάτια, χωρίς αυτά να νιώθουμε ότι ενώνονται ποτέ ικανοποιητικά. Το ένα κομμάτι είναι μια περιπέτεια εποχής και ακολουθεί αυτούς που βρίσκονται στο 1357 μ.Χ. και το άλλο είναι το κομμάτι της επιστημονικής φαντασίας και ασχολείται με αυτούς που μένουν πίσω στο σήμερα και προσπαθούν να επαναφέρουν τους πρώτους στο παρόν. Θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρον αλλά δυστυχώς ο Ντόνερ και οι σεναριογράφοι του απογοητεύουν. Κακογραμμένες ατάκες και ασύνδετη ροή, άνευρο μοντάζ και σκηνοθεσία που δεν θυμίζει σε τίποτα τον γνωστό Ντόνερ, του Superman: The Movie, της Προφητείας και των Φονικών Όπλων.

  Ακόμα και για τους φαν του Κράιτον (πόσοι υπάρχουμε αλήθεια στην Ελλάδα; για αφήστε κανένα μήνυμα...) ή του Ντόνερ ή του Γουόκερ ή του Μπάτλερ, το φιλμ δεν προσφέρεται. Επιστημονική φαντασία που δεν υποστηρίζεται όπως θα έπρεπε και περιπέτεια εποχής χωρίς ρυθμό. Το ότι διαφημίστηκε στην εποχή του σαν μείγμα "Braveheart με πλοκή 21ου αιώνα", το αφήνω ασχολίαστο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

The Lord Of The Rings - Trilogy (2001-2003)

Είδος : Φαντασίας

Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΩΝ
Σκηνοθεσία:Peter Jackson
Σενάριο:Fran Walsh,Philippa Boyens,
Peter Jackson,Stephen Sinclair
Παίζουν:Elijah Wood,Ian McKellen,
Viggo Mortensen,Sean Astin,
Orlando Bloom

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Το έργο του Τόλκιν ζωντανεύει στη μεγάλη οθόνη και εμείς παρακολουθούμε την πορεία του Χόμπιτ, Φρόντο Μπάγκινς, και της υπόλοιπης συντροφιάς του Δαχτυλιδιού, στο δρόμο για τη Μόρντορ, με σκοπό την καταστροφή του Δαχτυλιδιού, το οποίο δίνει τεράστια δύναμη σε όποιον το έχει στην κατοχή του. Η συντροφιά συμπληρώνεται από τους τρεις Χόμπιτ, Σαμ, Πίπιν και Μέρι, το Ξωτικό Λέγκολας, το νάνο Γκίμλι, το μάγο Γκάνταλφ και τον Άραγκορν, διάδοχο του θρόνου της Μίνας Τίριθ. Το ταξίδι ξεκινά από το Σάιρ, την κατοικία των Χόμπιτ και συνεχίζεται σε όλη τη Μέση Γη, δείχνοντάς μας τα μέρη που δημιούργησε η φαντασία του μεγάλου συγγραφέα.

ΑΠΟΨΗ: Πάει καιρός που ήθελα να δω ξανά την τριλογία του Άρχοντα και συνεχώς το ανέβαλα. Λίγες μέρες πριν τον ερχομό του 2015 και μέσα σε γιορτινή ατμόσφαιρα, αποφάσισα να δώσω μερικές ώρες στον εαυτό μου να ταξιδέψει στη Μέση Γη, για ακόμα μια φορά μετά από μια δεκαετία και λίγες μόλις ημέρες μετά το κλείσιμο της τριλογίας του Χόμπιτ, από τον Πίτερ Τζάκσον ξανά.

  Ο Τζάκσον, λοιπόν, αυτός ο περίεργος Νεοζηλανδός με την ακόμα πιο περίεργη φιλμογραφία μέχρι το 2001, είναι ο άνθρωπος που τόλμησε αυτό που ένα μάτσο μεγάλα ονόματα σκηνοθετών δεν τολμούσαν μέχρι τότε. Σπίλμπεργκ, Κάμερον, Τζορτζ Λούκας είναι οι πρώτοι που θυμάμαι, με τον τελευταίο να δηλώνει πως είναι αδύνατη η μεταφορά του βιβλίου στην οθόνη.Ο Τζάκσον τον διαψεύδει πανηγυρικά και έχει το σεβασμό μου, τουλάχιστον για τον τρόπο που προσέγγισε το έργο του Τόλκιν και για το πως κατάφερε να μεταφέρει την ατμόσφαιρα στην οθόνη. Νομίζω είναι αυτονόητο ότι είναι αδύνατο η γραπτή τριλογία του Άρχοντα να μεταφερθεί με λεπτομέρεια στον κινηματογράφο, όμως, ο Τζάκσον και η ομάδα του μπόρεσαν να αναπαραστήσουν με αρκετή πειστικότητα τον κόσμο της Μέσης Γης και θεωρώ ότι η συνολική εικόνα των τριών ταινιών παραμένει όσο γίνεται πιο κοντά στο πνεύμα των γραπτών.

  Το ξεκίνημα της τριλογίας, Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού, παραμένει κατά την προσωπική μου άποψη η πιο πιστή στο πνεύμα του Τόλκιν ταινία από τις τρεις αλλά και η πιο αδύναμη κινηματογραφικά. Μέχρι ένα σημείο η αφήγηση του Τζάκσον και η γνωριμία μας με το νέο αυτό κινηματογραφικό κόσμο είναι μαγευτική. Οι χαρακτήρες, το Σάιρ, το Σχιστό Λαγκάδι και ότι περνάει απ' την οθόνη μας μας μεταφέρουν με μοναδικό τρόπο στα μέρη του Τόλκιν. Το κάστινγκ μοιάζει ιδανικό και οι ηθοποιοί φαίνεται να ξεπήδησαν κατευθείαν από τις σελίδες του Τόλκιν. Επιβλητικός ο Γκάνταλφ του ΜακΚέλεν, όπως πρέπει ο Φρόντο του Γουντ και απόλυτος Άραγκορν ο Μόρτενσεν από την πλευρά των καλών ενώ στην αντίπερα όχθη δεσπόζει ο Σάρουμαν του Κρίστοφερ Λι και ο καλύτερος CGI χαρακτήρας που έχουμε δει μέχρι σήμερα, ο Γκόλουμ, ερμηνευμένος μοναδικά από τον Άντι Σέρκις. Ίσως, εδώ που τα λέμε, ο Γκόλουμ να είναι και ο πιο προσεγμένος χαρακτήρας της τριλογίας.

  Όπως και να 'χει, Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού, αποτέλεσε ένα δυνατό ξεκίνημα για τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Επιβλητικό κινηματογραφικά στην εποχή του, όμως, σήμερα, στην τρίτη θέαση, άρχισε να με χάνει όσο πλησίαζε προς το τέλος. Είναι σαν ο Τζάκσον να κράτησε ενέργεια για τα επόμενα μέρη και μετά το ενθουσιώδες ξεκίνημα να κατέβασε ταχύτητα. Στα μείον, κάποιες πινελιές b-movie αισθητικής, τις οποίες βρίσκω πάντα αταίριαστες στη γενικότερη ατμόσφαιρα του φιλμ.

  Όση ενέργεια μου φαίνεται να λείπει από το πρώτο μέρος της τριλογίας, τόση θεωρώ ότι έχει το δεύτερο μέρος, Οι Δύο Πύργοι. Η ταινία που παρακολούθησα με μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τις τρεις είναι η δεύτερη της τριλογίας. Εξαιρετικός ρυθμός, σασπένς, μάχες, νέοι χαρακτήρες και επίδειξη "δύναμης" από τον Τζάκσον, ενώ οι συμβολισμοί εδώ είναι πιο εμφανείς από οποιαδήποτε άλλη ταινία αλλά αυτό είναι άλλη (πολύ μεγάλη) κουβέντα. Μπορεί Οι Δύο Πύργοι να είναι λίγο απομακρυσμένοι από την ατμόσφαιρα των βιβλίων του Τόλκιν, σαν κινηματογραφική ταινία, όμως, είναι ένα εξαιρετικό, περιπετειώδες θρίλερ φαντασίας που στέκεται αγέρωχο και μοναδικό μέσα στο κινηματογραφικό σύμπαν.

Οι Χόμπιτ περνούν για λίγο στο παρασκήνιο και δίνεται ξεκάθαρα περισσότερο βάρος στους ανθρώπους ενώ ο Άραγκορν είναι ο κυρίαρχος αυτού του φιλμ. Ο Μόρτενσεν κερδίζει κι άλλους πόντους και νιώθω να επισκιάζει τους πάντες γύρω του. Δεν είναι πως δε βρίσκεις καλούς και τους υπόλοιπους ρόλους, απλώς είναι φανερό ότι αυτό το φιλμ έχει βασικό πρωταγωνιστή και είναι ο Άραγκορν. Επίσης, ενδιαφέρον CGI χαρακτήρας των Δύο Πύργων, το δέντρο που μιλάει, ο Δεντρογένης. Αρχικά μοιάζει αστείος αλλά στην πορεία σε κερδίζει.

  Η Επιστροφή του Βασιλιά έρχεται να ολοκληρώσει το κινηματογραφικό έπος του Άρχοντα Των Δαχτυλιδιών με ιδανικό τρόπο (και δεν εννοώ τα 11 όσκαρ). Σαφώς πιο λυρικό από το προηγούμενο μέρος αλλά και με εκπληκτικές σκηνές ψηφιακών εφέ, δίνει στην τριλογία το φινάλε που αξίζει. Ρυθμός, ένταση αλλά και προσοχή στους χαρακτήρες. Οι Χόμπιτ παίρνουν τον ανάλογο χρόνο στην οθόνη για να ολοκληρωθεί η αποστολή, καθώς στην ουσία αυτά τα μικρά ανθρωπάκια είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της ιστορίας που έπλασε ο Τόλκιν, και το δίδυμο Γουντ-Μπιν (Φρόντο-Σαμ) κλέβει την παράσταση με τη χημεία του. Τραγική φιγούρα ο Γκόλουμ, ένα πλάσμα τόσο αλλοιωμένο από το "δαχτυλίδι", που δε μπορεί να σταθεί ποτέ στη μία πλευρά, ταλαντευόμενο συνεχώς ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως.

  Το τελευταίο αυτό μέρος είναι σαφώς το πιο συγκινησιακά φορτισμένο και το πιο φωτεινό όσο πλησιάζει προς το τέλος του. Ο Τζάκσον μας φανερώνει περισσότερο τον καλλιτέχνη και οραματιστή σκηνοθέτη, που δε νομίζω να διαφωνεί κανείς πως είναι. Έφερε σε πέρας ένα τεράστιο εγχείρημα και το έκανε με επιτυχία. Τοποθέτησε των Άρχοντα Των Δαχτυλιδιών στην κορυφή του είδους του αλλά και σε περίοπτη θέση μέσα στην κινηματογραφική ιστορία. Ακόμα και αυτοί που βρίσκουν τις ταινίες κατώτερες των προσδοκιών, οφείλουν να αναγνωρίσουν την τόλμη και την ικανότητα του Τζάκσον.

Η Συντροφιά Του Δαχτυλιδιού

Οι Δύο Πύργοι

Η Επιστροφή Του Βασιλιά

Σύνολο

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
1.Cine.gr 2.Cine.gr 3.Cine.gr
1.PopCorn 2.PopCorn 3.PopCorn

1.

2.

3.

Godzilla: Tokyo S.O.S. (2003)

Είδος : Επιστημονικής Φαντασίας

Σκηνοθεσία:Masaaki Tezuka
Σενάριο:Masaaki Tezuka,
Masahiro Yokotani
Παίζουν:Noboru Kaneko,
Miho Yoshioka,Mitsuki Koga

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Μετά τη μάχη του με το MechaGodzilla, ο Γκοτζίλα κρύβεται στα βάθη του Ωκεανού για ένα χρόνο, γιατρεύοντας τις πληγές του, ενώ οι Ιάπωνες επισκευάζουν τον ρομποτικό κλώνο του, για να αντιμετωπίσουν την επόμενη επίθεσή του. Ο Γκοτζίλα επιστρέφει ισχυρότερος αλλά αυτή τη φορά, εκτός από το  MechaGodzilla θα αντιμετωπίσει και τη Μόθρα, το ιπτάμενο πλάσμα με τη μορφή πεταλούδας, που θέλει να προστατέψει τους ανθρώπους αλλά και να τους πείσει να καταστρέψουν τον MechaGodzilla, ο οποίος κατασκευάστηκε από το DNA που βρέθηκε στα οστά του πρώτου Γκοτζίλα. 

ΑΠΟΨΗ: Στο Τόκιο SOS έχουμε το πρώτο σίκουελ σε αυτή την τρίτη σειρά ταινιών του Γκοτζίλα. Ο MechaGodzilla επισκευάζεται για να ξαναχρησιμοποιηθεί ενώ επιστρατεύεται ξανά η Μόθρα, μετά το Giant Monsters All-Out Attack, του 2001. Δεν χρειάζεται να πούμε ότι κι εδώ βρίσκονται όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν τις ταινίες του Γκοτζίλα: ο Γκοτζίλα επιστρέφει και καταστρέφει, ο στρατός προσπαθεί να τον σταματήσει, ένας καλός επιστήμονας που νιώθει τον πόνο του μεταλλαγμένου πλάσματος αλλά πρέπει να βοηθήσει στην εξόντωσή του και, φυσικά, επικές μάχες ανθρώπων σε στολές τεράτων. Ας εστιάσουμε λοιπόν στα σημεία που κάνουν αυτό το φιλμ ελαφρώς διαφορετικό και καλύτερο από το προηγούμενο, πάντα σύμφωνα με την άποψη ενός όχι fan των ταινιών με kaiju.

  Καταρχάς, το Tokyo S.O.S., ασχολείται λίγο παραπάνω με τους ανθρώπους. Έχει έναν πιο ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα σε σχέση με τα προηγούμενα φιλμ και αφιερώνει καλύτερους διαλόγους στους πρωταγωνιστές του. Μια ακόμα έξυπνη κίνηση, ήταν να επαναφέρει το Hiroshi Koizumi στον ρόλο του Dr. Shin'ichi Chûjô, τον οποίο είχε υποδυθεί στην κλασική ταινία της TOHO, Mothra, του 1961. Άμεση σύνδεση του παρόντος με το παρελθόν στο σύμπαν ταινιών της TOHO και χρησιμοποίηση του μεταφυσικού στοιχείου, το οποίο συμβαδίζει με τη Μόθρα. Ένα τρίτο στοιχείο, που τονίζεται εδώ, είναι η συνεχής αναφορά στην καταστροφή των όπλων και η ανάγκη να απαλλαγεί πια η ανθρωπότητα από αυτά. Τα όπλα μαζικής καταστροφής έσπειραν τον θάνατο και τον τρόμο στην Ιαπωνία, τόσο στην πραγματικότητα όσο και στον κινηματογράφο με την επέλαση του Γκοτζίλα. Γίνεται συνεχώς μια επίκληση μέσα από τους διαλόγους, προς αυτή την κατεύθυνση, δίνοντας ένα πιο ευαίσθητο τόνο στο φιλμ.

  Ικανοποιητικό λοιπόν στο σύνολό του, με πολύ μικρές διαφοροποιήσεις (σχεδόν δεν διακρίνονται χωρίς καλή θέληση) από τα υπόλοιπα της σειράς, το Godzilla: Tokyo S.O.S. είναι μια προσθήκη, όχι απαραίτητη αλλά ευχάριστα ανεκτή.   

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων