The Shepherd (2008) Review

 

Ο ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ

Δράσης, Θρίλερ
Διάρκεια: 95'

 

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Το 2008 είναι μια περίεργη χρονιά για τον Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ. Η καριέρα του κάποτε υπολογίσιμου ονόματος στα ταμεία των κινηματογράφων, ήρωα ταινιών δράσης, έχει περάσει σχεδόν αποκλειστικά σε ταινίες που πάνε κατευθείαν στην αγορά των DVD. Εκείνη τη χρονιά, ο Ζαν Κλοντ, δίνει την καλύτερη ερμηνεία του στο JCVD και το όνομά του αρχίζει να συζητιέται και πάλι μετά από αρκετά χρόνια κατηφορικής πορείας, δημιουργώντας μια μικρή αναλαμπή σε μια καριέρα που φαινόταν δύσκολο να επιστρέψει στα μεγαλεία της αρχής της δεκαετίας του 1990. Το 2011 θα έχει συμμετοχή στη συνέχεια του Kung Fu Panda ενώ θα δώσει τα ρέστα του το 2012 ως αντίπαλος των Αναλώσιμων στην καλύτερη ταινία του franchise. Από εκεί κι έπειτα φροντίζει να παίζει σε σχετικά πιο αξιοπρεπείς ταινίες δράσης αλλά ποτέ κάτι ιδιαίτερο.

 Δεν τελειώσαμε όμως με το 2008. Μπορεί εκείνη τη χρονιά να κυκλοφόρησε το JCVD αλλά την ίδια χρονιά είδαμε και μια ακόμα ταινία δράσης από αυτές τις "δεύτερες" που έπαιζε ο Βαν Νταμ από της αρχές σχεδόν της δεκαετίας. Το The Shepherd ανήκει στις οριακά ανεκτές από αυτές.

 Ο Τζακ Ρομπιντό, πρώην αστυνομικός στη Νέα Ορλεάνη, ξεκινά να εργάζεται στη συνοριοφυλακή του Νέου Μεξικού, σε μια μικρή πολή, όπου γίνεται λαθρεμπόριο ναρκωτικών από τα σύνορα του Μεξικού. Εκεί την επιχείρηση έχει στήσει μια ομάδα πρώην στρατιωτικών της Αμερικανικής κυβέρνησης και φυσικά ο φίλος ο Ρομπιντό δεν είναι διατεθειμένος να τους αφήσει να συνεχίσουν τις δουλειές τους.

 Σκηνοθέτης εδώ είναι ο Ισαάκ Φλορεντάιν, ο οποίος είναι καλός σκηνοθέτης δράσης αλλά δεν μπορείς να τον πεις καλό σκηνοθέτη γενικά. Στην δράση και κυρίως στις μονομαχίες σώμα με σώμα δείχνει κι εδώ τις ικανότητές του αλλά ενδιάμεσα από τις σκηνές δράσης δεν καταφέρνει να ισορροπήσει τις υπόλοιπες θεματικές. Παρ'ολ'αυτά ο Φλορεντάιν ξεκινά με μια αρκετά καλά γυρισμένη αγωνιώδης σκηνή, που σε ιντριγκάρει για τη συνέχεια αλλά όπως και αρκετές μονομαχίες στη συνέχεια της ταινίας, δεν εξυπηρέτει στην εξέλιξη της πλοκής. Τι εννοώ με αυτό. Γενικότερα στις καλές ταινίες δράσης και συγκεκριμένα αυτές που μπλέκουν και πολεμικές τέχνες μέσα, θα παρατηρήσετε ότι οι σκηνές μάχης σώμα με σώμα των πρωταγωνιστών με τους αντιπάλους τους, αντικαθιστούν τους διαλόγους, συνεισφέροντας έτσι στην εξέλιξη της πλοκής. Εδώ αρκετές από αυτές τις σκηνές υπάρχουν απλώς για επίδειξη των ικανοτήτων του Βαν Νταμ και του σκηνοθέτη αλλά με μηδαμινή προσφορά στην πλοκή. Ξεκάθαρη εξαίρεση αποτελεί φυσικά η πάρα πολύ καλή τελική μάχη με τον επίσης πολύ καλό ηθοποιό του είδους, Σκοτ Άντκινς.

 Το σενάριο θέλει να βάλει τον ήρωά του να περνά ένα προσωπικό δράμα που εξηγεί την εμπλοκή του στο κυνήγι των εμπόρων ναρκωτικών αλλά ούτε ο Βαν Νταμ ούτε ο σκηνοθέτης φαίνεται να μπορούν να το υποστηρίξουν ικανοποιητικά. Το χεράκι τους εδώ βάζουν φυσικά και οι πολύ κακοί διάλογοι, που έχεις την αίσθηση ότι έγιναν αντιγραφή-επικόλληση στο σενάριο από διάφορες ταινίες του είδους, στερόντας οποιαδήποτε συνοχή στην συμπεριφορά των περισσότερων χαρακτήρων.

 Τι μένει λοιπόν από το The Shepherd;

 Μερικές καλογυρισμένες σκηνές δράσης όπου ο Φλορεντάιν στήνει την κάμερα σταθερά απέναντι από τους ηθοποιούς, αφήνοντας μας να βλέπουμε καθαρά όσα συμβαίνουν στην οθόνη, με αποκορύφωμα την τελευταία μονομαχία ανάμεσα στον Βαν Νταμ και τον Άντκινς. Πέρα από αυτά μην περιμένετε κάτι άλλο. Είπαμε ότι ανήκει στις πιο ανεκτές από τις "δεύτερες" περιπέτειες του Βέλγου αλλά μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για ταινίες οι οποίες ήταν στην πλειοψηφία τους αρκετά κακές.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

The Incredible Hulk (2008) Review

Είδος: Κόμικ, Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης

"Η ταινία που σκηνοθέτησε ο Λετεριέ μπορεί να μην είναι κάτι το εξαιρετικό είναι όμως μια αρκετά καλή κομιξική περιπέτεια. Η δράση είναι αρκετή και έχει ρυθμό, το σενάριο είναι συμβατικό αλλά με μεγαλύτερη κλίση προς το "ενδιαφέρον", οι ερμηνείες είναι αξιοπρεπέστατες."

Ο ΑΠΙΘΑΝΟΣ ΧΑΛΚ

Σκηνοθεσία:Louis Leterrier

Σενάριο:Zak Penn

Παίζουν:Edward Norton,
Liv Tyler,Tim Roth

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Η δεύτερη προσθήκη στο κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ έρχεται μόλις ένα μήνα μετά τον Iron Man και ακούει στο όνομα του Μπρους Μπάνερ και του τέρατος που κρύβει μέσα του, τον απίθανο Χαλκ!

 Ο Χαλκ, δημιούργημα των συνήθεις υπόπτων, Σταν Λι και Τζακ Κέρμπι, δεν εμφανίζεται για πρώτη φορά στην κινηματογραφική οθόνη και ομολογουμένως, η ταινία αυτή μπέρδεψε λίγο το κοινό εκείνη την εποχή. Τέσσερα χρόνια πριν, ο Ανγκ Λι, έδωσε τη δική του εκδοχή με το Hulk αλλά η ταινία δεν απέδωσε οικονομικά και η Μάρβελ άλλαξε τους συντελεστές και την προσέγγιση στο επόμενο φιλμ. Πιο εσωτερικό το φιλμ του Λι, πιο εξωστρεφές και με μεγαλύτερη έμφαση στη δράση το φιλμ του Λούι Λετεριέ.

 Στους τίτλους έναρξης βλέπουμε μια σύντομη εξιστόρηση της πορείας του Μπάνερ και του πως δημιουργήθηκε ο Χαλκ και αμέσως περνάμε στην Βραζιλία και τον ήρωά μας να κρύβεται εκεί έχοντας πλέον πολύ καιρό να μεταμορφωθεί σε Χαλκ. Τα πράγματα αλλάζουν σύντομα όταν ο στρατηγός Ρος τον εντοπίζει και μια ομάδα του στρατού προσπαθεί να τον συλλάβει και να τον φέρει πίσω. Ο Χαλκ εμφανίζεται ξανά και ο Μπάνερ προσπαθεί να επιστρέψει παράνομα στην Αμερική, για να συναντηθεί με κάποιον που φαίνεται να έχει βρει τη λύση, ώστε να απαλλαγεί από το πλάσμα που όλοι αποκαλούν Χαλκ. Μεγάλο εμπόδιο, ο στρατηγός Ρος κι ένας βετεράνος των ειδικών δυνάμεων, ο Εμίλ Μπλόνσκι, έτοιμος να θυσιάσει τα πάντα, για να αποκτήσει τη δύναμη του πράσινου τέρατος.

  Η ταινία του Λετεριέ είναι μια πολύ καλή Χολιγουντιανή περιπέτεια. Κρατά κάποια στοιχεία από το προηγούμενο φιλμ, προσθέτει πιο πολύ δράση, κάτι που μπορεί να χειριστεί εξαιρετικά ο σκηνοθέτης, αλλά διατηρεί και την αισθητική, τουλάχιστον στην κεντρική ιδέα, που διακατείχε την τηλεοπτική σειρά του Χαλκ στη δεκαετία του 1970. Εκεί αντιλαμβανόσουν πλήρως τη μοναξιά και τη μοναχικότητα, τόσο του Μπάνερ, όσο και του πλάσματος. Ο Μπάνερ θέλει απλώς να απαλλαγεί από το πλάσμα και το πλάσμα θέλει απλώς να το αφήσουν ήσυχο. Αποτέλεσμα είναι και οι δύο να είναι συνεχώς φυγάδες.

 Ο Νόρτον είναι μια χαρά ως Μπρους Μπάνερ και καταφέρνει να περάσει όλο αυτό τραγικό του ήρωα στην οθόνη. Δεν είναι σούπερ ήρωας, όπως δε θα έπρεπε να είναι ο Μπάνερ. Είναι πιο πολύ ένας ιδιοφυής αλλά απλός τύπος που έχει μπλεχτεί σε μια κατάσταση που δεν επιθυμεί. Αντίπαλο δέος είναι από τη μία ο Ρος, που υποδύεται ο Γουίλιαμ Χαρτ, και από την άλλη ο Μπλόνσκι, που υποδύεται ο Τιμ Ροθ. Ως Ρος, προτιμούσα τον Σαμ Έλιοτ, της προηγούμενης ταινίας, με τον Χαρτ να μου μοιάζει λίγο πιο καρτουνίστικος. Ο Ροθ παρότι δεν έχει το σωματότυπο βετεράνου των Ειδικών Δυνάμεων, με πείθει ως χαρακτήρας. Θέλει απλώς δύναμη και αυτό παίρνει όταν μεταμορφώνεται σταδιακά στο άλλο τεράστιο πλάσμα που καλείται να αντιμετωπίσει ο Χαλκ, στην αναμενόμενη τελική μάχη.

 Ο άλλος βασικός ρόλος σε μια ταινία με τον Χαλκ είναι αυτός της Μπέτι Ρος και είναι αυτός που έχει ξεχαστεί σε όλα τα μετέπειτα φιλμ των Εκδικητών. Η Μπέτι είναι αυτή που μπορεί να ηρεμήσει το θηρίο. Είναι η πεντάμορφη του τέρατος. Η Λιβ Τάιλερ είναι σίγουρα πεντάμορφη και είναι κι αυτή πολύ καλή, έστω κι αν δεν έχουν απόλυτη χημεία με τον Νόρτον.

 Η ταινία που σκηνοθέτησε ο Λετεριέ μπορεί να μην είναι κάτι το εξαιρετικό είναι όμως μια αρκετά καλή κομιξική περιπέτεια. Η δράση είναι αρκετή και έχει ρυθμό, το σενάριο είναι συμβατικό αλλά με μεγαλύτερη κλίση προς το "ενδιαφέρον", οι ερμηνείες είναι αξιοπρεπέστατες. Παρ' ολ' αυτά η ταινία έχει σχεδόν ξεχαστεί, κυρίως μάλλον λόγω της αλλαγής του Μπρους Μπάνερ. Φαντάζομαι ότι η παρεμβατικότητα του Νόρτον δε θα σταματούσε μόνο στο συγκεκριμένο φιλμ, καθώς είναι γνωστή πλέον η αντιπαράθεσή του με τον Λετεριέ, αλλά θα συνεχιζόταν και στο μέλλον του ήρωα και προφανώς θα ήταν αντίθετα με τη γραμμή που ήθελε να ακολουθήσει ο Φάιγκι.

Όπως και να έχει, οι επιλογές έγιναν. Ο Ράφαλο είναι ο Μπάνερ/ Χαλκ του Μαρβελικού σύμπαντος, έστω κι αν δεν έχει καμία προσωπική ταινία. Ο Νόρτον όμως ήταν ο πρώτος Μπάνερ του MCU (Marvel Cinematic Universe), σε μια ταινία που μόνο κακή δε μπορείς να την πεις, όπως το ίδιο δε μπορείς να πεις και για τον πρωταγωνιστή. Αξιόλογη λοιπόν η δεύτερη προσθήκη στο σύμπαν της Μάρβελ, έστω κι αν δεν είχε τη φρεσκάδα που έφερνε μαζί του ο πρωτάρης -κινηματογραφικά- Iron Man. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Hellboy II: The Golden Army (2008)

Είδος: Φαντασίας, Περιπέτεια, Κόμικ

"Ο Ντελ Τόρο κάνει κι εδώ ένα διακριτικό σχόλιο πάνω στους παρείσακτους της κοινωνίας και στη μοναδικότητα και τη διαφορετικότητα του ατόμου, χωρίς ωστόσο να υπερβάλει. Οι ρυθμοί διατηρούνται ψηλά, η ιστορία δεν χάνεται, το παραμύθι ξεδιπλώνεται όμορφα μπροστά στα μάτια μας."

Σκηνοθεσία: Brian Taylor

Σενάριο:Brian Taylor

Παίζουν:

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο και ο Ρον Πέρλμαν επιστρέφουν τέσσερα χρόνια μετά το πρώτο Hellboy και το αποτέλεσμα είναι ένα ακόμα σκοτεινό παραμύθι, όπως μόνο ο Μεξικανός ξέρει να φτιάχνει, ενώ ο αγαπημένος του ηθοποιός δίνει τα ρέστα του για άλλη μια φορά στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

  Αυτή τη φορά, ο Helboy και η ομάδα του έρχονται αντιμέτωποι με τον πρίγκιπα Νουάντα, που θέλει να ξυπνήσει τη Χρυσή Στρατιά, μια λεγεώνα μηχανικών μαχητών, με σκοπό να εκδικηθεί το ανθρώπινο γένος. Ο Hellboy , ο Άμπρααμ Σάπιεν και η Λιζ πρέπει να αντιμετωπίσουν τον πανίσχυρο κακό αλλά παράλληλα έχουν να αντεπεξέλθουν και στα δικά τους προσωπικά προβλήματα, ενώ πλέον μπορούν να δρουν φανερά στον επάνω κόσμο, μετά την όχι και τόσο τυχαία αποκάλυψη του Hellboy. Ο κόσμος όμως δεν φαίνεται να μπορεί να δεχτεί εύκολα τους διαφορετικούς αυτούς ήρωες, οπότε το έργο τους γίνεται ακόμα πιο δύσκολο.

  Ο Ντελ Τόρο μεγαλώνει τον κόσμο του ήρωα και δίνει ένα παραμύθι σκοτεινό αλλά με ενδιαφέρουσα χρωματική παλέτα και αρκετό χιούμορ, δράση και μαγικά πλάσματα. Δεν χάνει την όρεξη πίσω από την κάμερα και παρότι ο κανόνας θέλει τα σίκουελ να είναι χειρότερα από τα αρχικά φιλμς, εδώ τα πράγματα πάνε περίφημα και το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον ισάξιο της πρώτης ταινίας.

  Ο Ρον Πέρλμαν είναι εξαιρετικός στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που ίσως να είναι και ο πιο ταιριαστός της καριέρας του. Έχει κέφι και σπρώχνει τον χαρακτήρα ένα βήμα μπροστά ενώ η χημεία με τους συμπρωταγωνιστές του είναι πάρα πολύ καλή. Ο Νταγκ Τζόουνς πάλι πίσω από μια στολή που κρύβει το πρόσωπό του, δίνει μαθήματα ερμηνείας, χρόνια πριν τη στιγμή που θα υποδυθεί ξανά ένα αμφίβιο πλάσμα, στο Οσκαρικό The Shape Of Water, ενώ σταθερά ακολουθεί και η Σέλμα Μπλερ με την ερμηνεία της. Τρεις χαρακτήρες που έχουν να πουν πράγματα και που αντιμετωπίζουν την περιθωριοποίηση με διαφορετικό τρόπο ο καθένας τους. Ενδιαφέρον έχει και ο κακός πρίγκιπας που ερμηνεύει εδώ ο υποτιμημένος γενικά Λουκ Γκος.

  Ο Ντελ Τόρο κάνει κι εδώ ένα διακριτικό σχόλιο πάνω στους παρείσακτους της κοινωνίας και στη μοναδικότητα και τη διαφορετικότητα του ατόμου, χωρίς ωστόσο να υπερβάλει. Οι ρυθμοί διατηρούνται ψηλά, η ιστορία δεν χάνεται, το παραμύθι ξεδιπλώνεται όμορφα μπροστά στα μάτια μας. Οι θαυμαστές του Ντελ Τόρο θα απολαύσουν κι αυτό το φιλμ, το οποίο όμως ίσως είναι λίγο πιο δύσκολο για όσους δεν είναι οπαδοί του σκηνοθέτη. Το τρίτο μέρος που θα ολοκλήρωνε τις περιπέτειες του ήρωα δυστυχώς δεν ήρθε ποτέ, παρά τις προσπάθειες σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή και κάπως έτσι οδηγηθήκαμε στο φετινό reboot της σειράς, το οποίο μέχρι στιγμής δεν έχει πείσει ότι μπορεί να κάνει κάτι καλύτερο από αυτό που παρέδωσε ο Ντελ Τόρο το 2004 και το 2008.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

The Mummy: Tomb of Dragon Emperor (2008)

Είδος: Περιπέτεια, Φαντασίας

Η ΜΟΥΜΙΑ:
Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ

Σκηνοθεσία:Rob Cohen

Σενάριο:Alfred Gough,Miles Millar

Παίζουν:Brendan Fraser,
Jet Li,Maria Bello

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Κιν Σι Χουάνγκ, τυραννικός πολέμαρχος της Κίνας με το προσωνύμιο Αυτοκράτορας Δράκος, κατακτά τους αντιπάλους του και δίνει διαταγή για την κατασκευή του Σινικού Τείχους, μέρος όπου θάβει όσους του αντιστάθηκαν. Μαθαίνει να χειρίζεται τα πέντε στοιχεία και η δύναμή του μεγαλώνει συνεχώς αλλά το μόνο που δε μπορεί να νικήσει είναι το γήρας. Μαθαίνει λοιπόν για μια μάγισσα, η οποία κατέχει το μυστικό της αιώνιας ζωής και διατάζει να του την φέρουν. Όταν η μάγισσα αρνείται να του φανερώσει το μυστικό διατάζει να σκοτώσουν τον πρώτο αξιωματικό του και κρυφό εραστή της μάγισσας. Αντί για αιώνια ζωή, η μάγισσα καταριέται τον Αυτοκράτορα να μεταμορφωθεί μαζί με τον στρατό του σε αγάλματα. Χιλιάδες χρόνια μέτα, το 1946, ο Άλεξ Ο'Κόνελ, γιος του διάσημου Ρικ Ο'Κόνελ και της Έβελιν Κάρναχαν, κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην Κίνα, θα βρει τον τάφο του Αυτοκράτορα και μια παραστρατιωτική ομάδα θα ξυπνήσει τον κοιμώμενο Δράκο και το στρατό του, για να συνεχίσει το έργο του, που δεν είναι άλλο από την κατάκτηση του κόσμου. Η οικογένεια Ο'Κόνελ βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με ένα πλάσμα βγαλμένο από το παρελθόν. 

ΑΠΟΨΗ: Εφτά χρόνια μετά το δεύτερο μέρος της Μούμιας, έρχεται ένα απρόσμενο σίκουελ, σε μια περίοδο που οι περισσότεροι είχαν ξεχάσει την ύπαρξη του franchise. Το φιλμ θάφτηκε εντελώς από κριτικούς και κοινό, οπότε και ξεχάστηκε σύντομα και η σειρά της Μούμιας έσβησε κάπου εκεί, με τη Universal να επαναφέρει το διάσημο τέρας του το 2017, με μπροστάρη τον Τομ Κρουζ, σε μια προφανώς διαφορετική εκδοχή. Ωστόσο, επιτρέψτε να μοιραστώ μαζί σας την εξαιρετικά συμπαθητική άποψη που έχω ακόμα και για αυτό το τελευταίο μέρος της τριλογίας της Μούμιας, για πολλούς το χειρότερο, για εμένα το πιο καλά δεμένο φιλμ της σειράς.

  Ο Στίβεν Σόμμερς εκτελεί πλέον χρέη παραγωγού και τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Ρομπ Κοέν, σκηνοθέτης του πρώτου Fast & Furious. Ο Κοέν δεν έχει παραδώσει ποτέ κάτι ιδιαίτερα αξιόλογο (καλύτερη δουλειά του παραμένει το  Dragon: The Bruce Lee Story, του 1993) αλλά είναι ένας σκηνοθέτης που μπορεί να χειριστεί τη δράση, με δουλειές όπως το xXx :ο Απόλυτος Πράκτορας και το Daylight. Βέβαια, στη δεκαετία του 2000 ο Κοέν μοιάζει να σκουριάζει βήμα -βήμα αλλά σε αυτό το τρίτο μέρος της Μούμιας, το τελευταίο φιλμ που σκηνοθέτησε εκείνη τη δεκαετία, καταφέρνει να δώσει ένα αρκετά θεαματικό και διασκεδαστικό φιλμ, λίγο πιο σκοτεινό από τα δύο προηγούμενα.

  Εμφανώς μεγαλύτερη παραγωγή σε σχέση με τις δύο προηγούμενες, το Tomb of The Dragon Emperor, μας ταξιδεύει από την Αγγλία στην Κίνα και τη Σανγκάη, μέχρι τα Ιμαλάια και τη χαμένη πόλη της Σάνγκρι Λα. Θεαματικά κυνηγητά στους δρόμους της Σανγκάης, ανώμαλη προσγείωση στα Ιμαλάια, Γέτι, ένας στρατός από αγάλματα που ζωντανεύει για μια τεράστια μάχη στο φινάλε της ταινίας και όλα αυτά με αρκετά γρήγορο ρυθμό και χιούμορ. Δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να περιμένεις από ένα φιλμ τέτοιου ύφους για να ικανοποιηθείς! Τα έχουμε ξαναπεί για τη συγκεκριμένη σειρά και τον τρόπο που πρέπει να μπεις στον κόσμο της. Μην βλέπεις ταινίες σαν τη Μούμια με την απαίτηση  να βρεις χαρακτήρες με βάθος και πλοκή που θα βασίζεται σε γεγονότα που κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει, γιατί πραγματικά χάνεις μεγάλο κομμάτι της διασκέδασης που προσφέρει ολόκληρη αυτή η "χαζή" τριλογία. Ούτε ο Σόμμερς, ούτε ο Κοέν είναι σκηνοθέτες με όραμα και ικανότητες αφήγησης παραμυθά αλλά είναι περισσότερο διασκεδαστές και αν μη τι άλλο θεωρώ ότι τόσο ο Σόμμερς στις δύο πρώτες ταινίες, όσο ο Κοέν σε αυτή την τελευταία, καταφέρνουν να δώσουν αυτά που θα έπρεπε να περιμένουμε.

  Οι δύο ηθοποιοί που επανέρχονται από τα αρχικά φιλμ είναι ο Μπρένταν Φρέιζερ και ο Τζον Χάνα. Ο πρώτος είναι λίγο πιο βαρύς σε σχέση με τα προηγούμενα φιλμ έχοντας όμως κάποιες καλές στιγμές κι εδώ, ενώ ο Χάνα συνεχίζει στο ίδιο γνωστό μοτίβο. Η Ρέτσελ Βάις δίνει εδώ τη θέση της στη Μαρία Μπέλο, η οποία παίρνει το ρόλο της Έβελιν Κάρναχαν και συστήνεται στο κοινό με ένα εσωτερικό αστείο. Συμπαθητική και η Μπέλο αλλά δεν υπάρχει η ίδια καλή χημεία που είχε η Βάις με τον Φρέιζερ. Δύο ακόμα μεγάλα ονόματα του Ασιατικού κινηματογράφου δίνουν λίγη από τη λάμψη τους στο φιλμ. Ο Τζετ Λι είναι ο Αυτοκράτορας Δράκος και η Μισέλ Γιέο είναι η αθάνατη μάγισσα, που καταράστηκε τον Αυτοκράτορα.

  Με το Tomb of The Dragon Emperor ολοκληρώνεται μια αρκούντως χορταστική, διασκεδαστική αλλά και παρεξηγημένη τριλογία δράσης και φαντασίας. Το χιούμορ που υπάρχει στη σειρά θεωρείται πολλές φορές σαχλό, η δράση υπερβολική, οι χαρακτήρες καρτουνίστικοι και όλα αυτά με βρίσκουν σύμφωνο. Δεν παύει ωστόσο το τελικό αποτέλεσμα να είναι πραγματικά διασκεδαστικό, γιατί όπως έγραψα και στο κείμενο για την πρώτη ταινία, μπορεί όλο αυτό να κρύβει μια παιδική ανωριμότητα πίσω του αλλά κομμάτι αυτής της ανωριμότητας υπάρχει ακόμα μέσα μας.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

The Dark Knight (2008)

 Είδος: Περιπέτεια, Δράσης, Θρίλερ, Αστυνομικό, Κόμικ

Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ

Σκηνοθεσία:Christopher Nolan

Σενάριο:Christopher Nolan,
Jonathan Nolan,David S. Goyer(story)

Παίζουν:Christian Bale,Heath Ledger,
Aaron Eckhart

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένας νέος κακοποιός έχει εμφανιστεί στην πόλη του Γκόθαμ, ο οποίος θέτει νέους όρους στο παιχνίδι. Ο Τζόκερ φέρνει το χάος στην πόλη και ο Μπάτμαν πρέπει να βρει τρόπο να τον σταματήσει, με τη βοήθεια του επιθεωρητή Γκόρντον και τον νέο εισαγγελέα του Γκόθαμ, Χάρβεϊ Ντεντ.

ΑΠΟΨΗ: Ο Σκοτεινός Ιππότης ήρθε το 2008 και άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο έβλεπε ο περισσότερος κόσμος τις ταινίες βασισμένες σε κόμικς. Ένα δυνατό αστυνομικό θρίλερ με ηθικά διλήμματα και πρωταγωνιστή έναν μασκοφόρο και έναν ιδιοφυή, τρελό κακό.

  Από την εναρκτήρια σκηνή του, τη ληστεία στην τράπεζα, ο Νόλαν δημιουργεί υψηλές προσδοκίες για τη συνέχεια της ταινίας του και καταφέρνει να μη μας απογοητεύσει. Ο Νόλαν κρατά συνεχώς το φιλμ "σε κίνηση" και μας δίνει στοιχεία για τα πάντα! Πως λειτουργούν οι μαφιόζοι, τι ετοιμάζει ο Τζόκερ, τι κάνει ο Μπρους Γουέιν, πως αντιδρά ο Χάρβεϊ Ντεντ, πού θα χτυπήσει η αστυνομία, δε νιώθεις στιγμή ότι γίνεται κάτι που δεν έχει ουσία. Όλα χτίζονται και όλα παίρνουν φωτιά στο δεύτερο μέρος της ταινίας, που είναι ένα από τα πιο αγωνιώδη που έχουμε δει, όχι μιλώντας μόνο για υπερηρωική ταινία αλλά γενικότερα για αστυνομικά θρίλερ.

  Ο Βρετανός σκηνοθέτης μας δίνει σε συνεργασία με τον αδερφό του, Τζόναθαν, αλλά και τον Ντέιβιντ Γκόγιερ, ένα σενάριο που παίζει με τις ιδέες και τα σύμβολα, με το καλό, το κακό, με το χάος και την αναρχία, με την πίστη στους ανθρώπους και με τη δυσπιστία και την ευπιστία αυτών. "Κάποιοι άνθρωποι θέλουν απλώς να δουν τον κόσμο να καίγεται", λέει ο Άλφρεντ στον Μπρους μιλώντας για τον Τζόκερ, δείχνοντας ότι δεν κρύβεται πάντα κάτι πίσω από τους ανθρώπους, ένα απώτερο κίνητρο, που τους οδηγεί στο καλό ή στο κακό. Κάποιες φορές οι άνθρωποι ΕΙΝΑΙ το καλό και το κακό. Όλο το φιλμ κινείται σε παρόμοια ψυχολογικά μοτίβα, βάζοντας τους χαρακτήρες του -τους πρωταγωνιστικούς τουλάχιστον- να βρίσκονται σε μια διαρκής αναζήτηση της επόμενης κίνησής τους, προσπαθώντας να αναγνωρίσουν και οι ίδιοι το καλό και το κακό. Κάποιοι καταλαβαίνουν πόσο κοντά βρίσκεται το ένα με το άλλο και σταματούν στα σύνορα, κάποιοι, όμως, παλεύουν να παραμείνουν στη μια μεριά με νύχια και με δόντια αλλά για μια μικρή στιγμή δεν τα καταφέρνουν.Εκπληκτικό σενάριο, που αν απέφευγε και το τόσο ηθικοπλαστικό φινάλε, δε θα μπορούσα να του καταλογίσω τίποτα.

  Όπως και το πρώτο φιλμ της τριλογίας του Νόλαν, έτσι κι εδώ έχουμε πολλούς χαρακτήρες, που όλοι έχουν το χρόνο να δώσουν κάτι στο φιλμ. Ξεκινάω με τον Μάικλ Κέιν, που ως Άλφρεντ έχει μερικές από τις πιο δυνατές ατάκες και λέει καταλυτικά πράγματα, τόσο για εμάς τους θεατές όσο και για τον Μπρους Γουέιν. "Τα πράγματα πάντα χειροτερεύουν πριν πάνε προς το καλύτερο", λέει ο Άλφρεντ και για όλους μας αυτοί είναι μια ένεση ελπίδας και αναζωογόνησης. Ο Γκόρντον του Γκάρι Όλντμαν είναι κι εδώ το ίδιο καλός και πιο σημαντικό ρόλο σε σχέση με το προηγούμενο φιλμ, ενώ η Μάγκι Τζίλενχααλ δίνει μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο ρόλο της Ρέιτσελ Ντόους. Ο Άαρον Έκχαρτ δίνει μια ενδιαφέρουσα εκδοχή του Χάρβεϊ Ντεντ, με μόνο ψεγάδι την λίγο βιαστική μεταμόρφωσή του προς το τέλος του φιλμ, κάτι για το οποίο ευθύνεται κυρίως το σενάριο κι όχι ο ίδιος. Ο Κρίστιαν Μπέιλι επιστρέφει ως Μπάτμαν δείχνοντας ακόμα περισσότερα ενδιαφέροντα στοιχεία, με την υπερβολή που χαρακτήριζε τον Μπάτμαν του στο πρώτο φιλμ, να παραμένει κι εδώ.   Η ερμηνεία που επισκιάζει τους πάντες είναι αυτή του Χιθ Λέτζερ ως Τζόκερ. Ο Λέτζερ χάνεται μέσα στο ρόλο του. Αφήνει έξω όλα τα στοιχεία του χαρακτήρα του και μεταμορφώνεται σε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες κακούς του κινηματογράφου. Ο ιδιοφυής αυτός τρελός, ψυχωσικός, σαδιστής παρουσιάζεται από τον Χιθ Λέτζερ με συγκλονιστικό τρόπο. Το βλέμμα, οι κινήσεις του σώματος και του προσώπου του Λέτζερ, όλα δημιουργούν μια αξέχαστη μορφή στην οθόνη και μας δίνει αρκετές εξαιρετικές σκηνές με χαρακτηριστική την κουβέντα του με τον Μπάτμαν, όπου και φανερώνεται η άμεση εξάρτηση του ενός από τον άλλο. "Δε θέλω να σε σκοτώσω! Τι θα έκανα χωρίς εσένα; Εσύ με ολοκληρώνεις", λέει ο Τζόκερ και πόσο δίκιο έχει. Τί θα ήταν ο Μπάτμαν χωρίς τους κακούς του και τί οι κακοί χωρίς τον Μπάτμαν;

  Το φιλμ του Κρίστοφερ Νόλαν σε βάζει για τα καλά μέσα σε αυτό το σχεδόν ρεαλιστικό σύμπαν του κόμικ υπερήρωα και σε κρατά εκεί για δυόμιση περίπου ώρες. Σκοτεινό, βαθύ αλλά συνάμα λίγο πιο "ελαφρύ" στο φινάλε του, δεν αρκείται μόνο στο χτίσιμο της πλοκής του ως αστυνομικό θρίλερ αλλά και εμβαθύνει σε κοινωνικά και ηθικά ζητήματα. Αυτό που κάνει, όμως, με εξαιρετικό τρόπο στο φινάλε του, κυριολεκτικά στα τελευταία πλάνα του, είναι να δώσει έναν εκπληκτικά λυρικό τόνο και δίνοντας διαστάσεις αρχαίας τραγωδίας, να τοποθετήσει τον Μπάτμαν ανάμεσα σε εκείνους τους κλασικούς, καταραμένους χαρακτήρες. Αυτούς που κυνηγιούνται χωρίς να έχουν φταίξει. Αυτούς που υψώνουν το ανάστημα τους για αυτούς που δε μπορούν και που τελικά ζουν στις σκιές, παρείσακτοι της κοινωνίας, της οποίας την συνοχή προσπαθούν να διαφυλάξουν. Αυτό είναι κατά βάθος ο Σκοτεινός Ιππότης.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Quantum of Solace (2008)

Είδος : Περιπέτεια, Δράσης

Σκηνοθεσία:Marc Forster

Σενάριο:Paul Haggis,
Neal Purvis,Robert Wade

Παίζουν:Daniel Craig,
Olga Kurylenko,Mathieu Amalric 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Μποντ θέλει εκδίκηση μετά το θάνατο της Βέσπερ και ψάχνει να βρει στοιχεία για τη μυστική οργάνωση που φαίνεται να έχει απλώσει τα πλοκάμια της παντού αλλά η MI 6 δε γνωρίζει τίποτα γι αυτή. Τα στοιχεία που θα βρει ο Μποντ τον οδηγούν στον ιδιοκτήτη της εταιρείας Quantum, Ντόμινικ Γκριν, ο οποίος με κάλυψη την εταιρεία του που μοιάζει να είναι φιλική προς το περιβάλλον, επιθυμεί να εκμεταλλευτεί το πόσιμο νερό της Βολιβίας. Συνεργάζεται λοιπόν με έναν επίδοξο δικτάτορα της χώρας, αγοράζοντας τεράστιες εκτάσει ερήμου, χτίζοντας εκεί υπόγεια φράγματα, αφήνοντας πόλεις χωρίς πόσιμο νερό. 

ΑΠΟΨΗ: Αν με ρωτούσες πριν λίγο καιρό : "Τι θυμάσαι από το Quantum of Solace;", θα σου έλεγα κάτι για ένα παράξενο κτίριο στη μέση του πουθενά και τη διαρκής αίσθηση κυνηγητού που με διακατείχε σε όλη τη διάρκεια του φιλμ. Βλέποντας τον 23ο Μποντ ξανά χθες το βράδυ, μπορώ να σας επιβεβαιώσω ότι σήμερα το πρωί, αυτά τα δύο πράγματα εξακολουθώ να θυμάμαι.

  Το Quantum of Solace ήταν ένα πολύ διαφορετικό βήμα για τον Μποντ σε σχέση με το προ δύο ετών Casino Royale. Στο φιλμ του 2006 είχε δοθεί μεγάλη προσοχή στην πλοκή και στους χαρακτήρες και ο Μποντ αναγεννήθηκε με πολύ προσεκτικό τρόπο. Η δράση ήταν αρκετή και ήταν καλογυρισμένη αλλά υπήρχε η αίσθηση ισορροπίας. Σενάριο και δράση υπήρχαν και αλληλοσυμπληρώνονταν, κάνοντας τη δημιουργία του Μάρτιν Κάμπελ ένα από τα καλύτερα Μποντ που γυρίστηκαν ποτέ. Το 2008, όμως, ο ικανότατος Μαρκ Φόστερ αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία του νέου Μποντ και, παρότι ο ίδιος καμία σχέση δεν είχε μέχρι τότε με ταινίες δράσης, αποφασίζει να φτιάξει μια ταινία που ξεχειλίζει από δράση. Υπερβολικά γρήγορη, υπερβολικά θεαματική. Το κλειδί της αποτυχίας του Quantum of Solace βρίσκεται στη λέξη "υπερβολικά". Ενώ αρχικά εντυπωσιάζεσαι με τις σεκάνς δράσης και αρκετές αν τις απομονώσεις θα δεις ότι είναι από τις θεαματικότερες που είχε ποτέ ο Μποντ, στο τέλος νιώθεις πονοκέφαλο από το γρήγορο μοντάζ και την ασταμάτητη φασαρία.

  Το ζήτημα με το Quantum of Solace είναι ότι μπορεί εύκολα κανείς να το θεωρήσει μια από τις καλύτερες ταινίες Μποντ, με τη λογική του ότι έχει ασταμάτητη δράση και φαίνεται να θέλει να γυρίσει στις παλιές εποχές του ήρωα, μπορεί, όμως, το ίδιο εύκολα κάποιος να το θεωρήσει ένα από τα χειρότερα Μποντ, χρησιμοποιώντας ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα! Αυτό που φάνηκε με το Casino Royale (και με το Skyfall αργότερα) είναι ότι ο Μποντ θα μεταμορφωθεί σταδιακά στον γνωστό Μποντ αφού κινηθεί σε λίγο πιο ρεαλιστικά και σκοτεινά μονοπάτια. Στο Quantum of Solace, όμως, φάνηκε να βιάζονται να μετατρέψουν τον Κρεγκ σε καθαρό action hero, ο οποίος μια χαρά το υποστηρίζει, αλλά απομακρύνεται αρκετά από τον χαρακτήρα που φάνηκε ξεκάθαρα ότι θέλει να χτίσει από το προηγούμενο φιλμ.

  Ο Ντάνιελ Κρεγκ βγαίνει αλώβητος από την αποτυχία του Quantum of Solace. Στηρίζει απόλυτα το ρόλο του, με συνέπεια στη λογική του άμεσου σίκουελ, καθώς το Quantum of Solace ξεκινάει ακριβώς εκεί που τελειώνει το Casino Royale. Ο Μποντ του Κρεγκ είναι θυμωμένος και καθοδηγείται από οργή και μίσος (εδώ θυμίζει αρκετά την περίπτωση του Τίμοθυ Ντάλτον στο Licence to Kill). Εξακολουθεί να είναι ένας διαφορετικός Μποντ, που έχει όμως πείσει το σύγχρονο κοινό ότι είναι ο Μποντ που του χρειάζεται.

  Η αίσθηση συνέχειας είναι πιο έντονη χάρη στη σταθερά που ακούει στο όνομα Τζούντι Ντεντς και που αποδεικνύεται ικανότατη τελικά σε έναν ανδροκρατούμενο ρόλο των περασμένων δεκαετιών. Επιστρέφει επίσης ο Τζέφρι Ράιτ στο χαρακτηριστικό ρόλο του μετέπειτα φίλου του Μποντ από το Αμερικανικό στρατόπεδο, Φίλιξ Λάιτερ.

  Τα κορίτσια του Μποντ εδώ είναι ίσως τα πιο αδιάφορα καθώς ούτε η Όλγα Κιριλένκο, που έχει τον μεγαλύτερο ρόλο, ούτε η Τζέμα Άρτερτον μπορούν να προκαλέσουν ιδιαίτερες συγκινήσεις. Ακόμα και η αναφορά στον Χρυσοδάκτυλο, με το δολοφονημένο κορίτσι στο κρεβάτι του Μποντ βουτηγμένο στο πετρέλαιο, περνάει στα ψιλά. 

  Μια από τα ίδια και για τον κακό της υπόθεσης. Ο Ματιέ Αμαλρίκ είναι μια χαρά ηθοποιός. Σαν αντίπαλος του Μποντ, όμως, δεν είναι ικανοποιητικός. Ούτε το σενάριο τον στηρίζει απόλυτα αλλά ούτε και ο ίδιος μπορεί να κάνει πολλά για να δώσει κάτι παραπάνω στον χαρακτήρα του Ντόμινικ Γκριν. Η μεγαλύτερη απειλή για τον Μποντ παραμένει αυτή η μυστική οργάνωση που έχει ανθρώπους παντού και που τόσο ο Λε Σιφρ, από το προηγούμενο φιλμ, όσο κι ο Γκριν, αποτελούσαν πιόνια της.

  Νομίζω ότι λίγοι θεατές έμειναν ικανοποιημένοι από το Quantum of Solace. Αν δεν ανήκε στην κληρονομιά του Μποντ θα είχε ίσως ξεχαστεί εντελώς, ως μια θεαματική μεν περιπέτεια αλλά υπερβολική σε όλα της, χωρίς το βαθμό διασκέδασης που θα μπορούσε ίσως να προσφέρει αν δεν έπαιρνε στα σοβαρά τον εαυτό της. Επειδή, όμως, ο Μποντ του Κρεγκ θέλει να είναι σοβαρός, πιο σκοτεινός και με λιγότερο χιούμορ σε σχέση με τους προκατόχους του, το φιλμ δε μπορεί να λειτουργήσει. Η υπερβολή στις κινηματογραφικές περιπέτειες εξισορροπείται από το χιούμορ, κάτι που γνώριζαν οι παλιότεροι Μποντ. Όταν το χιούμορ δεν υπάρχει κινδυνεύεις να βρεθείς παγιδευμένος στη σοβαροφάνεια.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Valkyrie (2008)

Είδος: Ιστορική

EΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΒΑΛΚΥΡΙΑ

Σκηνοθεσία:Bryan Singer

Σενάριο:Christopher McQuarrie,

Nathan Alexander

Παίζουν:Tom Cruise,Bill Nighy,

Carice van Houten

Γράφει ο Αλέξανδρος Ανδρεανίδης

ΥΠΟΘΕΣΗ:Μια ομάδα Γερμανών αξιωματικών, με αρχηγό τον στρατιωτικό Claus von Stauffenberg (Τομ Κρουζ),σχεδιάζει τη δολοφονία του Φίρερ, ώστε να εξασφαλίσει τη δύναμη του στρατού και να λήξει ο πόλεμος. Συνωμοσίες, προδοσίες, ίντριγκα συνθέτουν μια περιπέτεια γεμάτη σασπένς, φέρνοντας στο φως όλα τα γεγονότα και τα πρόσωπα πίσω από μια μοναδική στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας.(cine.gr)

ΑΠΟΨΗ: H συγκεκριμένη ταινία πραγματεύεται μία από τις 27 απόπειρες δολοφονίας του Χίτλερ(μεταξύ 1934-1944) με κωδική ονομασία, ¨Επιχείρηση Βαλκυρία¨.Ας αναφερθούμε λίγο πιο συγκεκριμένα.
Η "Βαλκυρία", αρχικά ήταν ένα σχέδιο (το είχε εγκρίνει ο ίδιος ο Χίτλερ), που προέβλεπε τη συνέχιση άσκησης εξουσίας από το ναζιστικό καθεστώς σε περίπτωση εξέγερσης των εκατομμύρια εργατών που δούλευαν στα κατεχόμενα εδάφη της Γερμανίας,καθώς και στην περίπτωση βομβαρδισμών της χώρας.Αυτό ακριβώς το σχέδιο χρησιμοποίησε εναντίον του ο Claus von Stauffenberg (Tom Cruise) μαζί με την ενδογερμανική αντίσταση για να σκοτώσουν τον Χίτλερ και να ηγηθούν ενός πραξικοπήματος για να σταματήσουν τον πόλεμο.
Το σχέδιο είχε τελειοποιηθεί και το μόνο που έψαχναν ήταν το πότε και το που θα γίνει η δολοφονία του Χίτλερ. Τελικά, αποφασίστηκε να γίνει στις 20 Ιουλίου 1944. Ο Claus von Stauffenberg ,σε μία σύσκεψη, στην οποία παρευρίσκονταν  και ο Χίτλερ μεταξύ άλλων, έβαλε εκρηκτικά στην αίθουσα και ουσιαστικά ήταν η αρχή του τέλους. Μέχρι να διαπιστωθεί ότι ο Χίτλερ ήταν ζωντανός όλα έβαιναν καλώς, αλλά ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Μετά την αντιμετώπιση του πραξικοπήματος, η Gestapo προχώρησε στη σύλληψη τουλάχιστον 7.000 ατόμων, από τα οποία τα 4.980 εκτελέστηκαν, μεταξύ των οποίων και οι πρωταγωνιστές μας. Ακόμη και στις παραμονές πτώσης του ναζιστικού καθεστώτος (Άνοιξη 1945) υπήρξαν εκτελέσεις. Ήταν η τελευταία καταγεγραμμένη απόπειρα δολοφονίας κατά του Χίτλερ από την ενδογερμανική αντίσταση.

Ξέρω ότι σας κούρασα με τα ιστορικά γεγονότα αλλά τέτοια πραγματεύεται η ταινία και έπρεπε να αναφερθούν, για να τονίσουν το μέγεθος της δουλειάς τόσο του σκηνοθέτη, Bryan Singer, όσο και των σεναριογράφων. Απλά, λιτά πράγματα με έμφαση στα ιστορικά γεγονότα, χωρίς υπερβολές, χωρίς κουραστικούς διαλόγους και με ερμηνείες για Όσκαρ, συνθέτουν ένα πραγματικό κινηματογραφικό αριστούργημα. Ο Tom Cruise μαζί με το υπόλοιπο cast κρίνονται άριστα διαβασμένοι και συνδέονται άρρηκτα με τους ρόλους τους.
Όπως έχει αναφερθεί από πολλούς για τη διάρκεια της ταινίας, θέλω να αναφέρω ότι δεν με κούρασε ποτέ και μου κράτησε το ενδιαφέρον μέχρι τέλους παρότι η έκβασή της ήταν αναμενόμενη!

Ως συμπέρασμα, πρόκειται για μία από τις καλύτερες ιστορικές ταινίες που χρονολογούνται στο Β' παγκόσμιο και εξυμνούν την ενδογερμανική συμμαχία.Δεν πρέπει να λείπει από τη συλλογή κανενός.

Θα καταγραφούμε στη γερμανική ιστορία ως προδότες. Αν διστάσουμε όμως, θα προδώσουμε την ίδια τη συνείδησή μας.(Claus von Stauffenberg)

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Cine.gr