Bats (1999) '90s Review

 

ΝΥΧΤΕΡΙΔΕΣ

Θρίλερ, Επιστημονικής Φαντασίας, Τρόμου
Διάρκεια:91'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Σήμερα ανατρέχουμε στο μπαούλο των αναμνήσεων και επιστρέφουμε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και την ταινία Νυχτερίδες, που για κάποιον απροσδιόριστο λόγο την φέρνω πάντα στο μυαλό μου σε συνδυασμό με την Αραχνοφοβία αλλά και μια τηλεταινία με μέλισσες δολοφόνους, κατά πάσα πιθανότητα το Killer Bees! Ίσως να έχει να κάνει με την ιδιωτική τηλεόραση και τις αρκετές προβολές  αυτών των ταινιών πολύ συχνά από το MEGA...

 Δεν έχω σκοπό να γράψω πολλά πράγματα καθώς δεν θεωρώ ότι σηκώνει και η ταινία πολλές κουβέντες και αναλύσεις. Έτυχε να πέσω πάνω της διαδικτυακά τις προάλλες και είπα να τη φρεσκάρω μιας και πάνε πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που την είδα. Ακόμα προσπαθώ να θυμηθώ την πρώτη φορά που την είδα, μην μπορώντας να ξεκαθαρίσω στο μυαλό μου αν αυτή ήταν στον κινηματογράφο ή στην τηλεόραση αλλά μικρή σημασία έχει για εσάς αυτό.

 Παρότι πριν παρακολουθήσω την ταινία έριξα μια ματιά στις κριτικές της εποχής και άρχισα να προκαταβάλλομαι αρνητικά, ομολογώ ότι την βρήκα εξαιρετικά διασκεδαστική! Γρήγορη, με ένα σενάριο αφελές αλλά τυπικό για την εποχή του και το είδος, με αρκετά κλισέ αλλά και γυρισμένη με αρκετή ενέργεια, που μπορείς να διακρίνεις μέσα από τα πλάνα και το πολύ έξυπνο μοντάζ, η ταινία κατάφερε να με κρατήσει εκεί ως το φινάλε της.

 Ο Λούι Μόρνο είναι ο σκηνοθέτης αυτής της σπιντάτης b movie και θεωρώ ότι σε αυτόν και τον μοντέρ του οφείλει η ταινία την συμπάθειά μου. Ο Μόρνο θήτευσε δίπλα στον Ρότζερ Κόρμαν αρκετά χρόνια και η επιτυχία της πρώτης κινηματογραφικής του δουλειάς, ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας με τον Τζέιμς Μπελούσι και τον τίτλο Retroactive, κίνησε το ενδιαφέρον του Τζόελ Σίλβερ και του Ρίτσαρντ Ντόνερ, που του έδωσαν μια μεγαλύτερη παραγωγή, με τον τίτλο Made Men. Την ίδια χρονιά και μέσα σε 36 ημέρες, ο Μόρνο γυρίζει και το Bats, το οποίο ανεβαίνει ακόμα παραπάνω στην εκτίμησή μου, όχι μόνο γιατί δεν είναι φανερός ο χρόνος των γυρισμάτων αλλά και γιατί ακόμα και η παραγωγή έγινε σε χρόνους ρεκόρ. Το Μάιο ξεκίνησε και τον Οκτώβριο η ταινία βρισκόταν ήδη στους κινηματογράφους! Ο Μόρνο καταφέρνει λοιπόν να φτιάξει μια ταινία η οποία κινείται στη λογική της b movie σε όλα τα πλαίσια αλλά χωρίς αυτό να φαίνεται και να χαλάει τον πιο ανυποψίαστο θεατή.

 Δεν δρέπει δάφνες το σενάριο της ταινίας φυσικά. Τις γενετικά μεταλλαγμένες νυχτερίδες τις δεχόμαστε αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζονται αυτές στη συνέχεια, θυμίζει λίγο Γκρέμλινς, χωρίς να μας έχει προετοιμάσει η ταινία για κάποια πιο κωμικά στοιχεία, που φαίνεται ότι μάλλον ο Μόρνο τα είχε βάλει στην ταινία αλλά το στούντιο έκοψε αρκετά, οπότε κάποια διάσπαρτα αστεία που έχουν παραμείνει, μοιάζουν λίγο εκτός. Και πάλι όμως καθόλου δεν πτοήθηκα.

 Οι γρήγορες εναλλαγές σκηνών, ο χειρισμός της κάμερας, οι καλοί ηθοποιοί, που εδώ κατανοούν πλήρως με τι έχουν να κάνουν και πως πρέπει να αποδώσουν, και τέλος η σύντομη διάρκεια της ταινίας βοηθούν απόλυτα τον θεατή που ψήνεται να δει μια ταινία γεμάτη με αρκετά από τα αγαπημένα κλισέ των "'90s".

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

IMDB

 

 

 

Πριν Το Τέλος...: Superstar (1999)

Είδος: Κωμωδία

"Τσάμπα οι αναφορές στην Κάρι, το θρυλικό φιλμ του Μπράιαν Ντε Πάλμα, και κρίμα το ταλέντο τόσο της Σάνον όσο και του συμπρωταγωνιστή της Γουίλ Φέρελ."

ΚΟΡΙΤΣΙ ΓΙΑ ΦΙΛΗΜΑ

Σκηνοθεσία:Bruce McCulloch

Σενάριο:Steve Koren

Παίζουν:Molly Shannon,
Will Ferrell,Elaine Hendrix

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Η Μόλι Σάνον υπήρξε μέλος της κωμικής ομάδας ηθοποιών του Saturday Night Live κατά τη δεκαετία του 1990. Ο πιο δημοφιλής χαρακτήρας που δημιούργησε η ηθοποιός ήταν η Μαίρη Κάθριν Γκάλαχερ, ένα όχι ιδιαίτερης ευφυίας καθολικής κατήχησης κορίτσι, το οποίο μπλέκονταν κυρίως σε οπτικά γκακγς και γκάφες. Η Σάνον έπαιζε με το κορμί της και , υποδυόμενη τη Μαίρη, μπλέκονταν σε καταστάσεις αμήχανες χρησιμοποιώντας αρκετά το χρονικό "άπλωμα" του αστείου, το οποίο συνήθως είχε να κάνει με την απροσεξία την ηρωίδας, η οποία ήταν αρκετά ατσούμπαλη και ντροπαλή. Τα σκετσάκια λοιπόν που είχαν πρωταγωνίστρια τη Μαίρη Κάθριν Γκάλαχερ ήταν συνήθως επιτυχημένα και το κοινό αγάπησε το χαρακτήρα.

  Το αμέσως επόμενο βήμα που ακολουθούσαν οι δημοφιλείς κωμικοί του SNL ήταν το πέρασμα στον κινηματογράφο. Από τον Μπιλ Μάρεϊ, τον Νταν Ακρόιντ και τον Έντι Μέρφι, μέχρι τον Άνταμ Σάντλερ και τον Γουίλ Φέρελ, τα παραδείγματα είναι αρκετά. Για τη Μόλι Σάνον όμως δε λειτούργησε επιτυχημένα αυτό το πέρασμα καθώς αποδείχτηκε λάθος η απόφαση να βασιστεί ένα ολόκληρο φιλμ στο χαρακτήρα της Μαίρη Κάθριν Γκάλαχερ.

  Τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ένας σκηνοθέτης που εργάζονταν εκείνη την εποχή στο SNL, ο Μπρους ΜακΚάλοχ, ενώ το σενάριο υπογράφει ο Στιβ Κόρεν, άλλο ένα μέλος της κωμικής τηλεοπτικής εκπομπής. Τα παράγματα όμως φαίνεται από την αρχή ότι δε θα πάνε καλά. Ούτε ο χαρακτήρας της Μαίρη λειτουργεί, ούτε τα διάφορα αστεία που σκαρφίζονται οι δημιουργοί, με αποτέλεσμα όλο το δημιούργημα να απογοητεύει. Ενοχλητικό, προσβλητικό και με αρκετές αμήχανες στιγμές καθώς το αστείο μπλέκεται με την "επίθεση" σε ομάδες ανθρώπων που ναι μεν δε θεωρώ ότι δεν πρέπει να σατιρίζονται ή να διακωμωδούνται αλλά πρέπει να υπάρχει προσεκτική προσέγγιση, έτσι ώστε να μη φτάνουμε σε καταστάσεις όπως αυτή εδώ. Το παν είναι ο τρόπος. Αν θέλεις να φτιάξεις ένα αστείο με πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο χαμηλής ευφυίας, πρέπει να φτιάξεις ένα αστείο γύρω από αυτόν και όχι να κάνεις πλάκα μαζί του, ξευτελίζοντας τον ίδιο.

  Τσάμπα οι αναφορές στην Κάρι, το θρυλικό φιλμ του Μπράιαν Ντε Πάλμα, και κρίμα το ταλέντο τόσο της Σάνον όσο και του συμπρωταγωνιστή της Γουίλ Φέρελ. Δυστυχώς παραπάνω από είκοσι λεπτά δεν άντεξα στο φιλμ. Απαράδεκτη αντιμετώπιση ανθρώπων και κακή σάτιρα θρησκευτικών,πολιτικών και κοινωνικών προεκτάσεων. Ένα από τα χειρότερα φιλμ που προσπάθησα να δω.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

The Mummy (1999)

Είδος: Φαντασίας, Περιπέτεια

Η ΜΟΥΜΙΑ

Σκηνοθεσία:Stephen Sommers

Σενάριο:Stephen Sommers,
Lloyd Fonvielle,Kevin Jarre

Παίζουν:Brendan Fraser,
Rachel Weisz,John Hannah

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Το 1290 π.Χ. στις Θήβες της Αιγύπτου, ο Ιμούθης, αρχιερέας του Φαραώ, συνάπτει κρυφό δεσμό με την Ανκ- Σου Ναμούν, ερωμένη του Φαραώ. Όταν ο Φαραώ το ανακαλύπτει, η Ανκ Σου Ναμούν τον δολοφονεί και αυτοκτονεί. Ο Ιμούθης προσπαθεί να την επαναφέρει στη ζωή με μια μυστική τελετή που διακόπτεται πριν ολοκληρωθεί η επαναφορά της, καθώς οι φρουροί του Φαραώ συλλαμβάνουν τον αρχιερέα και τον καταδικάζουν να μουμιοποιηθεί ζωντανός στη Χαμουνάπτρα, την πόλη των νεκρών. Το 1926, ο Ρικ Ο'Κόνελ, ένας Αμερικανός τυχοδιώκτης που υπηρετεί στη Λεγεώνα των Ξένων, ανακαλύπτει τυχαία την αρχαία χαμένη πόλη αλλά βρίσκεται στη φυλακή. Ο Τζόναθαν Κάρναχαν μαθαίνει για τον Ο'Κόνελ και το μυστικό του και μαζί με την αδερφή του, την Αιγυπτιολόγο Έβελιν Κάρναχαν, θα βγάλουν τον Αμερικανό από τη φυλακή για να τους οδηγήσει στη Χαμουνάπτρα. Το μυστικό, όμως, γνωρίζει κι άλλη μια ομάδα τυχοδιωκτών, η οποία όταν φτάνει στην πόλη των νεκρών ξυπνά τον Ιμούθη. Η αρχαία κατάρα ζωντανεύει και τώρα οι πάντε κινδυνεύουν.

ΑΠΟΨΗ: Μέσα στα Χριστούγεννα με πιάνει πάντα μια τάση να χαζέψω χολιγουντιανά παραμύθια. Για κάποιο λόγο φέτος θυμήθηκα την τριλογία της Μούμιας, που ξεκίνησε το 1999. Παρότι εκείνο το πρώτο φιλμ το είδα στον κινηματογράφο στα δεκαεννιά μου, εποχή που "ψοφάγαμε" για blockbusters, θυμάμαι ότι δεν το είχα διασκεδάσει και έκτοτε δεν το είδα ξανά. Έλα, όμως, που στο τέλος του 2016 και όντως θεωρητικά πιο ώριμος, βρήκα τη Μούμια απολύτως διασκεδαστική!

  Ο Στίβεν Σόμμερς διασκευάζει το διάσημο τέρας της Universal και φτιάχνει ένα αφελέστατο και διασκεδαστικό φιλμ, με έμπνευση περισσότερο από τον Ιντιάνα Τζόουνς παρά από την ομώνυμη ταινία του 1932, με πρωταγωνιστή τον Μπόρις Καρλόφ. Το φιλμ είναι μια περιπέτεια φαντασίας  με στοιχεία από το παλιό Χόλιγουντ και τις περιπέτειες με ξιφομάχους και πειρατές (swashbucklers). Ο Σόμμερς χρησιμοποιεί άφθονο χιούμορ και δίνει στο φιλμ έναν κόμικ αέρα, αφήνοντας και τους χαρακτήρες του να κινούνται ελεύθερα και χωρίς να παίρνουν στα σοβαρά όσα γίνονται γύρω τους. Η διάθεση για χαβαλέ είναι εμφανής και είναι καλοδεχούμενη και από εμάς.

  Ο Μπρένταν Φρέιζερ είναι ο Ρικ Ο'Κόνελ, ένας τύπος που σίγουρα θα σας θυμίσει τον Ιντιάνα Τζόουνς, και είναι ό,τι πρέπει για το ρόλο. Αστείος αλλά και γοητευτικός, ο Φρέιζερ φτιάχνει ένα πολύ καλό δίδυμο με τη Ρέιτσελ Βάις. Η χημεία μεταξύ τους είναι από τα συν της ταινίας και η χημεία αυτή βγαίνει είτε στις κωμικές σκηνές είτε σε αυτές που απαιτούν περισσότερο ρομαντισμό. Μεγαλύτερο κωμικό ρόλο παίζει ο Τζον Χάνα, στο ρόλο του αδερφού της Βάις, ο οποίος βρίσκεται συνεχώς εκτός τόπου και χρόνου ενώ αρκετές κωμικές στιγμές έχει και ο Κέβιν Τζ. Ο'Κόνορ, ως Μπένι, ο τύπος που ήταν μαζί με τον Ο΄Κόνελ στη Λεγεώνα και τώρα βρίσκεται να υπηρετεί τη Μούμια. Η Μούμια, ο Ιμούθης, έχει φυσικά τη μορφή του επιβλητικού Άρνολντ Βόσλοου. Ο Βόσλοου είναι ο μόνος που παίζει το ρόλο του με σοβαρότητα, χωρίς κωμικές αποκλίσεις, έτσι ώστε να είναι διακριτή η παρουσία του κακού στην οθόνη.

  Τα ψηφιακά εφέ της ταινίας κόστισαν τότε περίπου είκοσι εκατομμύρια δολάρια και για την εποχή ήταν εκπληκτικά, όμως, σήμερα δεν προκαλούν την ίδια εντύπωση. Η ψηφιακή μορφή του Ιμούθη, οι υπόλοιπες μούμιες που ζωντανεύουν, τα σκαθάρια, οι μεταμορφώσεις του Ιμούθη σε άμμο είναι πράγματα που το 1999 ήταν εντυπωσιακά αλλά το 2016 τα βλέπεις απλώς συμπαθητικά.

  Το φιλμ του Σόμμερς δεν είναι τίποτα περισσότερο αλλά και τίποτα λιγότερο από μια διασκεδαστική βόλτα. Έχει χιούμορ, ενέργεια, ενδιαφέρουσες σκηνές δράσης αλλά και συμπαθητικούς χαρακτήρες, που είναι μεν καρτουνίστικοι αλλά μέσα στα πλαίσια που το φιλμ κινείται, είναι λειτουργικοί. Ο Σόμμερς δεν είναι χαρισματικός αφηγητής, όπως ο Σπίλμπεργκ, του οποίου τη γραφή προφανώς προσπαθεί να μιμηθεί, αλλά είναι ένας από τους "ανώριμους" διασκεδαστές του Χόλιγουντ κι επειδή λίγη ανωριμότητα την κρύβουμε όλοι μέσα μας, κάποιες φορές ταινίες όπως η Μούμια καταφέρνουν να βρουν το στόχο τους.

Υ.Γ. Όπως αναφέρω και στην αρχή, είδα ολόκληρη την τριλογία της Μούμιας τις προηγούμενες μέρες, οπότε θα μιλήσουμε και για τα επόμενα δύο φιλμ σύντομα, τα οποία ομολογώ ότι δεν βρήκα διόλου κακά. Κάπως έτσι, οδηγούμαι σε αναθεώρηση της άποψής μου για τη συγκεκριμένη τριλογία!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999)

Είδος : Φαντασίας, Περιπέτεια

STAR WARS: ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1-
Η ΑΟΡΑΤΗ ΑΠΕΙΛΗ

Σκηνοθεσία:George Lucas

Σενάριο:George Lucas

Παίζουν:Ewan McGregor,
Liam Neeson,Natalie Portman

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Το Δεκέμβριο έρχεται το νέο μέρος του Πολέμου των Άστρων, ενώ μόλις χθες κυκλοφόρησε το τελικό τρέιλερ του φιλμ αυξάνοντας τον ενθουσιασμό των φίλων του έπους του Τζορτζ Λούκας. Μέχρι το Δεκέμβρη, λοιπόν, είπα να πούμε μερικά πραγματάκια για κάθε ένα από τα φιλμ του Πολέμου των Άστρων που έχει κυκλοφορήσει. Θα ξεκινήσουμε από το Επεισόδιο 1 και θα φτάσουμε στην κλασική τριλογία, που απαρτίζεται από τα επεισόδια 4 έως 6. Πρώτος σταθμός, λοιπόν, το Επεισόδιο 1- Η Αόρατη Απειλή!

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο τζεντάι Κιν- Γκον Τζιν και ο μαθητευόμενος του, Όμπι-Ουάν Κενόμπι, ταξιδεύουν στον ειρηνικό πλανήτη Ναμπού, για να ελέγξουν τις επεκτατικές διαθέσεις της Εμπορικής Ομοσπονδίας στον πλανήτη. Προστατεύοντας τη νεαρή βασίλισσα Αμιντάλα και αποκαθιστώντας για λίγο την τάξη στον πλανήτη, θα συναντήσουν τον νεαρό Άνακιν Σκάιγουοκερ και ο Κιν - Γκον Τζιν θα δει σε αυτόν τον εκλεκτό που θα φέρει σε ισορροπία τη Δύναμη. Παράλληλα, η Ομοσπονδία μαζί με τον αρχηγό της φυλής των Σιθ, Νταρθ Μολ, σχεδιάζουν να επιτεθούν ξανά.

ΑΠΟΨΗ: Το 1999 έρχεται η τριλογία πρίκουελ του Πολέμου των Άστρων, που θα δείξει στο κοινό τα γεγονότα που οδήγησαν στον μεγάλο πόλεμο και στην αναταραχή στη Δύναμη. Το κοινό και κυρίως οι φίλοι της αρχικής τριλογίας ενθουσιάζονται και συρρέουν στις κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά μετά την προβολή της Αόρατης Απειλής, επικρατεί ένα γενικό μούδιασμα.

  Αν πρέπει να αναγνωρίσεις κάτι στην Αόρατη Απειλή είναι το οπτικό επίτευγμα. Υπάρχουν ψηφιακά δημιουργημένα μέρη που σε μαγεύουν και υπάρχουν μερικές σκηνές που ακόμα και σήμερα είναι θεαματικές, έστω κι αν το CGI  εκείνης της εποχής είναι εμφανώς ξεπερασμένο. Αν όμως φύγουμε απ' το οπτικό κομμάτι του φιλμ, δε θα βρούμε και πολλά πράγματα να μας ενθουσιάσουν.

  Από το γράψιμο του Λούκας, μέχρι τη σκηνοθεσία του, παρακολουθείς ένα φιλμ που μοιάζει να απευθύνεται κυρίως σε παιδιά. Οι ερμηνείες είναι σε επίπεδο τηλεοπτικής παιδικής σειράς, από τον Μακ Γκρέγκορ μέχρι τον πιτσιρικά που υποδύεται τον Άνακιν,εξαιρώντας ίσως μόνο τον Λίαμ Νίσον. Το σενάριο του Λούκας δε βοηθά καθόλου τους ηθοποιούς αλλά δε βοηθά και τους ενήλικους θεατές κατά τη θέαση της ταινίας. Ανάμεσα από σκηνές κακού χιούμορ και άσχετης με το υπόλοιπο φιλμ σλάπστικ κωμωδίας από τον Τζαρ Τζαρ, υπάρχουν σκηνές με ανθρώπους που κουβεντιάζουν με σοβαροφάνεια για θέματα της Ομοσπονδίας (και που ανάθεμα αν συγκρατώ ποτέ παραπάνω από το 10% όσων λένε). Η ώρα περνά κι εσύ νιώθεις να μην το διασκεδάζεις όσο θα περίμενες και λίγο πριν το τέλος του φιλμ έρχεται τουλάχιστον η ώρα να βγουν τα φωτόσπαθα από τις θήκες τους και να δεις έστω μια μονομαχία της προκοπής. Πάλι καλά δηλαδή, γιατί αν δεν υπήρχε κι αυτό, θα θυμόμασταν το Επεισόδιο 1 μόνο για τον εκνευριστικό κύριο Τζαρ Τζαρ Μπιγκς.

  Όταν είδα πρώτη φορά το Επεισόδιο 1 στον κινηματογράφο, ήμουν γύρω στα 17 και ομολογουμένως το είχα διασκεδάσει. Το παρακολούθησα ξανά πέντε χρόνια μετά και ακολούθησε και τρίτη προβολή λίγο πριν γράψω αυτό το κείμενο. Στις δύο τελευταίες προβολές (στα 22 και στα 33 μου πλέον) βαρέθηκα πολύ σύντομα. Δεν έκλεισα την ταινία αλλά για κανένα λόγο δε μπόρεσα να κρατήσω την προσοχή μου στην οθόνη. Ίσως ο Λούκας θέλησε να προσελκύσει τους πιτσιρικάδες και να αποφάσισε να φτιάξει ένα φιλμ που να απευθύνεται, στο μεγαλύτερο μέρος του, σε μικρές ηλικίες, όμως η Αόρατη Απειλή, σαν μέρος του έπους του Πολέμου των Άστρων, είναι μέτριο κεφάλαιο της ιστορίας, μια βαρετή ταινία που δε μπορεί να φτάσει τα επίπεδα αφήγησης και διασκέδασης που προσέφεραν οι ταινίες της κλασικής τριλογίας.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Galaxy Quest (1999)

Είδος : Κωμωδία, Επιστημονικής Φαντασίας

Σκηνοθεσία:Dean Parisot
Σενάριο:David Howard,Robert Gordon
Παίζουν:Tim Allen,Sigourney Weaver,
Alan Rickman

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Οι πρωταγωνιστές της τηλεοπτικής σειράς επιστημονικής φαντασίας Galaxy Quest, χρόνια μετά την ακύρωση του προγράμματος, ζουν πλέον γυρίζοντας σε συνέδρια των φανατικών θαυμαστών της σειράς και παίζοντας ξανά τους ρόλους τους, μιλώντας για τη σειρά και υπογράφοντας αυτόγραφα. Οι περισσότεροι όμως έχουν κουραστεί καθώς οι ρόλοι αυτοί τους έχουν στιγματίσει, ο κόσμος τους έχει συνδέσει με τους χαρακτήρες που έχουν υποδυθεί και έκτοτε δεν έχουν καταφέρει να κάνουν τίποτα ιδιαίτερο σε σχέση με την τέχνη τους. Το παράδοξο έρχεται όταν αυτούς ρόλους θα πρέπει να τους υποδυθούν σε ένα πραγματικό διαστημόπλοιο, με πραγματικούς εξωγήινους και πραγματικούς εχθρούς καθώς η ειρηνική φυλή Θέρμιανς, λαμβάνοντας στο γαλαξία της σήματα από την τηλεοπτική σειρά, έρχεται να ζητήσει τη βοήθεια του πληρώματος του Προτέκτορ, θεωρώντας τους αληθινούς ήρωες του πλανήτη μας! 

ΑΠΟΨΗ: Δε χρειάζεσαι παρά μόνο λίγα λεπτά για να πειστείς ότι το Galaxy Quest αποτελεί ένα φόρο τιμής στο Σταρ Τρεκ. Από τις πρώτες σκηνές γίνεται φανερή η αγάπη των δημιουργών του φιλμ για το Σταρ Τρεκ και τον κόσμο του και είναι ολοφάνερη η ταύτιση των χαρακτήρων του Galaxy Quest με αυτόν της πραγματικής τηλεοπτικής και κινηματογραφικής σειράς που έχει γράψει πλέον τη δική της ιστορία.

  Το Galaxy Quest είναι μια κωμωδία επιστημονικής φαντασίας που σίγουρα θα εκτιμήσεις περισσότερο εάν γνωρίζεις τον κόσμο του Σταρ Τρεκ. Όσο πιο εξοικειωμένος είσαι με την κλασική σειρά, τους ηθοποιούς και τα γεγονότα τόσο στον κόσμο του Τρεκ όσο και αυτά του πραγματικού κόσμου που αφορούν το Τρεκ, τόσο περισσότερο θα διασκεδάσεις με το Galaxy Quest. Ο εγωκεντρικός πρωταγωνιστής με τη μορφή του Τιμ Άλεν εδώ, δεν αποτελεί παρά μια αναφορά στον ίδιο τον Γουίλιαμ Σάτνερ, τον Κάπτεν Κερκ του Εντερπράιζ. Τις ίδιες αντιστοιχίες μπορείς να κάνεις και με τους υπόλοιπους ηθοποιούς, παρατηρώντας ότι το σενάριο έχει γραφτεί με βάση γεγονότα που κατά καιρούς έβγαιναν στο φως της δημοσιότητας. Η γκρίνια για το τεράστιο "εγώ" του πρωταγωνιστή από το υπόλοιπο καστ, η προσπάθεια των ηθοποιών, ιδιαίτερα του Νιμόυ (Μίστερ Σποκ), να αποβάλλουν από πάνω τους τους χαρακτήρες που υποδύθηκαν στη σειρά και να παίξουν κάτι άλλο, η τεράστια αγάπη των θαυμαστών τους και η μελέτη και αφοσίωση στον κόσμο του Σταρ Τρεκ, βρίσκονται όλα εδώ αλλάζοντας απλώς τα ονόματα.

  Κάποιος θα μπορούσε να θεωρήσει το Galaxy Quest μια παρωδία του Σταρ Τρεκ και ομολογώ ότι κι εγώ κάθισα να το παρακολουθήσω περιμένοντας κάτι τέτοιο. Η παρωδία ή η σάτιρα δεν είναι όμως οι κατάλληλες λέξεις για να χαρακτηρίσεις το φιλμ. Δεν διακωμωδεί με κακή διάθεση το Σταρ Τρεκ ούτε επιθυμεί να το κοροϊδέψει. Αυτό που βγαίνει είναι είδος αστείου "πειράγματος" προς τη σειρά, προς τους συντελεστές και τους φανατικούς φίλους της, από μια ομάδα ανθρώπων που μοιάζει να ανήκουν στους τελευταίους που ανέφερα. 

  Το φιλμ δεν είναι φυσικά μια ταινία μόνο για τους φίλους του Σταρ Τρεκ. Είναι μια κωμωδία επιστημονικής φαντασίας που έχει βρει μεγαλύτερο κοινό και με τα χρόνια βρίσκει ακόμα περισσότερους φίλους. Έχει χιούμορ, έχει δράση, έχει αρκετά καλά εφέ, καλές ερμηνείες και αποτελεί εγγυημένη ψυχαγωγία για τους φίλους της επιστημονικής φαντασίας. 

  Ο Τιμ Άλεν είναι πολύ καλός εδώ και ισορροπεί ανάμεσα στο κωμικό παίξιμο και το πιο ... "σοβαρό", ενώ ακολουθεί με μια πιο φλεγματική ερμηνεία ο Άλαν Ρίκμαν. Η Σιγκούρνι Γουίβερ φέρνει και κάτι από Άλιεν στην οθόνη, ενώ εξαιρετικός είναι και ο Τόνι Σαλούμπ ως ο πάντα χαλαρός, ψύχραιμος, σε σημείο απάθειας, Φρεντ Κουάν. Άλλη μια γνώριμη φυσιογνωμία είναι ο Σαμ Ρόκγουελ, ο οποίος έχει τον πιο κωμικό ρόλο στο φιλμ, καθώς βρίσκεται μαζί με το πλήρωμα της σειράς κατά λάθος. Απλός φαν της σειράς και κεντρικός ομιλητής στα συνέδρια, ζει ξαφνικά το όνειρο του αλλά και έναν εφιάλτη παράλληλα, φωνάζοντας συνεχώς ότι είναι ο πρώτος που θα πεθάνει, αφού έχει το ρόλο του άγνωστου κομπάρσου, αυτού που θυσιάζεται στην αρχή του επεισοδίου, "για να φανεί πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση"!

  Το Galaxy Quest είναι ένα πολύ καλό δείγμα κωμωδίας επιστημονικής φαντασίας, με καλούς ηθοποιούς, καλογραμμένο σενάριο αλλά και αρκετές στιγμές δράσης. Μπορούν οι πάντες να το παρακολουθήσουν ποντάροντας σε ένα ευχάριστο δίωρο αλλά σίγουρα θα το λατρέψουν οι φίλοι του Σταρ Τρεκ. Είναι σαν μια ταινία φτιαγμένοι από τους ίδιους, αφιερωμένοι στους απανταχού φαν της σειράς. Ένας χαιρετισμός σε όλους αυτούς που ταξίδεψαν και ταξιδεύουν στο απέραντο διάστημα μέσα από τις οθόνες της τηλεόρασης και το κινηματογραφικό πανί. Είμαι σίγουρος ότι όπως για τους φίλους της "φανταστικής" σειράς Galaxy Quest, έτσι και γι αυτούς, το Σταρ Τρεκ "δεν είναι απλώς μια τηλεοπτική σειρά".

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

End of Days (1999)

Είδος : Θρίλερ, Τρόμου

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Σκηνοθεσία:Peter Hyams
Σενάριο:Andrew W. Marlowe
Παίζουν:Arnold Schwarzenegger,
Gabriel Byrne,Robin Tunney

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Τζέρικο Κέιν είναι πρώην αστυνομικός και νυν σωματοφύλακας. Παραιτήθηκε από το σώμα όταν ληστές εισέβαλαν στο σπίτι του και σκότωσαν τη γυναίκα και την κόρη του. Λίγες ώρες αφότου προσπάθησε να αυτοκτονήσει ξανά θα βρεθεί να κυνηγάει έναν άστεγο που προσπάθησε να δολοφονήσει έναν πελάτη του. Ο άστεγος ήταν πρώην ιερωμένος που αυτοκτονεί μπροστά στα μάτια του Τζέρικο αφού έχει προσπαθήσει να τον πείσει ότι ο πελάτης του είναι στην πραγματικότητα ο διάβολος. Τότε ο Τζέρικο θα αρχίσει να ερευνά την υπόθεση και θα καταλήξει να προστατεύει ένα εικοσάχρονο κορίτσι, το οποίο σύμφωνα με μια προφητεία είναι αυτό που θα φέρει στον κόσμο το παιδί του Σατανά, με προϋπόθεση η τεκνοποίηση να γίνει λίγα λεπτά πριν τα μεσάνυχτα της αυγής της νέας χιλιετίας. 

ΑΠΟΨΗ: Επιτρεπόταν ο Σβαρτσενέγκερ να μην τα βάλει μία φορά στην κινηματογραφική του καριέρα με τον ίδιο τον Άρχοντα του Σκότους; Ε, όχι βέβαια! Πόσο ελλιπές θα ήταν το βιογραφικό του χωρίς αυτή τη σημαντική προσθήκη; Εύγε Άρνολντ! Σε ευχαριστούμε!

  Ο ερχομός του 2000 είχε προκαλέσει τσουνάμι εσχατολογίας και αυτό πέρασε φυσικά και στον κινηματογράφο. Πριν το 2012 και το ημερολόγιο των Μάγια, είχαμε το 2000, το οποίο αναμέναμε να ήταν και η τελευταία χρονιά αυτού του του πλανήτη. Μόνος τρόπος σωτηρίας το 2000 ήταν να θυσιαστεί ένα μεγάλο χολιγουντιανό όνομα. Οι αστέρες λοιπόν τράβηξαν κλήρο (όχι όλοι, οι γνωστοί action heroes) και ο τυχερός ήταν ο Τσακ Νόρις! Όμως, όχι, ο Τσακ είχε ήδη νικήσει μια φορά το διάβολο λίγα χρόνια πριν (Hellbound) και παρότι ο Τσακ θα μπορούσε να κερδίζει κάθε μονομαχία με το διάβολο, η κλήρωση έπρεπε να επαναληφθεί. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, η κλήρωση δεν επαναλήφθηκε ποτέ και ο άγιος Άρνι ύψωσε το ανάστημα του, παραμέρισε Σταλόνε, Γουίλις ακόμα και τον Στίβεν Σιγκάλ, φωνάζοντας : "Ίσα ρε γατάκια που θα τα βάλετε και με τον Εωσφόρο! "Get to the chopper" και θα καθαρίσω εγώ!" Έτσι κι έγινε. Το 1999 ο Άρνι κοντραρίστηκε με το Σατανά και έκτοτε στο μικρό χωριό της Αυστρίας που ο Άρνι έκανε τα πρώτα του βήματα ένα εκκλησάκι χτίστηκε για να θυμίζει στον κόσμο το μεγαλείο του πάλαι ποτέ μίστερ Ολύμπια!

  Πάμε τώρα λίγο πιο σοβαρά να συνεχίσουμε αυτό το τυχαίο, απρογραμμάτιστο αφιέρωμα στον Πίτερ Χάιαμς, τον σκηνοθέτη που ανέλαβε να κάνει το End of Days αξιοπρεπής ταινία και που ίσως οριακά έσωσε τουλάχιστον τη δική του φήμη. Αν το End of Days έχει κάτι ενδιαφέρον το οφείλει στον Χάιαμς και ίσως, σε μικρότερο μερίδιο, στην προσπάθεια του Σβαρτσενέγκερ να παίξει έναν ρόλο ελαφρώς πιο απαιτητικό και βαθύ. Τα θετικά λοιπόν στοιχεία του φιλμ είναι η στυλιζαρισμένη φωτογραφία του Χάιαμς και το καλό τέμπο που δίνει στο δεύτερο μισό του φιλμ. Ο Χάιαμς ξέρει πολύ καλά πως να χειριστεί τη δράση και γνωρίζει πως να φτιάχνει εντυπωσιακά πλάνα, βοηθώντας αρκετούς θεατές να παραμείνουν στη θέση τους κατά τη διάρκεια του φιλμ. Οι ηθοποιοί του προσπαθούν κι αυτοί όσο μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους καλά με τον πρωταγωνιστή να προσπαθεί για πρώτη φορά όπως είπα και παραπάνω να ερμηνεύσει έναν πιο απαιτητικό χαρακτήρα αλλά όπως ήταν αναμενόμενο δεν του "βγήκε". Ο Γκάμπριελ Μπερν ως Εωσφόρος μοιάζει να το διασκεδάζει και εμφανίζεται αρκετά απεχθής, ενώ και η Ρόμπιν Τάνεϊ τα πάει σχετικά καλά στο ρόλο του θύματος του Εωσφόρου.

  Το μεγάλο πρόβλημα του End of Days είναι το τραγικό του σενάριο, το οποίο εμφανίζει τόσο συχνά "τρύπες" που όσες και να προσπεράσεις κάποια στιγμή θα πέσεις σε κάποια και δε θα μπορείς να ξαναβγείς! Κακοί διάλογοι ως επί το πλείστον και το χειρότερο όλων είναι οι στιγμές που ακούμε τους πρωταγωνιστές να δίνουν εξηγήσεις για όσα συμβαίνουν. Απ' το λόγο που πρέπει ο Σατανάς να συνευρεθεί με το κορίτσι μια συγκεκριμένη ώρα πριν την πρωτοχρονιά του 2000 μέχρι την ανεκδιήγητη ιστορία του πως το 666 γίνεται 999 και προσθέτοντας το 1 στην αρχή οδηγούμαστε στο 1999, όλα μα όλα στερούνται λογικής στο φιλμ. Δεν θα είχα πρόβλημα με ένα υποτυπώδες σενάριο αλλά με ένα σενάριο που με θεωρεί ηλίθιο και φλυαρεί λέγοντας μου αυθαιρεσίες, ναι, έχω πρόβλημα.

  Τέλος πάντων, το φιλμ έχει ένα σχετικά καλό τρίτο μέρος όπου έχουμε την περισσότερη δράση και ο Χάιαμς κάνει ό,τι μπορεί για να το κρατήσει σε καλά επίπεδα αλλά μέχρι να φτάσουμε εκεί δεν είμαι σίγουρος για το πόσοι θα έχετε παραμείνει μπροστά από την οθόνη σας. Οπότε, οι φίλοι του Σβαρτσενέγκερ ας το δουν, όπως και φίλοι των εσχατολογικών θεμάτων, χωρίς όμως να περιμένουν πολλά από το σενάριο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

The World is Not Enough (1999)

Είδος: Περιπέτεια

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟΣ
Σκηνοθεσία:Michael Apted
Σενάριο:Neal Purvis,Robert Wade,
Bruce Feirstein
Παίζουν:Pierce Brosnan,
Sophie Marceau,Robert Carlyle

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Μποντ προστατεύει την πλούσια κληρονόμο του κροίσου πετρελαιά Ρόμπερτ Κινγκ, Ηλέκτρα, χωρίς να γνωρίζει ότι αυτή συνεργάζεται με τον τρομοκράτη Ρέναρντ, με σκοπό να αποκτήσει το μονοπώλιο πετρελαίου στο νότιο ημισφαίριο.

ΑΠΟΨΗ: Ο αριθμός τρία στις ταινίες του Μποντ είναι μάλλον σημαδιακός! Η τρίτη ταινία του Σον Κόνερι, Χρυσοδάκτυλος, θεωρείται η καλύτερή του. Η τρίτη του Ρότζερ Μουρ, Η Κατάσκοπος που με Αγάπησε, θεωρείται η καλύτερή του. Αφήνουμε Λέιζενμπι και Ντάλτον στην άκρη καθώς γύρισαν μόλις μία ο πρώτος και δύο ο δεύτερος και πάμε στον Μπρόσναν, για να ανακαλύψουμε ότι κι εδώ η τρίτη φορά είναι η καλύτερη! Αν πάμε και λίγα χρόνια παραπέρα θα δούμε ότι και τον Ντάνιελ Κρεγκ ισχύει το ίδιο, καθώς το Skyfall θεωρείται η καλύτερη ταινία του τωρινού Μποντ. Στο θέμα μας όμως και στον Κόσμο που δεν είναι αρκετός πλέον για τον Μποντ!

  Στιλάτη, κεφάτη, καταιγιστική, υπερβολική πολλές φορές, η τρίτη φορά του Μπρόσναν μπαίνει στη λίστα των καλύτερων ταινιών του Μποντ. Ο Μπρόσναν έχει τον δικό του χαρακτήρα ως Μποντ και έγινε εύκολα αποδεκτός, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που τον θεωρούν τον καλύτερο μετά τον Κόνερι. Δε μπορώ να μην παραδεχτώ ότι στο συγκεκριμένο φιλμ, όπως και στο προηγούμενο, ο Μπρόσναν είναι ανετότατος μέσα στο κοστούμι του 007, έστω κι αν μου λείπει το φλέγμα του Μουρ και η ατάκα του Κόνερι, κάτι στο οποίο υστερεί ο Μπρόσναν, μοιάζοντας αρκετά σοβαρός μέσα σε όλη αυτή την υπερβολή που λαμβάνει χώρα γύρω του. Όπως και να 'χει, εδώ είναι η καλύτερη στιγμή του!

  Αξιόλογος κακός κι ένας από τους πιο ιδιαίτερους της σειράς, ο Ρέναρντ, τον οποίο ενσαρκώνει ο Ρόμπερτ Καρλάιλ με μοναδικό τρόπο. Συγκρατημένος, δεν αφήνει τη μεγαλομανία του να φανεί, σχεδόν μελαγχολικός, δεν χρειάζεται να μιλά με στόμφο και να καταφεύγει σε γκριμάτσες εκφοβισμού, όπως συνέβαινε από πολλούς κακούς της σειράς στο παρελθόν. Είναι κακός χωρίς να το φωνάζει και είναι πειστικότατος. Από τους αγαπημένους μου κακούς της σειράς!

  Το ίδιο θα πω και για το ένα από τα δύο κορίτσια του Μποντ. Τη γοητευτικότατη Σόφι Μαρσό! Σε αυτή τη νέα δεκαετία τα κορίτσια του Μποντ δεν είναι πλέον μόνο σεξουαλικά αντικείμενα του Μποντ αλλά παίζουν ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Η Μαρσό, λοιπόν, εκτός από γοητευτική παρουσία δίνει έξτρα πόντους στην πλοκή με το ρόλο της. Το έτερο κορίτσι, την Δρ Κρίστμας (!) Τζόουνς, ερμηνεύει η σέξι αλλά όχι ταλαντούχα Ντενίζ Ρίτσαρντς, παίζοντας κι αυτή το δικό της ρόλο στην ιστορία.

  Σημαντική στιγμή και για τη Τζούντι Ντεντς σε αυτό το φιλμ καθώς η Μ παίζει για πρώτη φορά τόσο μεγάλο ρόλο σε φιλμ του Μποντ. Η ανάθεση του ρόλου της Μ σε γυναίκα και συγκεκριμένα στην Ντεντς από το 1995 και μετά, αποδείχτηκε εξαιρετικά έξυπνη ιδέα από τους παραγωγούς του Μποντ και η Ντεντς όταν χρειάζεται δίνει κάτι παραπάνω στο χαρακτήρα, πρώτη φορά εδώ και μερικά χρόνια μετά στο Skyfall.

  Τα κυνηγητά που κοσμούν όλες τις ταινίες του Μποντ βρίσκονται κι εδώ και μπαίνουμε δυναμικά από την εναρκτήρια σεκάνς, από τις καλύτερες της σειράς κι αυτή. Κυνηγητό στον Τάμεση με κάτι σαν χόβερκραφτ και τρελά ακροβατικά από τους κασκαντέρ. Αυτοκίνητα, σκι, σκάφη, αερόστατα, όλα τα έχει ο συγκεκριμένος Μποντ και σε ικανοποιητικό βαθμό για τους θαυμαστές του.

 Ένα πράγμα αλλάζει από το 1999 και μετά στις ταινίες του Μποντ. Ο Q, με τη μορφή του Ντέσμοντ Λιουέλιν, αποχαιρετά το franchise μετά από δεκαεπτά εμφανίσεις, δίπλα σε τέσσερις Μποντ. Ο Λιουέλιν είναι η πιο σταθερή αξία στις ταινίες του Μποντ από το 1963 έως το 1999, έχοντας εμφανιστεί σε όλα τα φιλμ εκτός του Live And Let Die. "Πάντα να έχεις ένα πλάνο διαφυγής" λέει στον Μποντ και χάνεται από την οθόνη.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Godzilla 2000 (1999)

Είδος : Επιστημονικής Φαντασίας

Σκηνοθεσία:Takao Okawara
Σενάριο: Hiroshi Kashiwabara,
Wataru Mimura
Παίζουν:Hiroshi Abe,Naomi Nishida,
Takehiro Murata

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Γκοτζίλα επιστρέφει στο Τόκιο ενώ παράλληλα κάνει την εμφάνισή του ένα παράξενο ιπτάμενο αντικείμενο. Το διάσημο τέρας, από καταστροφέας του Τόκιο γίνεται σωτήρας καθώς ένα τέρας κάνει την εμφάνισή του μέσα από το ιπτάμενο αντικείμενο.

ΑΠΟΨΗ: Αν έχεις δει μία από τις ταινίες με πρωταγωνιστή το διασημότερο kaiju, είναι σαν να έχεις δει σχεδόν και τις υπόλοιπες. Αρχικά εμφανίζεται ο Γκοτζίλα και στο τέλος κάνει την εμφάνισή του ένα ακόμα τεράστιο πλάσμα, το οποίο ο Γκοτζίλα πρέπει να αντιμετωπίσει. Προσωπικά δεν έχω καταφέρει να παρακολουθήσω καμία από αυτές με ενδιαφέρον, εκτός από την πρώτη, η οποία είναι ξεπερασμένη πλέον αλλά αναγνωρίζεις την καινοτομία της στο σινεμά του φανταστικού, συν το μήνυμα που περνάει σχετικά με το φόβο του πυρηνικού ολέθρου. Το πρόβλημα είναι ότι όλες είχαν αστείο σενάριο και περισσότερη αφέλεια από όση μπορεί να αντέξει ένας ενήλικας. Ωστόσο, το Godzilla 2000, ομολογώ ότι με κράτησε.

 Το G2000 δεν ήταν προγραμματισμένο να γυριστεί το 1999 αλλά το 2004, για να εορταστούν τα 50 χρόνια ζωής του Γκοτζίλα και να τερματιστεί εκεί η σειρά ταινιών. Η αποτυχία όμως του Αμερικανικού ριμέικ, το 1998, και η απογοήτευση των φανατικών φίλων του τέρατος οδήγησε την εταιρεία παραγωγής TOHO να κινηθεί γρήγορα και να δημιουργήσει ένα φιλμ αρκετά κοντά σε αυτό που ζητούσε το κοινό του Γκοτζίλα. Σε σύγκριση των δύο φιλμ, αν εξαιρέσεις τα οπτικά εφέ του Αμερικανικού Γοτζίλα, οι Ιάπωνες κερδίζουν τις εντυπώσεις σχετικά εύκολα.

  Το σενάριο του αρκετά πιο προσεγμένο σε σύγκριση με τα προηγούμενα φιλμ και η σκηνοθεσία και τα εφέ του ένα σκαλοπάτι καλύτερα. Υπάρχει δράση, που εξελίσσεται ομαλά και διάλογοι, που μπορείς να παρακολουθήσεις χωρίς να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Σαφώς, υπάρχουν και οι άκυρες στιγμές, όπως το κορυφαίο :"Όλοι κρύβουμε ένα Γκοτζίλα μέσα μας", που ακούγεται στο τέλος του φιλμ! Τι εννοείς; Δε σε πιάνω! Οκ, τέλος πάντων. Κάνω πως δε σε άκουσα.

  Οπτικά ο Γκοτζίλα είναι πιο επιβλητικός αλλά πάντα τον υποδύεται ένας τύπος μέσα σε λαστιχένιο κοστούμι. Αυτό το κόλλημα δεν το κατάλαβα ποτέ, είναι ωστόσο κάτι που δεν άλλαξε στις παραγωγές της Ιαπωνικής εταιρείας TOJO, από το 1954 μέχρι το 2004. Μάλιστα, από το 1954 μέχρι το 1972, μέσα στο κοστούμι υπήρχε ο ίδιος άνθρωπος, ο Χαρούο Νακατζίμα. Στο G2000 θα δούμε και κάποια ελάχιστη χρήση CGI για πρώτη φόρα, τόσο για την απεικόνιση του Γκοτζίλα όσο και για το αντίπαλο τέρας.

  Το G2000 είναι ίσως η πρώτη ταινία της σειράς, που μπορούν να παρακολουθήσουν εύκολα όσοι δεν ανήκουν στο φανατικό κοινό της σειράς ταινιών του Γκοτζίλα (εκεί βάζω και τον εαυτό μου). Στρωτό σενάριο, ενδιαφέρουσα πλοκή, πάντα όμως με μια πιο χαλαρή διάθεση. Μην περιμένετε καμιά εκπληκτική ταινία επιστημονικής φαντασίας. Μια καλή προσθήκη στη φιλμογραφία της μεταλλαγμένης σαύρας.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων