Spectre (2015)

Είδος: Περιπέτεια-Δράση-Θρίλερ

Σκηνοθεσία:Sam Mendes

Σενάριο:John Logan,Neal Purvis,
Robert Wade,Jez Butterworth

Παίζουν:Daniel Craig,

Christoph Waltz,Léa Seydoux

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Η MI6 τίθεται "εκτός λειτουργίας" τη στιγμή που μοιάζει η Βρετανία αλλά και ολόκληρος ο κόσμος να την έχει περισσότερο ανάγκη. Ο Μποντ ανακαλύπτει μια μυστική οργάνωση με το όνομα SPECTRE, η οποία έχει απλώσει τα πλοκάμια της παντού εδώ και χρόνια, με σκοπό την παγκόσμια κυριαρχία αλλά και με μια ιδιαίτερη εμμονή προς το πρόσωπο του Μποντ.

Παρακάτω αποκαλύπτεται ένα σημαντικό κομμάτι της πλοκής που έχει να κάνει με τον "κακό" της υπόθεσης. Αν δεν έχετε δει το φιλμ ίσως θέλετε να σταματήσετε εδώ και να επιστρέψετε μετά τη θέαση του SPECTRE. Η επιλογή είναι δική σας.

ΑΠΟΨΗ: Ο Μποντ όχι μόνο δε λέει να σταματήσει να επιστρέφει στις κινηματογραφικές μας οθόνες αλλά φροντίζει να χτίσει το μύθο του ξανά από την αρχή και να συστηθεί έτσι στις νεότερες γενιές. Το SPECTRE έρχεται να συνεχίσει αυτό το χτίσιμο που ξεκίνησε με το Casino Royale αλλά παράλληλα να αποτίσει φόρο τιμής στην κινηματογραφική και μυθιστορηματική ιστορία του Μποντ, με λίγο διαφορετικό τρόπο από το Skyfall.

  Ο Σαμ Μέντες παρέμεινε τελικά στο τιμόνι του 24ου Μποντ και μετά το εσωτερικό ταξίδι του Skyfall μας δίνει αυτό που μας είχε προϊδεάσει με το τέλος του προηγούμενου φιλμ αλλά και αυτό που περιμέναμε να συμβεί βήμα-βήμα από το τέλος του Casino Royale. Ο Μποντ επέστρεψε και επίσημα στις κινηματογραφικές του αρχές. Περισσότερη δράση, περισσότερες ατάκες και ένας κλασικός (με όλη τη σημασία της λέξης) "κακός", με σχέδια παγκόσμιας κυριαρχίας. Μη φανταστείτε ότι επιστρέψαμε απότομα στην προ Ντάνιελ Κρεγκ εποχή. Υπάρχουν ακόμα στοιχεία από αυτά που συναντήσαμε στο Skyfall, με στιγμές πολύ πιο σκοτεινές απ' ότι μας είχε μάθει ο Μποντ, στιγμές που έχουν να κάνουν κυρίως με το παρελθόν του και αποτελούν και το σημαντικό σεναριακό εύρημα της ταινίας, σήμα κατατεθέν για την επιστροφή στις ρίζες αλλά και ξεκάθαρο μήνυμα προς τους θεατές ότι ο Μποντ δε θα συνεχίσει να είναι το ίδιο σκοτεινός από εδώ και πέρα.

  Ο Μέντες βρίσκει έναν έξυπνο να συνδέσει παρελθόν και παρόν δημιουργώντας μέσα στο στο φιλμ του σκηνές που παραπέμπουν σε παλιότερα φιλμ του Μποντ. Η έναρξη θα φέρει στο μυαλό των φίλων του Βρετανού υπερπράκτορα το πρώτο φιλμ του Ρότζερ Μουρ, Live and Let Die, η κλινική στο χιονισμένο βουνό δε μπορεί να μη μας ταξιδέψει πίσω στο 1969 και την μία και μοναδική εμφάνιση του Τζορτζ Λέιζενμπι ως Μποντ στο On Her Majesty's Secret Service ενώ Κρεγκ και Μπαουτίστα αναβιώνουν τη θρυλική σκηνή μάχης σώμα με σώμα του From Russia With Love, σε μια από τις πιο δυνατές σκηνές πάλης που έχουμε δει σε ταινία Μποντ.

  Πιο ενδεικτικό σημάδι για την επιστροφή στο παρελθόν του Μποντ δεν είναι άλλο από την εμφάνιση της Νέμεσις του 007, Ερνστ Σταύρο Μπλόφελντ. Ο ερχομός, η αποκάλυψη του Μπλόφελντ αλλά και της οργάνωσης SPECTRE προετοιμάζεται εδώ και τρεις ταινίες με τις συνεχείς αναφορές στην "οργάνωση" που έχει ανθρώπους παντού. Εδώ, ήρωας και κακός έχουν κοινό

παρελθόν που δεν γνωρίζαμε, το οποίο δεν στηρίζεται απόλυτα σεναριακά αλλά τουλάχιστον προσπαθεί να δοθεί μια βάση ως προς το λόγο του τεράστιου μίσους που τρέφει ο Μπλόφελντ για τον Μποντ, κάτι που στο παρελθόν είχε γίνει απλώς αποδεκτό από το κοινό. Όμως, όσο καλά (ή καλύτερα σε σχέση με παλιότερα αν θέλετε) κι αν στήνεται η είσοδος του Μπλόφελντ, ο χαρακτήρας εμφανίζεται και πάλι "καρτουνίστικος". Ακόμα και στις καλές στιγμές του σε όλα αυτά τα χρόνια, ο Μπλόφελντ παρουσιάζεται με αρκετά γραφικό τρόπο από την πλειοψηφία των ηθοποιών που τον έχουν ενσαρκώσει, με μόνο τον Τέλη Σαβάλας να καταφέρνει να παραμείνει ερμηνευτικά συγκρατημένος, δίνοντας έτσι την καλύτερη ίσως εμφάνιση του Μπλόφελντ το 1969 απέναντι στον Μποντ του Λέιζενμπι. Ο Κριστόφ Βαλτζ προσπαθεί να δώσει μια πιο εσωτερική ερμηνεία για κάποιο διάστημα αλλά τελικά η προσέγγιση του Μπλόφελντ δεν καταλήγει ικανοποιητικά ούτε εδώ. Ναι μεν έχουμε μια έξυπνη σύνδεση των δύο κεντρικών προσώπων (Μποντ- Μπλόφελντ) και ένα κοινό παρελθόν, ναι μεν δουλεύεται καλά η είσοδος του Μπλόφελντ αλλά όταν εμφανίζεται νιώθεις ότι κάτι λείπει ακόμα. Δεν νιώθεις την απόλυτη απειλή που θα έπρεπε να νιώσεις, γιατί μιλάμε για τον απόλυτο κακό του σύμπαντος του 007, το νούμερο ένα της τρομοκρατικής οργάνωσης που ευθύνεται για όλες τις καταστροφές που έχουν συμβεί μέχρι σήμερα, τόσο στη ζωή του Μποντ όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.

  Αν με ρωτήσετε τι φταίει και δεν λειτουργεί τόσο καλά τελικά η αποκάλυψη του Μπλόφελντ, η απάντηση που έχω είναι ότι φταίει το πρόσωπο που επιλέχθηκε να τον υποδυθεί. Ο Βαλτζ είναι καλός ηθοποιός αλλά η συνεχής τοποθέτηση του σε ρόλους κακού με ελαφρώς διαταραγμένη προσωπικότητα πρέπει να σταματήσει. Κινδυνεύει να γίνει γραφικός και είναι κρίμα για τον ίδιο αλλά και για τους ρόλους που καλείται να ερμηνεύσει.

  Στους υπόλοιπους ρόλους βρίσκουμε το Ντέιβ Μπαουτίστα να ερμηνεύει μόνο με τη φυσική του παρουσία ένα πρωτοπαλίκαρο (άλλος ένας ρόλος που είχαμε χρόνια να δούμε) της SPECTRE και να μας ξυπνάει μνήμες "Odd Job" (Goldfinger) και Σαγόνια (The Spy Who Loved Me), τη Λία Σεϊντού, όμορφη αλλά αδιάφορη στο πλευρό του Μποντ ως Μάντελεϊν Σουόν, τους Ραλφ Φάινς, Μπεν Γουίσοου και Ναόμι Χάρις  να επιστρέφουν στους ρόλους τους ως Μ, Q και Μάνιπενι αντίστοιχα, με τους δύο πρώτους να έχουν περισσότερη συμμετοχή στην εξέλιξη του φιλμ. Έχουμε φυσικά και τη μικρή εμφάνιση της Μόνικα Μπελούτσι, ως χήρα που παρασύρεται στο κρεβάτι από τον Μποντ την ίδια ημέρα που έθαψε το σύζυγό της! Δε μπορώ να πω ότι η πανέμορφη Μόνικα θα είναι από τα Bond Girls που θέλουμε να θυμόμαστε.

  Τελευταίο αφήσαμε τον Ντάνιελ Κρεγκ. Στα 47 του ο Κρεγκ ερμηνεύει τον Μποντ για τέταρτη φορά, με τον δικό του τρόπο ξανά, με λίγο περισσότερο χιούμορ αλλά και με εμφανή σημάδια κόπωσης. Δεν υπάρχει η διάθεση των προηγούμενων φιλμ. Η ενέργεια που έβγαζε στην οθόνη ο Κρεγκ μέχρι το Skyfall ήταν εκρηκτική και εδώ δεν διατηρείται στα ίδια επίπεδα. Σαφώς και δεν είναι κακός, σαφώς και σηκώνει το βάρος του Μποντ άνετα στις πλάτες του αλλά όχι με την ίδια θέληση, κάτι που έκανε ξεκάθαρο και ο ίδιος με δηλώσεις του μέσα στη χρονιά. Παρ' ολ' αυτά το ίδιο το φιλμ φέρεται με απόλυτο σεβασμό στον Κρεγκ και στον δικό του Μποντ, δείχνοντας ξεκάθαρα σε όλη τη διάρκειά του ποιος είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής και ολοκληρώνοντας κατά κάποιον τρόπο αυτό που άρχισε με την πρώτη του εμφάνιση στο Casino Royale, εννέα χρόνια πριν. Τώρα το αν ο Κρεγκ θα σταματήσει εδώ ή θα επιστρέψει είναι ένα διαφορετικό ζήτημα καθώς τον Μποντ πολλοί εμίσησαν, το χρήμα ουδείς.

  Το τελικό αποτέλεσμα του SPECTRE είναι μια διασκεδαστική ταινία, με ενδιαφέρουσες στιγμές δράσης, συμπαθητικές ερμηνείες και συνεχείς αναφορές στο παρελθόν του Μποντ. Κάνει μια μικρή κοιλιά στο μέσο, όπως συνήθιζαν να κάνουν τα φιλμ του Μποντ των παλιότερων εποχών, αλλά ξαναπαίρνει μπροστά και φτάνει σε ένα δυνατό αλλά όχι απογειωτικό ή απρόσμενο φινάλε, ενώ θα μπορούσε να έχει και τα δύο. Σαφώς κατώτερο των Casino Royale και Skyfall, σαφώς ανώτερο του Quantum of Solace. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

ΒΙΒΛΙΟ - Από τη Ρωσία με Αγάπη (1957)

Συγγραφέας: Ίαν Φλέμινγκ
Εκδόσεις: Λυχνάρι (1988)
Πρώτη κυκλοφορία: 1957

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Το πέμπτο κατά σειρά βιβλίο που έγραψε ο Ίαν Φλέμινγκ με ήρωα τον Άγγλο κατάσκοπο, Τζέιμς Μποντ. Πριν ο Μποντ αποκτήσει τεράστια φήμη λόγω του κινηματογράφου, είχε ήδη κάνει τους πρώτους φίλους μέσα από το αναγνωστικό κοινό της εποχής. Στην Ελλάδα εκδόθηκαν κάποια βιβλία από τις εκδόσεις Σκίουρος, Παρατηρητής, Ευρώπη και Λυχνάρι τη δεκαετία του 1960 ενώ το συγκεκριμένο βιβλίο θα κυκλοφορήσει στη χώρα μας το 1988, ξανά από τις εκδόσεις Λυχνάρι.

  Διαβάζοντας το Από τη Ρωσία με Αγάπη θα συνειδητοποιήσετε ότι ο κινηματογραφικός Μποντ με τον λογοτεχνικό είχαν κάποιες διαφορές. Η μεταφορά ωστόσο του βιβλίου στον κινηματογράφο ήταν αρκετά πιστή. Στο βιβλίο διαβάζουμε ένα αρκετά σφιχτοδεμένο θρίλερ, με τον Μποντ να βρίσκεται κυνηγημένος από Ρώσους αλλά και από έναν Άγγλο κατάσκοπο των Ρώσων, με μόνο στόχο τον θάνατό του.

  Τα χρόνια έχουν περάσει και η γραφή του Φλέμινγκ δεν ασκεί προφανώς την ίδια γοητεία σήμερα. Δεν είναι ένα βιβλίο που θα σε κρατήσει κολλημένο στις σελίδες του, ιδίως εάν δεν είσαι εξοικειωμένος με τον τρόπο γραφής των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά δε θα σε αφήσει αδιάφορο. Μην περιμένετε βέβαια κάποιον εξεζητημένο λογοτεχνικό λόγο αλλά μια καλή αφήγηση και μερικούς ενδιαφέροντες χαρακτήρες, με τη δράση να ενεργοποιείται στα τελευταία κεφάλαια.

  Θα πρότεινα το Από τη Ρωσία με Αγάπη στους φίλους της αστυνομικής λογοτεχνίας, οι οποίοι είναι σαφώς πιο εξοικειωμένοι με παρόμοια θέματα και παρόμοιους τρόπους γραφής από συγγραφείς της ίδιας περιόδου με τον Φλέμινγκ. Επίσης, θα ήταν χρήσιμο και στους κινηματογραφικούς φίλους του Μποντ, κυρίως για εγκυκλοπαιδικούς λόγους.

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΩ;

ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΤΡΕΞΕΙΣ ΚΙΟΛΑΣ ΣΤΟ ΚΟΝΤΙΝΟΤΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ...

Die Another Day (2002)

Είδος : Περιπέτεια, Κατασκοπείας

ΠΕΘΑΝΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ

Σκηνοθεσία:Lee Tamahori

Σενάριο:Neal Purvis,Robert Wade

Παίζουν:Pierce Brosnan,
Halle Berry,Rosamund Pike

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Μποντ, μετά από μια επιχείρηση στη Βόρεια Κορέα, καταλήγει φυλακισμένος. Βασανίζεται και αφήνεται ελεύθερος μετά από καιρό, για να ανακαλύψει ότι κάποιος "εκ των έσω" πρόδωσε την επιχείρηση. Ξετυλίγοντας το κουβάρι, ο Μποντ θα οδηγηθεί στα χνάρια ενός εκκεντρικού μεγιστάνα, εμπόρου διαμαντιών, που φαίνεται να κρύβει αρκετά πίσω από το προσωπείο του διάσημου εκατομμυριούχου. 

ΑΠΟΨΗ: Ο Μπρόσναν είναι απολύτως άνετος μέσα στο κοστούμι του Μποντ, όμως, οι παραγωγοί της μακροβιότερης κινηματογραφικής σειράς αποφάσισαν να σκοτώσουν τον Μποντ του Μπρόσναν το 2002 και να ψάξουν τον αντικαταστάτη του για τη νέα γένια.

  Ο εικοστός Μποντ έρχεται το 2002 να γιορτάσει τα 40 χρόνια του κινηματογραφικού θρύλου με μια ταινία που αρχικά ικανοποιεί, έστω κι αν έρχεται μια πρώτη ψυχρολουσία με το τραγούδι των τίτλων που ερμηνεύει η Μαντόνα, αλλά στη συνέχεια "παραφορτώνεται" και καταλήγει περισσότερο να σε κουράζει παρά να σε διασκεδάζει.

  Το πρώτο μισό του φιλμ που σκηνοθέτησε ο Νεοζηλανδός Λι Τάμαχορι έχει ενδιαφέρον. Στήνει μια κλασική ιστορία για ταινία Μποντ, περνώντας ανά διαστήματα μηνύματα στους απανταχού φίλους του Βρετανού κατασκόπου, που αφορούν την ιστορία του. Τόσο οι κινηματογραφικές αναφορές στα προηγούμενα φιλμ του Μποντ, όσο και η αναφορά στο βοτανολόγο Τζέιμς Μποντ, πραγματικό χαρακτήρα από τον οποίο ο Μποντ δανείστηκε το όνομα, θα γίνουν εύκολα διακριτές από τους περισσότερους.

  Τα προβλήματα εντοπίζονται στο δεύτερο μισό του φιλμ. Εκεί η δράση και τα εφέ μοιάζουν να χρησιμοποιούνται υπερβολικά, χωρίς να βλέπουμε ωστόσο κάτι ιδιαιτέρως θεαματικό. Αντί λοιπόν να οδηγούμαστε "χορτασμένοι" στο μεγάλο φινάλε που μας είχαν συνηθίσει τα φιλμ του Μποντ όλα αυτά χρόνια, φτάνουμε εκεί "μπουχτισμένοι" και σε κατάσταση αδιαφορίας.

  Σε όλο αυτό βοηθά και ο αδιάφορος κακός του Τόμπι Στέφενς. Δεν τα πάει άσχημα ο Στέφενς αλλά ο Γκρέιβς, παρότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά των κακών του Μποντ, μοιάζει κι αυτός σχετικά αδιάφορος. Αιτία είναι ίσως η αλλαγή της εποχής. Το 2000 μοιάζει λίγο παράταιρη η ερμηνευτική προσέγγιση των κακών που ακολουθήθηκε μερικές δεκαετίες πριν. Από την πλευρά των κακών αυτό που θυμάσαι πιο εύκολα από το Die Another Day είναι σίγουρα ο σημαδεμένος Ζάο!

  Μπορεί η Χάλι Μπέρι να φόρεσε το μαγιό της Ούρσουλα Άντρες και να μας έκοψε κι αυτή την ανάσα βγαίνοντας από τη θάλασσα της Κούβας, μπορεί η Ροζαμάουντ Πάικ να είναι εκθαμβωτική, μπορεί ο Μπρόσναν να έχει τελειοποιήσει τον δικό του Μποντ, όμως, δεν έφταναν αυτά για να σωθεί το Die Another Day. Το κύκνειο άσμα του Μπρόσναν δεν ήταν το καλύτερο φιλμ του αλλά το χειρότερο, κάτι που συνέβη και με τους Κόνερι και Μουρ. Τα τελευταία φιλμ τους ήταν, αν όχι τα χειρότερα, από τα χειρότερά τους (Diamonds Are Forever, A View to A Kill). Ο Λάζενμπι και ο Ντάλτον δεν είχαν την ίδια τύχη καθώς ο πρώτος γύρισε μόνο ένα φιλμ ως Μποντ και είναι από τα καλά της σειράς (On Her Majesty's Secret Service) ενώ ο Ντάλτον γύρισε δύο και το τελευταίο ήταν το καλύτερό του ( Living Daylights, Licence to Kill). Έτσι λοιπόν, το 2002 ο Μπρόσναν περνάει στην ιστορία ως ο πέμπτος Μποντ και δίνει τη σκυτάλη τέσσερα χρόνια μετά στον Ντάνιελ Κρεγκ.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

The World is Not Enough (1999)

Είδος: Περιπέτεια

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟΣ
Σκηνοθεσία:Michael Apted
Σενάριο:Neal Purvis,Robert Wade,
Bruce Feirstein
Παίζουν:Pierce Brosnan,
Sophie Marceau,Robert Carlyle

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Μποντ προστατεύει την πλούσια κληρονόμο του κροίσου πετρελαιά Ρόμπερτ Κινγκ, Ηλέκτρα, χωρίς να γνωρίζει ότι αυτή συνεργάζεται με τον τρομοκράτη Ρέναρντ, με σκοπό να αποκτήσει το μονοπώλιο πετρελαίου στο νότιο ημισφαίριο.

ΑΠΟΨΗ: Ο αριθμός τρία στις ταινίες του Μποντ είναι μάλλον σημαδιακός! Η τρίτη ταινία του Σον Κόνερι, Χρυσοδάκτυλος, θεωρείται η καλύτερή του. Η τρίτη του Ρότζερ Μουρ, Η Κατάσκοπος που με Αγάπησε, θεωρείται η καλύτερή του. Αφήνουμε Λέιζενμπι και Ντάλτον στην άκρη καθώς γύρισαν μόλις μία ο πρώτος και δύο ο δεύτερος και πάμε στον Μπρόσναν, για να ανακαλύψουμε ότι κι εδώ η τρίτη φορά είναι η καλύτερη! Αν πάμε και λίγα χρόνια παραπέρα θα δούμε ότι και τον Ντάνιελ Κρεγκ ισχύει το ίδιο, καθώς το Skyfall θεωρείται η καλύτερη ταινία του τωρινού Μποντ. Στο θέμα μας όμως και στον Κόσμο που δεν είναι αρκετός πλέον για τον Μποντ!

  Στιλάτη, κεφάτη, καταιγιστική, υπερβολική πολλές φορές, η τρίτη φορά του Μπρόσναν μπαίνει στη λίστα των καλύτερων ταινιών του Μποντ. Ο Μπρόσναν έχει τον δικό του χαρακτήρα ως Μποντ και έγινε εύκολα αποδεκτός, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που τον θεωρούν τον καλύτερο μετά τον Κόνερι. Δε μπορώ να μην παραδεχτώ ότι στο συγκεκριμένο φιλμ, όπως και στο προηγούμενο, ο Μπρόσναν είναι ανετότατος μέσα στο κοστούμι του 007, έστω κι αν μου λείπει το φλέγμα του Μουρ και η ατάκα του Κόνερι, κάτι στο οποίο υστερεί ο Μπρόσναν, μοιάζοντας αρκετά σοβαρός μέσα σε όλη αυτή την υπερβολή που λαμβάνει χώρα γύρω του. Όπως και να 'χει, εδώ είναι η καλύτερη στιγμή του!

  Αξιόλογος κακός κι ένας από τους πιο ιδιαίτερους της σειράς, ο Ρέναρντ, τον οποίο ενσαρκώνει ο Ρόμπερτ Καρλάιλ με μοναδικό τρόπο. Συγκρατημένος, δεν αφήνει τη μεγαλομανία του να φανεί, σχεδόν μελαγχολικός, δεν χρειάζεται να μιλά με στόμφο και να καταφεύγει σε γκριμάτσες εκφοβισμού, όπως συνέβαινε από πολλούς κακούς της σειράς στο παρελθόν. Είναι κακός χωρίς να το φωνάζει και είναι πειστικότατος. Από τους αγαπημένους μου κακούς της σειράς!

  Το ίδιο θα πω και για το ένα από τα δύο κορίτσια του Μποντ. Τη γοητευτικότατη Σόφι Μαρσό! Σε αυτή τη νέα δεκαετία τα κορίτσια του Μποντ δεν είναι πλέον μόνο σεξουαλικά αντικείμενα του Μποντ αλλά παίζουν ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Η Μαρσό, λοιπόν, εκτός από γοητευτική παρουσία δίνει έξτρα πόντους στην πλοκή με το ρόλο της. Το έτερο κορίτσι, την Δρ Κρίστμας (!) Τζόουνς, ερμηνεύει η σέξι αλλά όχι ταλαντούχα Ντενίζ Ρίτσαρντς, παίζοντας κι αυτή το δικό της ρόλο στην ιστορία.

  Σημαντική στιγμή και για τη Τζούντι Ντεντς σε αυτό το φιλμ καθώς η Μ παίζει για πρώτη φορά τόσο μεγάλο ρόλο σε φιλμ του Μποντ. Η ανάθεση του ρόλου της Μ σε γυναίκα και συγκεκριμένα στην Ντεντς από το 1995 και μετά, αποδείχτηκε εξαιρετικά έξυπνη ιδέα από τους παραγωγούς του Μποντ και η Ντεντς όταν χρειάζεται δίνει κάτι παραπάνω στο χαρακτήρα, πρώτη φορά εδώ και μερικά χρόνια μετά στο Skyfall.

  Τα κυνηγητά που κοσμούν όλες τις ταινίες του Μποντ βρίσκονται κι εδώ και μπαίνουμε δυναμικά από την εναρκτήρια σεκάνς, από τις καλύτερες της σειράς κι αυτή. Κυνηγητό στον Τάμεση με κάτι σαν χόβερκραφτ και τρελά ακροβατικά από τους κασκαντέρ. Αυτοκίνητα, σκι, σκάφη, αερόστατα, όλα τα έχει ο συγκεκριμένος Μποντ και σε ικανοποιητικό βαθμό για τους θαυμαστές του.

 Ένα πράγμα αλλάζει από το 1999 και μετά στις ταινίες του Μποντ. Ο Q, με τη μορφή του Ντέσμοντ Λιουέλιν, αποχαιρετά το franchise μετά από δεκαεπτά εμφανίσεις, δίπλα σε τέσσερις Μποντ. Ο Λιουέλιν είναι η πιο σταθερή αξία στις ταινίες του Μποντ από το 1963 έως το 1999, έχοντας εμφανιστεί σε όλα τα φιλμ εκτός του Live And Let Die. "Πάντα να έχεις ένα πλάνο διαφυγής" λέει στον Μποντ και χάνεται από την οθόνη.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Tomorrow Never Dies (1997)

Είδος: Περιπέτεια

ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ
Σκηνοθεσία:Roger Spottiswoode
Σενάριο:Bruce Feirstein
Παίζουν:Pierce Brosnan,
Jonathan Pryce,Michelle Yeoh

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένας μεγιστάνας των media προκαλεί τις ειδήσεις της επόμενης μέρας και μετά της τοποθετεί πρώτος σαν πρωτοσέλιδα στην εφημερίδα του, η οποία τιτλοφορείται Tomorrow(Αύριο). Ο Μποντ πρέπει να σταματήσει το μεγάλο σχέδιο του μεγιστάνα, που δεν είναι άλλο από την πρόκληση ενός πολέμου μεταξύ Κίνας και Βρετανίας.

ΑΠΟΨΗ: Ο δεύτερος Μποντ του Μπρόσναν έρχεται αντιμέτωπος με έναν ιδανικό αντίπαλο για την εποχή του. Ο Τζόναθαν Πράις ενσαρκώνει έναν τρελό πλούσιο ιδιοκτήτη μέσων ενημέρωσης, πατώντας με το ένα πόδι στο κλασικό μοντέλο των ταινιών του Μποντ και με το άλλο στη μοντέρνα πλέον εποχή, όπου η δύναμη των μέσων ενημέρωσης είναι τεράστια και ικανή να προκαλέσει προβλήματα.

  Ο Μπρόσναν αρκετά χαλαρός αυτή τη φορά, τελειοποιεί τον δικό του χαρακτήρα του Μποντ και εκπέμπει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ως 007. Ο Μπρόσναν θα φύγει από το ρόλο πλέον μόνο όταν το θελήσει αυτός καθώς το κοινό τον δέχτηκε εύκολα ως τον Μποντ της νέας γενιάς.

  Το απολαυστικότερο κομμάτι του φιλμ έρχεται από τον κακό της υπόθεσης. Ο Τζόναθαν Πράις υποδύεται τον Έλιοτ Κάρβερ, τον "βαρόνο" των media και είναι αυτός που διαποτίζει το φιλμ με τις πιο χιουμοριστικές ατάκες. Ο Κάρβερ είναι ένας κακός βγαλμένος από τα παλιά, αλλά, όπως έγραψα και πιο πάνω, πατάει με το ένα πόδι στις προηγούμενες δεκαετίες των τυπικών κακών του Μποντ και με το άλλο πόδι βρίσκεται στη μοντέρνα εποχή. Το 1997, όπως και σήμερα, ήταν σαφές ότι τη μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο την έχουν οι άνθρωποι που ελέγχουν την ενημέρωση. Σε αυτό πόνταρε ο σεναριογράφος του Μποντ και δημιούργησε τον Κάρβερ, τον οποίο παραλίγο να ερμηνεύσει ο Άντονι Χόπκινς αλλά μετά τις πρώτες μέρες γυρισμάτων παραιτήθηκε, γιατί βρήκε τις συνθήκες των γυρισμάτων "χαοτικές"! Ο Πράις, πάντως, έπαιξε έναν από τους καλύτερους κακούς της σειράς.

  Εξίσου καλά είναι τα πράγματα και για τα κορίτσια του Μποντ. Η Τέρι Χάτσερ γοητευτικότατη παρά το σύντομο ρόλο της, βοηθά την εξέλιξη του φιλμ. Η Μισέλ Γέο ήταν ήδη στη χώρα της μεγάλη σταρ, κυρίως στις ταινίες πολεμικών τεχνών, κάτι που εκμεταλλεύτηκε άψογα ο σκηνοθέτης, Ρότζερ Σπότισγουντ, δίνοντας τη χώρο να κινηθεί και αφήνοντάς τη να σταθεί δίπλα στον Μποντ, σε ολόκληρο το δεύτερο μισό του φιλμ. Είναι μια από τις λίγες φορές που τα κορίτσια του Μποντ έχουν προσωπικότητα και αυτό λειτουργεί πάντα υπέρ του φιλμ.

  Ο Μποντ του Μπρόσναν εξακολουθεί να είναι παραφορτωμένος με ένα σωρό γκάτζετς, μικρά και μεγάλα, όπως το χαρακτηριστικότερο του φιλμ, η BMW με το τηλεχειριστήριο. Αυτή η υπερβολή στη χρησιμοποίηση των γκάτζετς χαρακτηρίζει όλες τις ταινίες με πρωταγωνιστή τον Μπρόσναν και είναι ένας από τους λόγους που μπορεί πολλοί να κουραστούν. Ωστόσο, το Tomorrow Never Dies καταφέρνει να διασκεδάσει το κοινό του, διατηρώντας την κλασική φόρμουλα των ταινιών του Μποντ, έστω και παραφορτωμένο με εφέ, εκρήξεις και υπεράνθρωπα ακροβατικά.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn