The Out-Laws (2023) Netflix Review

 

ΠΕΘΕΡΙΚΑ ΓΚΑΝΓΚΣΤΕΡ

Κωμωδία
Διάρκεια:95'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Θυμάται κανείς από εσάς τους αναγνώστες σήμερα την ταινία, Η Λάθος Μίσι; Μάλλον όχι και αρκετά δικαιολογημένα, θα πω εγώ. Η Λάθος Μίσι ήταν μια από τις κωμωδίες που φρόντισε την παραγωγή τους ο Άνταμ Σάντλερ, για λογαριασμό του Νέτφλιξ, δίνοντας δουλειά στους φίλους του, τόσο μπροστά όσο και πίσω από την κάμερα, χωρίς όμως τη δική του παρουσία. Μία από τα ίδια συμβαίνει και στην ταινία The Out-Laws, με τον σκηνοθέτη της "Μίσι", Τάιλερ Σπίντελ, να αναλαμβάνει κι εδώ τα ίδια χρέη. Μόνη διαφορά, η παρουσία των Πιρς Μπρόσναν και Έλεν Μπάρκιν, που φέρνουν έναν άλλον αέρα όταν εμφανίζονται.

 Ο Όουεν είναι διευθυντής μιας μικρής τράπεζας και ετοιμάζεται να παντρευτεί την καλή του, Πάρκετ. Η οικογένεια του Όουεν είναι μια αρκετά συντηρητική αλλά και περίεργη οικογένεια ενώ η οικογένεια της Πάρκερ είναι ... άφαντη. Οι γονείς της υποτίθεται ότι βρίσκονται σε ταξίδια όπου μένουν με διάφορες φυλές του Αμαζονίου και κάνουν περιβαλλοντικό έργο. Όταν όμως η Πάρκερ θα έρθει σε επικοινωνία μαζί τους και θα τους καλέσει στο γάμο, η κυρία και ο κύριος ΜακΝτέρμοτ θα εμφανιστούν και θα φέρουν αναστάτωση στο νεαρό ζευγάρι και κυρίως στον Όουεν καθώς ανακαλύπτει ότι τα πεθερικά του είναι ληστές τραπεζών και μπλεγμένα με μια τοπική μαφιόζο.

 Δεν είναι το χάλι που ήταν Η Λάθος Μίσι ή τουλάχιστον δεν είναι τόσο απροκάλυπτο χάλι. Η παρουσία του Πιρς Μπρόσναν και της Έλεν Μπάρκιν κάνει λίγο πιο εύκολη τη θέαση και χαρίζει μερικές στιγμές, με αναμενόμενη φυσικά την αναφορά στον πέμπτο Τζέιμς Μποντ, που είναι ο κύριος Μπρόσναν. Κατά τα άλλα, το χιούμορ είναι λίγο πολύ προβλεπόμενο και μπορεί να γελάσεις σποραδικά αυθόρμητα, το σενάριο δεν το παλεύει ιδιαίτερα με τους χαρακτήρες και η εξέλιξη της πλοκής είναι άκρως προβλέψιμη. Από μόνο του αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό γιατί μπορείς να διασκεδάσεις και να περάσεις καλά σε μια κωμωδία καταστάσεων, χωρίς να επιζητάς ένα "εξεζητημένο" σενάριο και ανάλυση χαρακτήρων. Εδώ όμως δεν υπάρχει αυτό που λέμε κωμικός συγχρονισμός κι έτσι ακόμα και κάποια καλά αστεία, κάποια αστεία που θα μπορούσαν να αποδώσουν, πάνε χαμένα.

 Υπερβολικές σεναριακές ευκολίες, οπτικά gags και μερικά σεξουαλικά αστεία, αναφορές στην ποπ κουλτούρα (όπως κάθε σημερινή ταινία που σέβεται τον εαυτό της) αλλά υπάρχει κι ένας Πιρς Μπρόσναν που κάπως διασκεδάζει. Υπάρχει κι ένας Μάικλ Ρούκερ, εδώ που τα λέμε, αλλά μάλλον κι αυτός θα θέλει να μην θυμάται το ρόλο του ιδιαίτερα. Τέλος πάντων, μόνο και μόνο για χάζι στην τηλεόραση κάτι μπορεί να γίνει. Το βλέπεις και το ξεχνάς πριν τελειώσει. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

IMDB

The Foreigner (2017)

Είδος: Περιπέτεια, θρίλερ

"Πολιτικό θρίλερ και ταινία δράσης μαζί, ο Εκτελεστής του Μάρτιν Κάμπελ, που είναι βασισμένος στο μυθιστόρημα The Chinaman του Στίβεν Λέδερ, μας θυμίζει παλιότερες κινηματογραφικές εποχές. Δεν αποσκοπεί στον εντυπωσιασμό με τη χρησιμοποίηση εφετζίδικων σκηνών δράσης αλλά ποντάρει στους δύο πρωταγωνιστές, τους φέρνει σε επαφή, δίνει χώρο στον καθένα να κάνει αυτό που μπορεί και ενδιάμεσα φροντίζει να δώσει αληθοφανείς σκηνές δράσης."

ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ

Σκηνοθεσία:Martin Campbell

Σενάριο:David Marconi,
Stephen Leather(βιβλίο)

Παίζουν:Jackie Chan,Pierce Brosnan,
Rufus Jones

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ένα από τα συμπαθητικά φιλμς της χρονιάς που μας πέρασε ήταν το περιπετειώδες θρίλερ The Foreigner (Εκτελεστής), με πρωταγωνιστές τον Τζάκι Τσαν και τον Πιρς Μπρόσναν. Όχι κάτι πρωτότυπο, όχι κάτι που σου μένει στη μνήμη για καιρό αλλά ένα καλογυρισμένο φιλμ από τον Μάρτιν Κάμπελ, ένα σκηνοθέτη που συνηθίζει να παραδίδει καλές ταινίες, που δεν υποτιμούν το κοινό που τις παρακολουθεί.

Photo by Christopher Raphael/Courtesy of STXfilms -
© Motion Picture Artwork 2017 STX Financing, LLC. All Rights Reserved.

  Μην σας αποπροσανατολίσει το όνομα του Τζάκι Τσαν στον πρωταγωνιστικό ρόλο και περιμένετε να δείτε μια από τις κλασικές ταινίες του αξιαγάπητου Κινέζου. Εδώ ο Τσαν παίζει ένα ρόλο διαφορετικό. Δε χαμογελάει, δεν αστειεύεται και επιδίδεται σε πολύ λιγότερα ακροβατικά και μάχες από αυτά που ξέραμε μέχρι τώρα. Ο ήρωάς του είναι θλιμμένος, σκοτεινός και θέλει να μάθει ποιος ευθύνεται για το θάνατο της κόρης του. Δε μαθαίνουμε πολλά από την αρχή για τον χαρακτήρα του και θα το αφήσω έτσι κι εγώ, λέγοντας απλώς ότι είναι ένας Κινέζος που ζει χρόνια στο Λονδίνο, έχει χάσει τη γυναίκα του και μεγάλωσε μόνος τη μονάκριβη κόρη του, διατηρώντας παράλληλα ένα εστιατόριο. Μια βομβιστική επίθεση στο κέντρο της πόλης βρίσκει την κόρη του μέσα στα θύματα, μέλη του IRA αναλαμβάνουν την ευθύνη και ο Κινέζος αρχίζει να αναζητά τον τρόπο να βρει τα ονόματα των υπεύθυνων. Η αναζήτηση θα τον οδηγήσει σε έναν Ιρλανδό πολιτικό με τεράστια δύναμη, πρώην μέλος του IRA, τον οποίο θα πιέσει με κάθε τρόπο, για να του δώσει τα ονόματα των ανθρώπων που έβαλαν τη βόμβα και σκότωσαν το παιδί του.

  Πολιτικό θρίλερ και ταινία δράσης μαζί, ο Εκτελεστής του Μάρτιν Κάμπελ, που είναι βασισμένος στο μυθιστόρημα The Chinaman του Στίβεν Λέδερ, μας θυμίζει παλιότερες κινηματογραφικές εποχές. Δεν αποσκοπεί στον εντυπωσιασμό με τη χρησιμοποίηση εφετζίδικων σκηνών δράσης αλλά ποντάρει στους δύο πρωταγωνιστές, τους φέρνει σε επαφή, δίνει χώρο στον καθένα να κάνει αυτό που μπορεί και ενδιάμεσα φροντίζει να δώσει αληθοφανείς σκηνές δράσης. Εκεί ο Τζάκι Τσαν παραμένει το δυνατό χαρτί, παρά τα χρόνια του, αλλά και ο Κάμπελ φροντίζει να κρατά ακόμα κι αυτές τις στιγμές προσγειωμένες και χωρίς υπερβολές.

Photo by Christopher Raphael/Courtesy of STXfilms -
© Motion Picture Artwork 2017 STX Financing, LLC. All Rights Reserved.

  Αν δεν έχετε ξαναδεί τον Τζάκι Τσαν σε δραματικό ρόλο, τότε σίγουρα εδώ θα σας εκπλήξει με αυτό του το πρόσωπο. Δεν κάνει κάτι ιδιαίτερο πέρα από το να αποδεικνύει για μια ακόμα φορά ότι είναι καλός ηθοποιός και όταν χρειάζεται να παίξει, παίζει. Το αντίπαλο δέος του ερμηνεύει ο Πιρς Μπρόσναν, ο οποίος, σε γενικές γραμμές, είναι καλός ως συνήθως, με μια μικρή υποψία υπερβολής ανά διαστήματα αλλά το προσπερνάμε. Μια χαρά και το υπόλοιπο επιτελείο ηθοποιών με καλούς Βρετανούς ηθοποιούς σε δευτερεύοντες ρόλους, που βγάζουν σε πέρας το έργο τους αξιοπρεπώς, ξεχωρίζοντας ίσως λίγο περισσότερο την Όρλα Μπρέιντι στο ρόλο της συζύγου του Μπρόσναν, που είχε και κάτι παραπάνω ο ρόλος της για να αποδώσει.

  Μια χαρά λοιπόν το φιλμ του Μάρτιν Κάμπελ αν είστε λάτρης της περιπέτειας αλλά και των πολιτικών δολοπλοκιών, καθώς το φιλμ χρησιμοποιεί την τρομοκρατική επίθεση και τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται στην πλάτη αθώων πολιτών για να φέρει σε σύγκρουση τους δύο πρωταγωνιστές αλλά δεν τα ξεχνά στην πορεία. Διατηρεί την πολιτική κόντρα, εμπλουτίζει το προσωπικό δράμα του Κινέζου αφήνοντάς μας να μάθουμε για το παρελθόν του και στη συνεχεία τον αφήνει να δείξει το άλλο του πρόσωπο, με σκηνές που θυμίζουν κάτι από το πρώτο Ράμπο. Όσοι δεν το είδατε στον κινηματογράφο, μια χαρά μπορείτε να το απολαύσετε στο σπίτι. Καλή, δυναμική περιπέτεια.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Die Another Day (2002)

Είδος : Περιπέτεια, Κατασκοπείας

ΠΕΘΑΝΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ

Σκηνοθεσία:Lee Tamahori

Σενάριο:Neal Purvis,Robert Wade

Παίζουν:Pierce Brosnan,
Halle Berry,Rosamund Pike

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Μποντ, μετά από μια επιχείρηση στη Βόρεια Κορέα, καταλήγει φυλακισμένος. Βασανίζεται και αφήνεται ελεύθερος μετά από καιρό, για να ανακαλύψει ότι κάποιος "εκ των έσω" πρόδωσε την επιχείρηση. Ξετυλίγοντας το κουβάρι, ο Μποντ θα οδηγηθεί στα χνάρια ενός εκκεντρικού μεγιστάνα, εμπόρου διαμαντιών, που φαίνεται να κρύβει αρκετά πίσω από το προσωπείο του διάσημου εκατομμυριούχου. 

ΑΠΟΨΗ: Ο Μπρόσναν είναι απολύτως άνετος μέσα στο κοστούμι του Μποντ, όμως, οι παραγωγοί της μακροβιότερης κινηματογραφικής σειράς αποφάσισαν να σκοτώσουν τον Μποντ του Μπρόσναν το 2002 και να ψάξουν τον αντικαταστάτη του για τη νέα γένια.

  Ο εικοστός Μποντ έρχεται το 2002 να γιορτάσει τα 40 χρόνια του κινηματογραφικού θρύλου με μια ταινία που αρχικά ικανοποιεί, έστω κι αν έρχεται μια πρώτη ψυχρολουσία με το τραγούδι των τίτλων που ερμηνεύει η Μαντόνα, αλλά στη συνέχεια "παραφορτώνεται" και καταλήγει περισσότερο να σε κουράζει παρά να σε διασκεδάζει.

  Το πρώτο μισό του φιλμ που σκηνοθέτησε ο Νεοζηλανδός Λι Τάμαχορι έχει ενδιαφέρον. Στήνει μια κλασική ιστορία για ταινία Μποντ, περνώντας ανά διαστήματα μηνύματα στους απανταχού φίλους του Βρετανού κατασκόπου, που αφορούν την ιστορία του. Τόσο οι κινηματογραφικές αναφορές στα προηγούμενα φιλμ του Μποντ, όσο και η αναφορά στο βοτανολόγο Τζέιμς Μποντ, πραγματικό χαρακτήρα από τον οποίο ο Μποντ δανείστηκε το όνομα, θα γίνουν εύκολα διακριτές από τους περισσότερους.

  Τα προβλήματα εντοπίζονται στο δεύτερο μισό του φιλμ. Εκεί η δράση και τα εφέ μοιάζουν να χρησιμοποιούνται υπερβολικά, χωρίς να βλέπουμε ωστόσο κάτι ιδιαιτέρως θεαματικό. Αντί λοιπόν να οδηγούμαστε "χορτασμένοι" στο μεγάλο φινάλε που μας είχαν συνηθίσει τα φιλμ του Μποντ όλα αυτά χρόνια, φτάνουμε εκεί "μπουχτισμένοι" και σε κατάσταση αδιαφορίας.

  Σε όλο αυτό βοηθά και ο αδιάφορος κακός του Τόμπι Στέφενς. Δεν τα πάει άσχημα ο Στέφενς αλλά ο Γκρέιβς, παρότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά των κακών του Μποντ, μοιάζει κι αυτός σχετικά αδιάφορος. Αιτία είναι ίσως η αλλαγή της εποχής. Το 2000 μοιάζει λίγο παράταιρη η ερμηνευτική προσέγγιση των κακών που ακολουθήθηκε μερικές δεκαετίες πριν. Από την πλευρά των κακών αυτό που θυμάσαι πιο εύκολα από το Die Another Day είναι σίγουρα ο σημαδεμένος Ζάο!

  Μπορεί η Χάλι Μπέρι να φόρεσε το μαγιό της Ούρσουλα Άντρες και να μας έκοψε κι αυτή την ανάσα βγαίνοντας από τη θάλασσα της Κούβας, μπορεί η Ροζαμάουντ Πάικ να είναι εκθαμβωτική, μπορεί ο Μπρόσναν να έχει τελειοποιήσει τον δικό του Μποντ, όμως, δεν έφταναν αυτά για να σωθεί το Die Another Day. Το κύκνειο άσμα του Μπρόσναν δεν ήταν το καλύτερο φιλμ του αλλά το χειρότερο, κάτι που συνέβη και με τους Κόνερι και Μουρ. Τα τελευταία φιλμ τους ήταν, αν όχι τα χειρότερα, από τα χειρότερά τους (Diamonds Are Forever, A View to A Kill). Ο Λάζενμπι και ο Ντάλτον δεν είχαν την ίδια τύχη καθώς ο πρώτος γύρισε μόνο ένα φιλμ ως Μποντ και είναι από τα καλά της σειράς (On Her Majesty's Secret Service) ενώ ο Ντάλτον γύρισε δύο και το τελευταίο ήταν το καλύτερό του ( Living Daylights, Licence to Kill). Έτσι λοιπόν, το 2002 ο Μπρόσναν περνάει στην ιστορία ως ο πέμπτος Μποντ και δίνει τη σκυτάλη τέσσερα χρόνια μετά στον Ντάνιελ Κρεγκ.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

The World is Not Enough (1999)

Είδος: Περιπέτεια

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟΣ
Σκηνοθεσία:Michael Apted
Σενάριο:Neal Purvis,Robert Wade,
Bruce Feirstein
Παίζουν:Pierce Brosnan,
Sophie Marceau,Robert Carlyle

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Μποντ προστατεύει την πλούσια κληρονόμο του κροίσου πετρελαιά Ρόμπερτ Κινγκ, Ηλέκτρα, χωρίς να γνωρίζει ότι αυτή συνεργάζεται με τον τρομοκράτη Ρέναρντ, με σκοπό να αποκτήσει το μονοπώλιο πετρελαίου στο νότιο ημισφαίριο.

ΑΠΟΨΗ: Ο αριθμός τρία στις ταινίες του Μποντ είναι μάλλον σημαδιακός! Η τρίτη ταινία του Σον Κόνερι, Χρυσοδάκτυλος, θεωρείται η καλύτερή του. Η τρίτη του Ρότζερ Μουρ, Η Κατάσκοπος που με Αγάπησε, θεωρείται η καλύτερή του. Αφήνουμε Λέιζενμπι και Ντάλτον στην άκρη καθώς γύρισαν μόλις μία ο πρώτος και δύο ο δεύτερος και πάμε στον Μπρόσναν, για να ανακαλύψουμε ότι κι εδώ η τρίτη φορά είναι η καλύτερη! Αν πάμε και λίγα χρόνια παραπέρα θα δούμε ότι και τον Ντάνιελ Κρεγκ ισχύει το ίδιο, καθώς το Skyfall θεωρείται η καλύτερη ταινία του τωρινού Μποντ. Στο θέμα μας όμως και στον Κόσμο που δεν είναι αρκετός πλέον για τον Μποντ!

  Στιλάτη, κεφάτη, καταιγιστική, υπερβολική πολλές φορές, η τρίτη φορά του Μπρόσναν μπαίνει στη λίστα των καλύτερων ταινιών του Μποντ. Ο Μπρόσναν έχει τον δικό του χαρακτήρα ως Μποντ και έγινε εύκολα αποδεκτός, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που τον θεωρούν τον καλύτερο μετά τον Κόνερι. Δε μπορώ να μην παραδεχτώ ότι στο συγκεκριμένο φιλμ, όπως και στο προηγούμενο, ο Μπρόσναν είναι ανετότατος μέσα στο κοστούμι του 007, έστω κι αν μου λείπει το φλέγμα του Μουρ και η ατάκα του Κόνερι, κάτι στο οποίο υστερεί ο Μπρόσναν, μοιάζοντας αρκετά σοβαρός μέσα σε όλη αυτή την υπερβολή που λαμβάνει χώρα γύρω του. Όπως και να 'χει, εδώ είναι η καλύτερη στιγμή του!

  Αξιόλογος κακός κι ένας από τους πιο ιδιαίτερους της σειράς, ο Ρέναρντ, τον οποίο ενσαρκώνει ο Ρόμπερτ Καρλάιλ με μοναδικό τρόπο. Συγκρατημένος, δεν αφήνει τη μεγαλομανία του να φανεί, σχεδόν μελαγχολικός, δεν χρειάζεται να μιλά με στόμφο και να καταφεύγει σε γκριμάτσες εκφοβισμού, όπως συνέβαινε από πολλούς κακούς της σειράς στο παρελθόν. Είναι κακός χωρίς να το φωνάζει και είναι πειστικότατος. Από τους αγαπημένους μου κακούς της σειράς!

  Το ίδιο θα πω και για το ένα από τα δύο κορίτσια του Μποντ. Τη γοητευτικότατη Σόφι Μαρσό! Σε αυτή τη νέα δεκαετία τα κορίτσια του Μποντ δεν είναι πλέον μόνο σεξουαλικά αντικείμενα του Μποντ αλλά παίζουν ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Η Μαρσό, λοιπόν, εκτός από γοητευτική παρουσία δίνει έξτρα πόντους στην πλοκή με το ρόλο της. Το έτερο κορίτσι, την Δρ Κρίστμας (!) Τζόουνς, ερμηνεύει η σέξι αλλά όχι ταλαντούχα Ντενίζ Ρίτσαρντς, παίζοντας κι αυτή το δικό της ρόλο στην ιστορία.

  Σημαντική στιγμή και για τη Τζούντι Ντεντς σε αυτό το φιλμ καθώς η Μ παίζει για πρώτη φορά τόσο μεγάλο ρόλο σε φιλμ του Μποντ. Η ανάθεση του ρόλου της Μ σε γυναίκα και συγκεκριμένα στην Ντεντς από το 1995 και μετά, αποδείχτηκε εξαιρετικά έξυπνη ιδέα από τους παραγωγούς του Μποντ και η Ντεντς όταν χρειάζεται δίνει κάτι παραπάνω στο χαρακτήρα, πρώτη φορά εδώ και μερικά χρόνια μετά στο Skyfall.

  Τα κυνηγητά που κοσμούν όλες τις ταινίες του Μποντ βρίσκονται κι εδώ και μπαίνουμε δυναμικά από την εναρκτήρια σεκάνς, από τις καλύτερες της σειράς κι αυτή. Κυνηγητό στον Τάμεση με κάτι σαν χόβερκραφτ και τρελά ακροβατικά από τους κασκαντέρ. Αυτοκίνητα, σκι, σκάφη, αερόστατα, όλα τα έχει ο συγκεκριμένος Μποντ και σε ικανοποιητικό βαθμό για τους θαυμαστές του.

 Ένα πράγμα αλλάζει από το 1999 και μετά στις ταινίες του Μποντ. Ο Q, με τη μορφή του Ντέσμοντ Λιουέλιν, αποχαιρετά το franchise μετά από δεκαεπτά εμφανίσεις, δίπλα σε τέσσερις Μποντ. Ο Λιουέλιν είναι η πιο σταθερή αξία στις ταινίες του Μποντ από το 1963 έως το 1999, έχοντας εμφανιστεί σε όλα τα φιλμ εκτός του Live And Let Die. "Πάντα να έχεις ένα πλάνο διαφυγής" λέει στον Μποντ και χάνεται από την οθόνη.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Tomorrow Never Dies (1997)

Είδος: Περιπέτεια

ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ
Σκηνοθεσία:Roger Spottiswoode
Σενάριο:Bruce Feirstein
Παίζουν:Pierce Brosnan,
Jonathan Pryce,Michelle Yeoh

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένας μεγιστάνας των media προκαλεί τις ειδήσεις της επόμενης μέρας και μετά της τοποθετεί πρώτος σαν πρωτοσέλιδα στην εφημερίδα του, η οποία τιτλοφορείται Tomorrow(Αύριο). Ο Μποντ πρέπει να σταματήσει το μεγάλο σχέδιο του μεγιστάνα, που δεν είναι άλλο από την πρόκληση ενός πολέμου μεταξύ Κίνας και Βρετανίας.

ΑΠΟΨΗ: Ο δεύτερος Μποντ του Μπρόσναν έρχεται αντιμέτωπος με έναν ιδανικό αντίπαλο για την εποχή του. Ο Τζόναθαν Πράις ενσαρκώνει έναν τρελό πλούσιο ιδιοκτήτη μέσων ενημέρωσης, πατώντας με το ένα πόδι στο κλασικό μοντέλο των ταινιών του Μποντ και με το άλλο στη μοντέρνα πλέον εποχή, όπου η δύναμη των μέσων ενημέρωσης είναι τεράστια και ικανή να προκαλέσει προβλήματα.

  Ο Μπρόσναν αρκετά χαλαρός αυτή τη φορά, τελειοποιεί τον δικό του χαρακτήρα του Μποντ και εκπέμπει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ως 007. Ο Μπρόσναν θα φύγει από το ρόλο πλέον μόνο όταν το θελήσει αυτός καθώς το κοινό τον δέχτηκε εύκολα ως τον Μποντ της νέας γενιάς.

  Το απολαυστικότερο κομμάτι του φιλμ έρχεται από τον κακό της υπόθεσης. Ο Τζόναθαν Πράις υποδύεται τον Έλιοτ Κάρβερ, τον "βαρόνο" των media και είναι αυτός που διαποτίζει το φιλμ με τις πιο χιουμοριστικές ατάκες. Ο Κάρβερ είναι ένας κακός βγαλμένος από τα παλιά, αλλά, όπως έγραψα και πιο πάνω, πατάει με το ένα πόδι στις προηγούμενες δεκαετίες των τυπικών κακών του Μποντ και με το άλλο πόδι βρίσκεται στη μοντέρνα εποχή. Το 1997, όπως και σήμερα, ήταν σαφές ότι τη μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο την έχουν οι άνθρωποι που ελέγχουν την ενημέρωση. Σε αυτό πόνταρε ο σεναριογράφος του Μποντ και δημιούργησε τον Κάρβερ, τον οποίο παραλίγο να ερμηνεύσει ο Άντονι Χόπκινς αλλά μετά τις πρώτες μέρες γυρισμάτων παραιτήθηκε, γιατί βρήκε τις συνθήκες των γυρισμάτων "χαοτικές"! Ο Πράις, πάντως, έπαιξε έναν από τους καλύτερους κακούς της σειράς.

  Εξίσου καλά είναι τα πράγματα και για τα κορίτσια του Μποντ. Η Τέρι Χάτσερ γοητευτικότατη παρά το σύντομο ρόλο της, βοηθά την εξέλιξη του φιλμ. Η Μισέλ Γέο ήταν ήδη στη χώρα της μεγάλη σταρ, κυρίως στις ταινίες πολεμικών τεχνών, κάτι που εκμεταλλεύτηκε άψογα ο σκηνοθέτης, Ρότζερ Σπότισγουντ, δίνοντας τη χώρο να κινηθεί και αφήνοντάς τη να σταθεί δίπλα στον Μποντ, σε ολόκληρο το δεύτερο μισό του φιλμ. Είναι μια από τις λίγες φορές που τα κορίτσια του Μποντ έχουν προσωπικότητα και αυτό λειτουργεί πάντα υπέρ του φιλμ.

  Ο Μποντ του Μπρόσναν εξακολουθεί να είναι παραφορτωμένος με ένα σωρό γκάτζετς, μικρά και μεγάλα, όπως το χαρακτηριστικότερο του φιλμ, η BMW με το τηλεχειριστήριο. Αυτή η υπερβολή στη χρησιμοποίηση των γκάτζετς χαρακτηρίζει όλες τις ταινίες με πρωταγωνιστή τον Μπρόσναν και είναι ένας από τους λόγους που μπορεί πολλοί να κουραστούν. Ωστόσο, το Tomorrow Never Dies καταφέρνει να διασκεδάσει το κοινό του, διατηρώντας την κλασική φόρμουλα των ταινιών του Μποντ, έστω και παραφορτωμένο με εφέ, εκρήξεις και υπεράνθρωπα ακροβατικά.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

GoldenEye (1995)

Είδος: Περιπέτεια

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΧΡΥΣΑ ΜΑΤΙΑ
Σκηνοθεσία:Martin Campbell
Σενάριο:Jeffrey Caine,Bruce Feirstein
Παίζουν:Pierce Brosnan,
Sean Bean,Izabella Scorupco

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Μποντ πρέπει να ανακαλύψει ποιοι ευθύνονται για την κλοπή του μυστικού όπλου Χρυσό Μάτι, μια συσκευή ικανή να καταστρέψει οποιαδήποτε ηλεκτρονική συσκευή στην επιφάνεια της Γης. Μαζί του έχει τη μοναδική επιζήσαντα από το Ρωσικό ερευνητικό σταθμό, από τον οποίο κλάπηκε η συσκευή.

ΑΠΟΨΗ: Ξεκινάω αυτό το κείμενο κάνοντας μια μικρή διόρθωση, που αφορά τον προηγούμενο Μποντ, τον Τίμοθι Ντάλτον. Γράφοντας για το Licence to Kill, ανέφερα ότι ο Ντάλτον απομακρύνθηκε από το ρόλο, κάτι που δεν είναι αληθές. Η αλήθεια είναι ότι ο Ντάλτον παραιτήθηκε το 1994 από το ρόλο του Μποντ, λόγω της μεγάλης καθυστέρησης της έναρξης των γυρισμάτων της νέας ταινίας. Το οικονομικό ναυάγιο του φιλμ οδήγησε σε ένα μεγάλο κενό έξι χρόνων (1989-1995), το μεγαλύτερο από το 1962 μέχρι σήμερα, χωρίς νέο φιλμ του Μποντ. Το GoldenEye, λοιπόν, θα συνέχιζε με τον ίδιο πρωταγωνιστή αλλά τα δεδομένα άλλαξαν κι έτσι η παραγωγή αποφάσισε με την αλλαγή του πρωταγωνιστή, να αλλάξει αρκετά ακόμα στοιχεία των ταινιών του Μποντ.

  Νέος Μποντ, λοιπόν, ο κύριος Μπρόσναν, ο Μποντ της δικής μου γενιάς, ο άνθρωπος που οι γεννημένοι τη δεκαετία του '80 συνδύασαν περισσότερο με την εικόνα του Μποντ. Ο Μπρόσναν ήταν διακαής πόθος των παραγωγών από την εποχή που ο Μουρ έπαιζε τις τελευταίες του ταινίες ως Μποντ, αλλά το συμβόλαιό του με την τηλεοπτική σειρά Remington Steele, όπου διατηρούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, δεν του επέτρεπε να εμπλακεί με το ρόλο του 007. Η στιγμή του έρχεται 13 χρόνια μετά και ο ίδιος δικαιώνει τους παραγωγούς με την άνεση που εμφανίζει στο πανί. Ο Μποντ του Μπρόσναν διατηρεί κάποια από τα στοιχεία του Ντάλτον αλλά επαναφέρει το χιούμορ στο προσκήνιο και εμφανίζεται ελαφρώς πιο κομψός σε σχέση με τον προκάτοχό του. Θα χαρακτήριζα τον Μπρόσναν μια φιγούρα ανάμεσα στο στυλ των Κόνερι και Μουρ. Δεν είναι απόλυτα σκληρός, όπως μπορούσε να γίνει ο Κόνερι, ούτε όσο ειρωνικά χιουμοριστικός μπορούσε να είναι ο Μουρ. Μια μέση κατάσταση, που με την πρώτη του εμφάνιση κέρδισε το κοινό της εποχής.

  Το GoldenEye είναι μια, (όχι ) εμφανώς, διαφορετική ταινία Μποντ, η οποία όμως ακολουθεί την ίδια φόρμουλα. Είναι ελαφρώς πιο σκοτεινή και ρεαλιστική αλλά όταν αποφασίζει να δώσει χώρο στη δράση, δε φοβάται να ξεφύγει και να κάνει πλάκα, όπως συνέβαινε με τις ταινίες του Μουρ. Χαρακτηριστική η σκηνή του κυνηγητού με το τανκ! Υπάρχουν ωστόσο στιγμές (μικρές είναι η αλήθεια) που το φιλμ κριτικάρει τον ίδιο του των ήρωα και τα προηγούμενα φιλμ. Η Μ, μεγάλη αλλαγή καθώς ο ανδροκρατούμενος ρόλος του παρελθόντος περνάει στη Τζούντι Ντεντς με μεγάλη επιτυχία, χαρακτηρίζει τον Μποντ σε μια μεταξύ τους σκηνή "δεινόσαυρο, μισογύνη και απομεινάρι του ψυχρού πολέμου" ενώ σε μια άλλη σκηνή μεταξύ του Μποντ και της Σιμόνοβα, στην ερώτηση της Σιμόνοβα "Όλα αυτά τα όπλα, όλοι αυτοί οι σκοτωμοί. Πως μπορείς να ενεργείς έτσι; Πως μπορείς να είσαι τόσο ψυχρός;", ο Μποντ απαντά: "Είναι αυτό που με κρατά ζωντανό." Αυτές οι ατάκες μέχρι το 1995 δε θα μπορούσαν να ειπωθούν σε ταινία του Μποντ, εδώ όμως βρίσκουν έδαφος, έστω κι αν περνούν αρκετά γρήγορα. 

  Μεγάλη ευθύνη στην αλλαγή του Μποντ, έστω και με αυτά τα μικρά, σταθερά βηματάκια, φέρει ο σκηνοθέτης, Μάρτιν Κάμπελ. Ο Κάμπελ θα κληθεί δύο φορές να αναγεννήσει τον Μποντ (μία το 1995 και μία το 2006, με το Casino Royale) και θα το κάνει και τις δύο με επιτυχία, δίνοντας έναν Μποντ σε κάθε γενιά.

  Ο Μποντ του 1995 εκτός από τα θετικά του, έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα, το οποίο δεν ξέρω αν μπορεί να τον κάνει ανθεκτικό στον χρόνο. Είναι πηγμένος στα γκάτζετ και τα εφέ. Ήταν τέτοια η εποχή και η εξέλιξη της τεχνολογίας, που τα γκάτζετ παίζουν πολλές φορές σημαντικότερο ρόλο από τον ίδιο τον Μποντ. Έχεις την αίσθηση παρακολουθώντας την πρώτη περιπέτεια του Μπρόσναν ως Μποντ, ότι το φιλμ είναι παραφορτωμένο από τεχνολογικά μαραφέτια. 

  Έχουμε και λέμε, λοιπόν: Νέος Μποντ, νέα Μ, νέα Μις Μάνιπενι, σταθερή αξία ο Q επί 33 χρόνια, αρκετά γκατζετάκια, μεγάλες δόσεις δράσεις, χιούμορ, δύο πανέμορφα Bond girls, ένας ήπιος κακός και ο 007 της δεκαετίας του '90 είναι γεγονός. Ικανοποιητικός, επιστρέφει στην παρελθοντική του μορφή ανανεώνοντας κάποιες πτυχές του με προσοχή, για να τραβήξει ξανά το κοινό κοντά του. Το πέτυχε τότε. Σήμερα, μοιάζει να χάνει ελαφρώς τη γυαλάδα του. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn