Lady Macbeth (2016)

Είδος: Εποχής, Δραματική

"Ο σκηνοθέτης μας δίνει την ιστορία με όσο πιο απέριττο τρόπο μπορεί, αδειάζοντας τα κάδρα και την αφήγηση και αφήνοντας εκτεθειμένους τους πρωταγωνιστές, ξεγυμνώνοντας έτσι τα σημεία που θέλει να τονίσει."

ΛΑΙΔΗ ΜΑΚΜΠΕΘ

Σκηνοθεσία:William Oldroyd

Σενάριο:Alice Birch

Παίζουν:Florence Pugh,
Cosmo Jarvis,Paul Hilton

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Η ιστορία της Κάθριν, μιας κοπέλας από φτωχή οικογένεια που παντρεύτηκε το γιο μεγαλογαιοκτήμονα, αποτελώντας μέρος της συμφωνίας των γονιών της κατά την πώληση ενός μεγάλου κομματιού γης, μας εξιστορείται μέσα από την ενδιαφέρουσα μινιμαλιστική ματιά του Γουίλιαμ Όλντροϊντ, με τη συμβολή της εξαιρετικής φωτογραφίας της Άρι Βέγκνερ.

  Το φιλμ είναι βασισμένο στη νουβέλα Η Λάιδη Μάκμπεθ του Μτσενκ, του Ρώσου συγγραφέα Νικολάι Λέσκοφ. Η δράση μεταφέρεται από τη Ρωσία στην επαρχία της Βόρειας Αγγλίας και η Κατερίνα του Λέσκοφ γίνεται Κάθριν, δίνοντάς μας την ευκαιρία να δούμε πίσω από τη βιτρίνα της ευγένειας και του καθωσπρεπισμού της βικτωριανής εποχής. Ο σκηνοθέτης μας δίνει την ιστορία με όσο πιο απέριττο τρόπο μπορεί, αδειάζοντας τα κάδρα και την αφήγηση και αφήνοντας εκτεθειμένους τους πρωταγωνιστές, ξεγυμνώνοντας έτσι τα σημεία που θέλει να τονίσει. Η θέση της γυναίκας, η συμπεριφορά του άντρα, ο γάμος, η οικογένεια, ο έρωτας, είναι θέματα που θίγει το φιλμ και ο Όλντροϊντ, παρότι θαυμάζει την πρωταγωνίστρια και μας δίνει λόγους να σταθούμε στο πλάι της, δεν μας οδηγεί να την υπερασπιστούμε τυφλά μέχρι τέλους. Όταν κι αυτή κάνει λάθος, ο Όλντροϊντ μας αφήνει να το χειριστούμε όπως εμείς θέλουμε. Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά αυτά, που πάντα θαυμάζω στους σκηνοθέτες. Ο απόλυτος σεβασμός στο κοινό, ώστε να μην το καθοδηγώ αλλά να εξιστορώ και να αφήνω τον καθένα να κρίνει

  Η Φλόρενς Πιού είναι η πρωταγωνίστρια του φιλμ, η Κάθριν, που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας με εκπληκτικό τρόπο, από ένα κορίτσι, προϊόν ανταλλαγής, σύζυγος προορισμένη να δώσει απογόνους σε έναν άντρα που ποτέ δεν την ακουμπά, σε μια γυναίκα που διεκδικεί τα δικαιώματά της αδιαφορώντας για τον τρόπο που ο στημένος αυτός κοινωνικός περίγυρος αντιδρά. Η ερμηνεία της νεαρής Πιού είναι πραγματικά υποδειγματική. Ο τρόπος που κινείται, ο τρόπος που κοιτά και πως αυτά αλλάζουν βήμα- βήμα και δείχνουν την αλλαγή μέσα της, μέχρι και την τελευταία στιγμή, στο τελευταίο πλάνο, κρύβουν όλη την ουσία της ταινίας.

  Αν αναρωτιέστε τη σχέση που έχει η ιστορία της Κάθριν με αυτή του Σαιξπηρικού έργου, θα το κατανοήσετε στη διάρκεια της προβολής. Μην αναζητήσετε περισσότερα στοιχεία, αφήστε το φιλμ να σας τα δώσει. Αυτό που πάντως ξεκινά ως ένα ερωτικό δράμα εποχής, φτάνει, στο φινάλε, στα όρια του θρίλερ, με ανατροπές και ξεσπάσματα βίας.

  Η ιστορία της Λαίδης Μάκμπεθ είναι μια τραγική ιστορία. Μια ηρωίδα που γίνεται σκλάβα της ελευθερίας που προσπαθεί να αποκτήσει. Μια γυναίκα που δεν ανήκε στην εποχή της κι ένα φιλμ που το κατανοεί αυτό και λέει την ιστορία της με τρόπο σαφώς μοντέρνο, πολύ πιο μοντέρνο από αυτών που συνηθίζουν τα φιλμς που καταπιάνονται με παρόμοια θέματα εποχής. Δεν υπάρχουν τα μεγαλειώδη σκηνικά και τα εντυπωσιακά ενδύματα, πέρα από το φόρεμα της Κάθριν, το οποίο παίζει και αυτό το ρόλο του, ξεκινώντας από ένα έντονο χρώμα και προχωρώντας σε πιο μουντές αποχρώσεις.  Απλό, λιτό αλλά συνάμα έντονο, βαθιά τραγικό φιλμ με τρεις ισάξιους πρωταγωνιστές. Την ηθοποιό, τον σκηνοθέτη και την διευθύντρια φωτογραφίας.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Daimajin (1966)

Είδος: Φαντασίας, Εποχής, Δραματική, Τρόμου

Σκηνοθεσία:Kimiyoshi Yasuda

Σενάριο:Tetsurô Yoshida

Παίζουν:Miwa Takada,
Yoshihiko Aoyama,Jun Fujimaki

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Σε ένα φέουδο της Ιαπωνίας, ο καλός ντόπιος άρχοντας χάνει την εξουσία μετά από πραξικόπημα αξιωματικών του. Ο άρχοντας και η γυναίκα του σκοτώνονται από τον πρώτο αξιωματικό τους, όμως, τα δύο παιδιά τους σώζονται και φυγαδεύονται από τον πιστό υπηρέτη του. Δέκα χρόνια μετά, οι χωρικοί ζουν σε καθεστώς τυραννίας, ενώ τα δύο παιδιά μεγαλώνουν σε μια κρύπτη στο βουνό, κοντά στο πελώριο άγαλμα ενός αρχαίου θεού. Ο θρύλος θέλει το πνεύμα ενός αρχαίου πολεμιστή να ζει μέσα στο άγαλμα και σύντομα οι χωρικοί θα ανακαλύψουν την αλήθεια καθώς τα δύο έφηβα πια παιδιά, προσεύχονται στο θεό και ζητούν τη βοήθειά του. Ο αρχαίος εγείρεται και τρομοκρατεί τον τύραννο.

ΑΠΟΨΗ: Οι Ιάπωνες και τα γιγάντια πλάσματα έχουν προϊστορία! Ο Γκοτζίλα, η Μόθρα, ο Γκαμέρα είναι τα γνωστά τέρατα με τα οποία δημιουργήθηκε το κινηματογραφικό είδος των ταινιών kaiju. Το Daimajin ανήκει στην κατηγορία jidaigeki kaiju, δηλαδή δράμα εποχής με παράξενο (γιγαντιαίο) τέρας και παρότι άγνωστο στη χώρα μας, το κλασικό πλέον φιλμ του Κιμιγιόσι Γιασούντα αποτελεί μια αξιόλογη προσθήκη στο είδος.

  Ο Γιασούντα σκηνοθέτησε στην καριέρα του αρκετά φιλμ του Ζατόιτσι, του τυφλού σαμουράι, κινηματογραφικό δημιούργημα του συγγραφέα Καν Σιμοζάγα. Περιπέτεια, πολεμικές τέχνες και δράμα εποχής συνδυάζονταν στις περισσότερες δουλειές του Γιασούντα ενώ αρκετά φιλμ του περιείχαν και στοιχεία μυστηρίου και τρόμου.Το Daimajin συνδυάζει αρκετά από αυτά στοιχεία μαζί με δόσεις φαντασίας, μυστικισμού αλλά και φυσικά το χαρακτηριστικό των φιλμ kaiju, ένα τεράστιο πλάσμα που καταστρέφει τα πάντα στο διάβα του. Εδώ, το πλάσμα έχει τη μορφή ενός τεράστιου αγάλματος, μέσα στο οποίο κατοικεί το πνεύμα ενός αρχαίου πολεμιστή ή σύμφωνα με την ακριβέστερη μετάφραση της λέξης "daijin" , ενός "μεγάλου δαιμονικού θεού"! Ο Γιασούντα φροντίζει να μας παρουσιάσει το πλάσμα μόνο στα τελευταία λεπτά της ταινίας του, δημιουργώντας μέχρι εκείνη τη στιγμή μια αίσθηση αναμονής, χτίζοντας ωστόσο μια ενδιαφέρουσα ιστορία με κοινωνικές προεκτάσεις και ξεκάθαρη ματιά ως προς τον τρόπο ζωής και το "στήσιμο" της κοινωνίας στην Ιαπωνία εκείνη την περίοδο (τα jidaigeki καλύπτουν συνήθως την περίοδο 1603 με 1868).

  Η έντονη "μυρωδιά" του μεταφυσικού καλύπτει το φιλμ από την αρχή του και δε φεύγει ποτέ μέχρι και τη στιγμή που ο γίγαντας ζωντανεύει. Από εκεί και μετά, οι Ιάπωνες δείχνουν τις ικανότητές τους στα ειδικά εφέ. Άλλοτε πρακτικά, άλλοτε οπτικά, τα εφέ για ταινία του 1966 είναι πειστικότατα. Οι μινιατούρες είναι καλοσχεδιασμένες ενώ ο Γιασούντα χρησιμοποιεί με πρωτοποριακό τρόπο την κάμερα δίνοντας ενέργεια στα πλάνα του, ακόμα κι όταν στην οθόνη βλέπουμε ένα ακίνητο άγαλμα!

  Ο Daimajin, όπως και ο Γκοτζίλα, δεν είναι ξεκάθαρα μια καλή ή μια κακή μορφή. Κατά την επίθεσή του θα χάσουν τη ζωή τους ακόμα και απλοί χωρικοί και όχι μόνο οι "πραξικοπηματίες". Περισσότερο μοιάζει οργισμένος που τον σήκωσαν από το αναπαυτήριό του παρά αποφασισμένος να αποδώσει δικαιοσύνη κι αυτό είναι που δίνει ενδιαφέρον στο χαρακτήρα του. Κάτι σαν προειδοποίηση, ότι η βοήθεια του Θείου όταν έρχεται δεν έρχεται χωρίς κόστος.

  Το Daimajin προχωρά σε πιο σοβαρά μονοπάτια σε σχέση με τα υπόλοιπα φιλμ kaiju κι αυτό είναι που το διαφοροποιεί. Ο άνθρωπος στη λαστιχένια στολή υπάρχει κι εδώ, όμως, η ιστορία και οι ανθρώπινοι χαρακτήρες δεν περνούν σε δεύτερη μοίρα. Εξαιρετική φωτογραφία, μουσικό θέμα γραμμένο από τον Ακίρα Ιφουκούμπε, τον άνθρωπο που έγραψε το κλασικό θέμα του Γκοτζίλα, καλογραμμένο σενάριο, εμπνευσμένη σκηνοθεσία κι ένα θεαματικό φινάλε, στα πρότυπα των ταινιών με τα πελώρια Ιαπωνικά τέρατα, καθιστούν το φιλμ του Γιασούντα μια απαραίτητη προσθήκη στην ταινιοθήκη των φίλων του είδους. 

Υ.Γ. Το φιλμ ακολούθησαν δύο συνέχειες, τις οποίες προφανώς και θα αναζητήσω και σύντομα θα μιλήσουμε και γι αυτές!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

IMDb

Pride And Prejudice And Zombies (2016)

Είδος: Ρομάντζο, Εποχής, Τρόμου

ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ
ΚΑΙ ΖΟΜΠΙ

Σκηνοθεσία:Burr Steers

Σενάριο:Burr Steers

Παίζουν:Lily James,Sam Riley,
Jack Huston

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Βρισκόμαστε στην Αγγλία του 19ο αιώνα. Οι αδερφές Μπένετ έχουν να αντιμετωπίσουν ένα σωρό επίδοξους γαμπρούς αλλά και ορδές ζωντανών νεκρών που απειλούν να καταλάβουν τη Βρετανία. 

ΑΠΟΨΗ: Μετά το Περηφάνια και Προκατάληψη και Ζόμπι έρχονται κι άλλοι τίτλοι της κλασικής λογοτεχνίας με τη συνοδεία των νεκροζώντανων και άλλων τεράτων: Έγκλημα Και Τιμωρία Και Ορκς, Μεγάλες Προσδοκίες Και Ξωτικά, Τα Σταφύλια Της Οργής Και Μέλισσες Δολοφόνοι, Έρωτας Στα Χρόνια Της Χολέρας Και Βαμπίρ! Τί λέτε; Μεγαλειώδεις εμπνεύσεις! Διαλέξτε κι εσείς ένα τίτλο, πετάξτε μερικά ζόμπι μέσα και έτοιμο το "εργάκι"!

  Ειλικρινά, μετά τα πρώτα είκοσι λεπτά της ταινίας του Στίρς, προσπαθούσα να καταλάβω τί ακριβώς είναι αυτό που παρακολουθώ. Ξεκίνησα με τη λογική του ότι θα δω μια παρωδία τρόμου κι ενώ αρχικά είχε κάποια στιγμή ικανά να με ξεγελάσουν και να ελπίζω σε κάτι καλύτερο στη συνέχεια, η ώρα περνούσε κι εγώ περίμενα ακόμα. Ούτε χιούμορ, ούτε τρόμος, όμως, πουθενά. Μια σχετικά καλή παραγωγή σε ότι έχει να κάνει με το κομμάτι της ταινίας εποχής, συμπαθητικές ερμηνείες για ταινία εποχής και μερικές- άσχετες με ταινία εποχής αλλά σχετικές με ταινία ζόμπι- σκηνές δράσης αλλά καμία μα καμία ουσία σε όλα τα άλλα.

  Ποιός ο λόγος να γυρίσεις ένα τέτοιο φιλμ αν δεν το γεμίσεις χιούμορ; Ποιός ο λόγος να παρακολουθείς το Περηφάνια Και Προκατάληψη με μόνο εμβόλιμες στιγμές επιθέσεων νεκροζώντανων, μέσα σε ένα ατελείωτο ρομάντζο; Κανένας! Απολύτως κανένας! Δεν ξέρω αν το μυθιστόρημα του Σεθ Γκράχαμ Σμιθ έχει τα στοιχεία που λείπουν από το φιλμ, το ίδιο το φιλμ, όμως, έχει αποτύχει στο να κάνει κάτι διαφορετικό. Το παλιότερο, ίδιας φιλοσοφίας, φιλμ που παρουσίαζε τον Αβραάμ Λίνκολν σαν κυνηγό βρικολάκων ήταν εξαιρετικό μπροστά σε αυτό εδώ το δημιούργημα, γιατί τουλάχιστον δεν έπαιρνε στα σοβαρά αυτό που παρουσίαζε. Εδώ νιώθεις ότι όλοι το παίρνουν πολύ πιο σοβαρά απ' όσο θα έπρεπε.

  Γνωστοί ηθοποιοί στην οθόνη μας, από τη Λίλυ Τζέιμς του Πύργου του Ντάουντον, μέχρι τη Λίνα Χέντεϊ και τον Τσαρλς Ντανς του Game of Thrones αλλά και τους πολύ καλούς ηθοποιούς Σαμ Ράιλι και Τζακ Χιούστον, να προσπαθούν όλοι να δώσουν νόημα και υπόσταση σε κάτι που ποτέ δε θα μπορούσε να έχει έτσι όπως αποφασίζει να το παρουσιάσει ο σκηνοθέτης του.

  Φυλάξτε τα λεφτάκια σας λοιπόν για κάτι καλύτερο στην κινηματογραφική σας έξοδο κι αν πραγματικά είστε τόσο περίεργοι να δείτε τι δημιουργήθηκε με τη συνδρομή της Τζέιν Όστιν και των Ζόμπι, το ανακαλύπτετε κάποια στιγμή στην τηλεόρασή σας, στη θαλπωρή του σπιτιού σας. Εκεί τουλάχιστον, μπορείτε να το κλείσετε στο εικοσάλεπτο, να σιχτιρίσετε και να συνεχίσετε τη βραδιά σας με κάτι καλύτερο!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Last Knights (2015)

Είδος: Περιπέτεια, Εποχής

Σκηνοθεσία:Kazuaki Kiriya
Σενάριο:Michael Konyves,
Dove Sussman
Παίζουν:Clive Owen,Morgan Freeman,
Aksel Hennie

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Την εποχή των μεγάλων πολέμων ένας άρχοντας υψώνει το ανάστημά του απέναντι σε ένα διεφθαρμένο σύμβουλο του βασιλιά. Ο ίδιος θα καταδικασθεί σε θάνατο από το χέρι του πιστού πρώτου ιππότη του ενώ οι άνθρωποί του θα εκδιωχθούν από τα εδάφη τους και η φρουρά των ιπποτών του θα διαλυθεί. Η εκδίκηση είναι αυτό που στοιχειώνει πια τα μυαλά των ιπποτών.

ΑΠΟΨΗ: Το Last Knights μας μεταφέρει στο ... κάποτε, γνωστό ως η εποχή των Μεγάλων Πολέμων και τοποθετεί τη δράση του στο ... κάπου... Εκτός από αυτές τις δύο πολύ συγκεκριμένες και ξεκάθαρες πληροφορίες, μας δείχνει και ένα μείγμα εθνικοτήτων μοιρασμένο σε διάφορες κοινωνικές θέσεις και κάπου εκεί μας αφήνει να κολυμπήσουμε στα περίεργα και θολά νερά του, μισοσαστισμένοι.

  Η σκιά του Game of Thrones πλανάται πάνω από το Last Knights απειλητικά. Η διαφορά όμως είναι ότι το πρώτο έχει αρκετό χρόνο στη διάθεση του να γνωρίσει τους χαρακτήρες στο κοινό και να τους δώσει βάθος ενώ το Last Knights δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Στην ουσία μοιάζει να αδιαφορεί για την εμβάθυνση στους χαρακτήρες των ηρώων ή να μην μπορεί να τους προσεγγίσει κατάλληλα (καμπανάκι για τον σκηνοθέτη Kazuaki Kiriya) καθώς όταν για περίπου μία ώρα, που δε συμβαίνει τίποτα στο φιλμ, θα μπορούσε να έχει ασχοληθεί περισσότερο με τους χαρακτήρες του, αυτό τους περιφέρει άσκοπα εδώ κι εκεί αφήνοντας τα πάντα να υπονοηθούν. 

  Δυστυχώς είναι πολύ κακά σχεδιασμένο και εκτελεσμένο όλο το πλάνο του Last Knights που χάνονται ακόμα και κάποια καλά στοιχεία. Η ενδιαφέρουσα μερικές στιγμές φωτογραφία και κάποιες εμπνευσμένες σκηνές δράσης προς το τέλος του φιλμ δεν αρκούν για κανένα λόγο στο "πεινασμένο μάτι" του θεατή. Το ίδιο συμβαίνει και με την ερμηνεία του Κλάιβ Όουεν, ο οποίος όντας καλός ηθοποιός προσπαθεί να δώσει υπόσταση στον ήρωά του αλλά δεν έχει την κατάλληλη στήριξη.

Καλοί ηθοποιοί υπάρχουν κι άλλοι εδώ, όπως φυσικά ο Μόργκαν Φρίμαν, ο οποίος μας αφήνει νωρίς (spoiler αλλά καλύτερα να το γνωρίζετε), o Άξελ Χένι, γνωστός από τους Κυνηγούς Κεφαλών και ο Κλιφ Κέρτις, ικανός καρατερίστας. Αν εξαιρέσεις τον Φρίμαν που είπαμε ότι έχει σύντομη εμφάνιση, οι άλλοι δύο δεν πιάνουν υψηλά στάνταρ αλλά δε νομίζω ότι ευθύνονται οι ίδιοι για την απόδοσή τους. Ο Χένι είναι υπερβολικός και ο Κέρτις αδιάφορος. 

  Γενικά το Last Knights είναι ένα φιλμ που μπερδεύει τους πάντες. Από τους συντελεστές του μέχρι το θεατή. Ακόμα και στο είδος του φιλμ θα μπορούσε να υπάρξει διαφωνία. Κινείται στα πλαίσια της περιπέτειας εποχής αλλά όλο το σκηνικό είναι φανταστικό οπότε με ευκολία θα μπορούσε κάποιος να το κατατάξει στο είδος της περιπέτειας φαντασίας, όπως το Game of Thrones. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ωστόσο αυτό που μετράει και αν το αποτέλεσμα αυτό ήταν κάτι ενδιαφέρον ποσώς θα μας ένοιαζε το είδος του φιλμ και θα ασχολούμασταν με τα λειψά στοιχεία που μας δίνει. Δυστυχώς όμως το πιάτο που μας σερβίρεται είναι άνοστο και ελάχιστα προσεγμένο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn