Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1966. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1966. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

29.6.17

Batman: The Movie (1966) ή ... Αποχαιρετώντας τον πρώτο κινηματογραφικό Batman!

Είδος: Κωμωδία, Περιπέτεια, Κόμικ

" Αυτό το παρεξηγημένο το φιλμ του 1966, σήμερα μπορείς να το δεις με άλλα μάτια πια. Αφού έχουμε πήξει στις σοβαρές και σοβαροφανείς μεταφορές υπερηρώων στη μεγάλη και μικρή οθόνη, το πολύχρωμο σουρεάλ σύμπαν αυτής της ταινίας φαίνεται αρκετά φρέσκο και δροσιστικό! Ο Μπάτμαν δεν είναι θυμωμένος για τους γονείς που έχασε και δεν κρύβεται στα σκοτάδια για να τρομάξει τους κακοποιούς, ούτε μιλά σαν να έχει περάσει φαρυγγίτιδα. "

Η ΝΥΧΤΕΡΙΔΑ
Σκηνοθεσία:Leslie H. Martinson
Σενάριο:Lorenzo Semple Jr.
Παίζουν:Adam West,
Burt Ward,Lee Meriwether
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
 Πέρασαν μόλις λίγες μέρες από την είδηση του θανάτου του Άνταμ Γουέστ. Πλήρης ημερών ο Αμερικανός ηθοποιός έφυγε ήσυχα στις 9 Ιουνίου, χτυπημένος από λευχαιμία. Οι περισσότεροι θα τον θυμούνται ως τον "φωτεινό ιππότη"! Τι; Τι εννοείς ποιός είναι ο φωτεινός ιππότης; Ή πολύ πιτσιρικάς είσαι ή δεν έβλεπες τηλεόραση στο σπίτι σου, εκεί πίσω στις αρχές της ιδιωτικής τηλεόρασης. Πάμε λοιπόν σου εξηγήσω ποιος είναι ο φωτεινός ιππότης.
  Το 1966 ξεκινά στην Αμερικανική τηλεόραση μια σειρά που επιθυμεί να ζωντανέψει στη μικρή οθόνη τις περιπέτειες του Μπάτμαν. Η έκπληξη είναι ότι η σειρά παρότι θα έχει στοιχεία περιπέτειας, θα είναι στην ουσία μια παρωδία όσων συμβαίνουν στα κόμικς του σκοτεινού ιππότη. Έντονα χρώματα, τρελή απεικόνιση χαρακτήρων και διάθεση για διακωμώδηση των πάντων. Όλοι οι εικονικοί χαρακτήρες παρουσιάζονται στη σειρά, από τους καλούς και τον επιθεωρητή Γκόρντον, τη Μπάρμπαρα Γκόρντον και τον Άλφρεντ, μέχρι τους δεκάδες κακούς που συναντάμε στα κόμικς του Μπάτμαν, τον Τζόκερ, τον Πιγκουίνο, την Κάτγουμαν και άλλους. Το ρόλο που αλλάζει την πορεία της καριέρας του αλλά και που σχεδόν την καταστρέφει αναλαμβάνει ο Άνταμ Γουέστ. Ο Γουέστ κατανοεί απόλυτα τι ακριβώς θέλουν να κάνουν οι δημιουργοί της σειράς και βρίσκει τον ιδανικό τρόπο να αποδώσει τον χαρακτήρα στην οθόνη. Μπορεί όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο του τηλεοπτικού Μπάτμαν να είναι σουρεαλιστικά, όμως, ο Γουέστ κρατά το χαρακτήρα έξω από αυτό, παίζοντας με ευθύ τρόπο και ρίχνοντας τις ατάκες με εμφατικό τρόπο, χρησιμοποιώντας παράλληλα το κορμί του. Δίπλα του βρίσκεται ο πρωτοεμφανιζόμενος εκείνη την εποχή, Μπερτ Γουόρντ, ως ο Ρόμπιν, το παιδί θαύμα. Η χημεία των δυο τους αρκετά καλή, έστω κι αν ακούγονταν διάφορα για τη σχέση τους και την όχι ιδιαίτερη συμπάθεια του Γουορντ για τον Γουέστ.
  Η μεγάλη επιτυχία της πρώτης σεζόν της σειράς, οδηγεί το ίδιο επιτελείο στη δημιουργία μιας κινηματογραφικής ταινίας. Το καλοκαίρι λοιπόν του 1966 είναι έτοιμη η ταινία με τίτλο -τι άλλο;- Μπάτμαν. Τίποτα δεν αλλάζει εδώ παρά μόνο ο μεγαλύτερος οικονομικός προϋπολογισμός. Οι παραγωγοί συγκεντρώνουν όλο το βασικό επιτελείο ηθοποιών και τεχνικών, δίνουν τη σκηνοθεσία στον Λέσλι Χ. Μάρτινσον, σκηνοθέτη πολλών επεισοδίων της σειράς, και αναθέτουν το σενάριο σε έναν από τους δημιουργούς της σειράς, τον Λορέντζο Σεμπλ Τζ., ο οποίος είχε γράψει και μερικά επεισόδια. Το κλίμα λοιπόν της τηλεοπτικής σειράς μεταφέρεται αυτούσιο στον κινηματογράφο και το αποτέλεσμα είναι μια τρελή σουρεάλ κωμωδία, που ενώ αρχικά δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα, κυρίως γιατί οι φίλοι του Μπάτμαν επιθυμούσαν τις σκοτεινές ενσαρκώσεις του ήρωα, τα τελευταία χρόνια όμως φαίνεται το κλίμα να έχει αντιστραφεί και να μην είναι λίγοι αυτοί που εκτίμησαν τον τρόπο που τόσο η σειρά όσο και το φιλμ παρωδούσαν τον κόσμο του σκοτεινού ιππότη.  
  Οι σκηνές και οι ατάκες αρκετές. Κορυφαία νομίζω είναι η σκηνή που ο Μπατμαν γυρίζει ολόκληρο το λιμάνι με μια μπόμπα στα χέρια του προσπαθώντας να την ξεφορτωθεί αλλά σε κάθε γωνιά που νομίζει ότι μπορεί να την πετάξει εμφανίζεται κι ένας πολίτης, μια μαμά με ένα μωρό, δύο καλόγριες, μια τριμελής μπάντα, περιστέρια, ένα ερωτευμένο ζευγάρι, ώσπου αγανακτισμένος μας πληροφορεί ότι "μερικές μέρες, δε μπορείς απλά να ξεφορτωθείς μια βόμβα"! Σε μια άλλη σκηνή υπάρχει ένας πλαστικός καρχαρίας κρεμασμένος στο πόδι του Μπατμαν κι αυτός τον απομακρύνει χρησιμοποιώντας το σπρέι απωθητικό καρχαριών που του δίνει ο Ρόμπιν ενώ κρέμεται από το Μπατ- κόπτερο. Εννοείται ότι όλα τα σύνεργα του Μπάτμαν είναι Μπατ- πράγματα και μάλιστα χάρη στο μεγάλο προϋπολογισμό βλέπουμε αρκετά, από το κλασικό Μπατ- μομπίλ μέχρι το Μπατ- σκάφος, τη Μπατ- μηχανή αλλά και τη Μπατ-σπηλιά γεμάτη Μπατ-μηχανήματα που το καθένα φέρει ταμπελάκι με την ονομασία του. Έχουμε κοινώς τα Μπατ-πάντα σε αυτό το φιλμ.
 Ο εχθρός του Μπατμαν εδώ δεν είναι ένας αλλά τέσσερις από τους διάσημους κακούς της σειράς. Ο Τζόκερ, ο Πιγκουίνος, η Κατγούμαν και ο Γρίφος ενώνουν τις δυνάμεις του και προσπαθούν να απαγάγουν εννιά μέλη του ανώτατου συνεδρίου των Ηνωμένων Εθνών με τη συσκευή αφυδάτωσης(!) που έκλεψαν. Αν αναρωτιέστε πως δουλεύει αυτή η συσκευή αφυδάτωσης, είναι πολύ απλό. Σημαδεύεις το θύμα, πατάς το κουμπάκι και αυτό μετατρέπεται σε σκόνη αφού η συσκευή τραβά όλο το υγρό από το σώμα του. Μετά επαναφέρεις το θύμα ρίχνοντας φρέσκο νεράκι στη στάχτη που αποτελούσε πριν το σώμα του. Απλό! Πιστεύω ότι σας λύθηκε κάθε απορία. Στη συνέχεια ο Μπατμαν με το Ρόμπιν πρέπει να βρουν το αρχηγείο των κακοποιών και να σταματήσουν τα σχεδιά τους, αφού πρώτα βάλουν με τα τσιράκια τους σε μερικές κλασικές στιγμές ξύλου που συνοδεύονται με τα γνωστά "Pow" , "Smash!" , "Thwack!!" και άλλα παρόμοια!
  Το φιλμ δεν τα πήγε άσχημα στα ταμεία και μάλιστα την επόμενη χρονιά υπήρχαν σχέδια για μια ακόμα ταινία αλλά δεν έγινε ποτέ λόγω χαμηλότερου μπάτζετ. Η σειρά συνεχίστηκε για δύο ακόμα χρονιές και από εκεί και πέρα αρχίζει ένα μαρτύριο αρκετών χρόνων για τον Άνταμ Γουέστ, ο οποίος έχοντας πια συνδεθεί απόλυτα με το ρόλο του Μπάτμαν, χάνει σημαντικούς ρόλους μέσα από τα χέρια του (σημαντικότερος όλων ο ρόλος του Τζέιμς Μποντ) και κάνει εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές και μικρές ταινίες, ενώ πολλές φορές και για αρκετά χρόνια δίνει παραστάσεις σε διάφορα θεάματα ντυμένος ως Μπατμαν, για να βγάλει ικανοποιητικά χρήματα. Το 2000 έρχεται η στιγμή που ο Γουέστ επανέρχεται στα φώτα της δημοσιότητας, δανείζοντας τη φωνή του στον δήμαρχο του Κουαχόγκ, της φανταστικής πόλης που διαδραματίζεται η σειρά Family Guy, του Σεθ ΜακΦαρλέιν και η συνεργασία τους δε σταματά παρά μόνο με το θάνατο του Γουέστ.
  Ας επιστρέψουμε όμως σε αυτό το παρεξηγημένο το φιλμ του 1966, για να ολοκληρώσουμε. Σήμερα μπορείς να το δεις με άλλα μάτια πια. Αφού έχουμε πήξει στις σοβαρές και σοβαροφανείς μεταφορές υπερηρώων στη μεγάλη και μικρή οθόνη, το πολύχρωμο σουρεάλ σύμπαν αυτής της ταινίας φαίνεται αρκετά φρέσκο και δροσιστικό! Ο Μπάτμαν δεν είναι θυμωμένος για τους γονείς που έχασε και δεν κρύβεται στα σκοτάδια για να τρομάξει τους κακοποιούς, ούτε μιλά σαν να έχει περάσει φαρυγγίτιδα. Το Γκόθαμ δεν είναι βουτηγμένο στην ομίχλη και το σκοτάδι αλλά είναι το πιο ηλιόλουστο μέρος του κόσμου και ο Μπάτμαν και ο Ρόμπιν δε φοβούνται να κυκλοφορήσουν έξω στον ήλιο και να μιλήσουν με τους κατοίκους της πόλης. Δεν είναι ο Μπάτμαν που γνωρίζετε και που θέλετε να βλέπετε πιο συχνά αλλά μπορείτε να του ρίξετε μια ματιά, έτσι σαν εναλλακτική, πιο "φωτεινή" προσέγγιση σε μερικούς σκοτεινούς χαρακτήρες. Δε νομίζω ότι θα απογοητευτείτε.




Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb



17.12.16

How the Grinch Stole Christmas! (1966)

Είδος: Animation

Ο ΚΑΤΕΡΓΑΡΗΣ
ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
Σκηνοθεσία:Chuck Jones,Ben Washam
Σενάριο:Irv Spector,Bob Ogle,
Dr. Seuss(βιβλίο)  
Παίζουν:Boris Karloff,
Thurl Ravenscroft,June Foray
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
ΥΠΟΘΕΣΗ: Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και στο χωριό των Χου η ατμόσφαιρα είναι γιορτινή. Οι δρόμοι και η πλατεία στολίζονται, τραγούδια ηχούν παντού, μικροί και μεγάλοι Χου ετοιμάζονται για τη μεγάλη αυτή μέρα. Σε μια σπηλιά πάνω από το χωριό ζει απομονωμένος ο Κατεργάρης, που μισεί τα Χριστούγεννα και δε θέλει να βλέπει κανέναν χαρούμενο. Αποφασίζει λοιπόν να σκορπίσει θλίψη στους Χου, κλέβοντας τα Χριστούγεννα. Πως θα το κάνει αυτό; Θα ντυθεί Άγιος Βασίλης, θα μπει στα σπίτια, θα κλέψει όλα τα δώρα, τα δέντρα και τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια. Το νόημα των Χριστουγέννων, όμως, είναι πολύ βαθύτερο από αυτά και σύντομα ο Κατεργάρης θα το καταλάβει.


ΑΠΟΨΗ: Όταν ακούτε για το How the Grinch Stole Christmas είμαι σίγουρος ότι στους περισσότερους έρχεται στο μυαλό το φιλμ του Ρον Χάουαρντ, με τον Τζιμ Κάρεϊ μεταμορφωμένο στον Κατεργάρη. Υπάρχει, όμως, μια τηλεοπτική παραγωγή κινουμένων σχεδίων, που χρονολογείται στα 1966, η οποία κατάφερε να μεταφέρει με πολύ καλύτερο τρόπο στην οθόνη, το αλληγορικό διήγημα του Δρ Σους.

  Καρτουνίστας, συγγραφέας, σεναριογράφος κι εκδότης, ο Θίοντορ Σους Γκάιζελ, έμεινε γνωστός ως ο συγγραφέας παιδικών βιβλίων, Δόκτωρ Σους. Ένα από τα κλασικά του βιβλία είναι το How the Grinch Stole Christmas, το οποίο εκδόθηκε το 1956. Δέκα χρόνια μετά, ένας από τους ανθρώπους σύμβολα της τέχνης των κινουμένων σχεδίων, ο Τσακ Τζόουνς, μεταφέρει την ιστορία στην οθόνη. Ο Τσακ Τζόουνς, αν δε σας λέει κάτι το όνομά του, είναι ο άνθρωπος πίσω από τα Looney Tunes, συνένοχος στη δημιουργία χαρακτήρων σαν το Μπαγκς Μπάνι και τον Ντάφι Νταφι Ντακ, δημιουργός του Πέπε Λε Πιού, του Γουίλι Κογιότ και του ... Μπιπ-Μπιπ!
  Το How the Grinch Stole Christmas! είναι μια μικρής διάρκειας ταινία κινουμένων σχεδίων, με το κλασικό σχέδιο των ταινιών της Warner Bros. Ο Τζόουνς φτιάχνει μια ταινία αστεία, με τη σλαπστικ αισθητική των Looney Tunes να υπάρχει κι εδώ, αλλά φροντίζει να περάσει το όμορφο μήνυμα του Δόκτωρ Σους, για το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων. Η μεγάλη αυτή γιορτή δεν βρίσκεται στα πολύχρωμα στολίδια, στα λαμπιόνια και στα δώρα. Όλα αυτά αποτελούν μια όμορφη διαδικασία αλλά η γιορτή μπορεί να υπάρξει και χωρίς αυτά, όπως θα καταλάβει κι ο Κατεργάρης στο τέλος της ιστορίας, αφού έχοντας κλέψει τα πάντα από τους Χου και περιμένει να τους βρει η μέρα των Χριστουγέννων λυπημένους, αντικρίζει χαμογελαστά πρόσωπα, που πιασμένα χέρι χέρι τραγουδούν γεμάτα χαρά για τον ερχομό των Χριστουγέννων.
  Ο Μπόρις Καρλόφ έχει το ρόλο του αφηγητή αλλά και του Κατεργάρη κάποιες φορές, σε ένα ρόλο κόντρα στη φήμη του ως ηθοποιός ταινιών τρόμου, ως Φρανκενστάιν, με τον ίδιο τον Σους εκείνη την εποχή, να θεωρεί λάθος τη χρησιμοποίηση του ηθοποιού. Ωστόσο ο Τσακ Τζόουνς υπερίσχυσε, ο Καρλόφ αφηγείται και όλα κύλησαν εξαιρετικά για αυτό το εικοσιπεντάλεπτο Χριστουγεννιάτικο καρτούν, που έγινε άμεσα ένα από τα αγαπημένα των Αμερικανών.
  Δε νομίζω δυστυχώς να υπάρχει κάποια μεταγλωττισμένη στα Ελληνικά εκδοχή του How the Grinch Stole Christmas, πράγμα που κάνει δύσκολη την προβολή σε πιτσιρίκια που δε μπορούν να διαβάσουν υπότιτλους. Υποτιτλισμένο θα το βρείτε, αν όχι σε ψηφιακό δίσκο, σίγουρα στο διαδίκτυο. Ρίξτε του μια ματιά και σίγουρα θα το εκτιμήσετε, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή κάποιος θα ασχοληθεί με τη μεταγλώττισή του, καθώς αξίζει να το "ακούσουν" και μικρούλια που δεν μπορούν ακόμα να διαβάσουν αλλά που μπορούν να εκτιμήσουν το μήνυμά του πολύ περισσότερο από εμάς.





Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
IMDb



3.11.16

Daimajin (1966)

Είδος: Φαντασίας, Εποχής, Δραματική, Τρόμου

Σκηνοθεσία:Kimiyoshi Yasuda
Σενάριο:Tetsurô Yoshida
Παίζουν:Miwa Takada,
Yoshihiko Aoyama,Jun Fujimaki
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
ΥΠΟΘΕΣΗ: Σε ένα φέουδο της Ιαπωνίας, ο καλός ντόπιος άρχοντας χάνει την εξουσία μετά από πραξικόπημα αξιωματικών του. Ο άρχοντας και η γυναίκα του σκοτώνονται από τον πρώτο αξιωματικό τους, όμως, τα δύο παιδιά τους σώζονται και φυγαδεύονται από τον πιστό υπηρέτη του. Δέκα χρόνια μετά, οι χωρικοί ζουν σε καθεστώς τυραννίας, ενώ τα δύο παιδιά μεγαλώνουν σε μια κρύπτη στο βουνό, κοντά στο πελώριο άγαλμα ενός αρχαίου θεού. Ο θρύλος θέλει το πνεύμα ενός αρχαίου πολεμιστή να ζει μέσα στο άγαλμα και σύντομα οι χωρικοί θα ανακαλύψουν την αλήθεια καθώς τα δύο έφηβα πια παιδιά, προσεύχονται στο θεό και ζητούν τη βοήθειά του. Ο αρχαίος εγείρεται και τρομοκρατεί τον τύραννο.


ΑΠΟΨΗ: Οι Ιάπωνες και τα γιγάντια πλάσματα έχουν προϊστορία! Ο Γκοτζίλα, η Μόθρα, ο Γκαμέρα είναι τα γνωστά τέρατα με τα οποία δημιουργήθηκε το κινηματογραφικό είδος των ταινιών kaiju. Το Daimajin ανήκει στην κατηγορία jidaigeki kaiju, δηλαδή δράμα εποχής με παράξενο (γιγαντιαίο) τέρας και παρότι άγνωστο στη χώρα μας, το κλασικό πλέον φιλμ του Κιμιγιόσι Γιασούντα αποτελεί μια αξιόλογη προσθήκη στο είδος.

  Ο Γιασούντα σκηνοθέτησε στην καριέρα του αρκετά φιλμ του Ζατόιτσι, του τυφλού σαμουράι, κινηματογραφικό δημιούργημα του συγγραφέα Καν Σιμοζάγα. Περιπέτεια, πολεμικές τέχνες και δράμα εποχής συνδυάζονταν στις περισσότερες δουλειές του Γιασούντα ενώ αρκετά φιλμ του περιείχαν και στοιχεία μυστηρίου και τρόμου.Το Daimajin συνδυάζει αρκετά από αυτά στοιχεία μαζί με δόσεις φαντασίας, μυστικισμού αλλά και φυσικά το χαρακτηριστικό των φιλμ kaiju, ένα τεράστιο πλάσμα που καταστρέφει τα πάντα στο διάβα του. Εδώ, το πλάσμα έχει τη μορφή ενός τεράστιου αγάλματος, μέσα στο οποίο κατοικεί το πνεύμα ενός αρχαίου πολεμιστή ή σύμφωνα με την ακριβέστερη μετάφραση της λέξης "daijin" , ενός "μεγάλου δαιμονικού θεού"! Ο Γιασούντα φροντίζει να μας παρουσιάσει το πλάσμα μόνο στα τελευταία λεπτά της ταινίας του, δημιουργώντας μέχρι εκείνη τη στιγμή μια αίσθηση αναμονής, χτίζοντας ωστόσο μια ενδιαφέρουσα ιστορία με κοινωνικές προεκτάσεις και ξεκάθαρη ματιά ως προς τον τρόπο ζωής και το "στήσιμο" της κοινωνίας στην Ιαπωνία εκείνη την περίοδο (τα jidaigeki καλύπτουν συνήθως την περίοδο 1603 με 1868).
  Η έντονη "μυρωδιά" του μεταφυσικού καλύπτει το φιλμ από την αρχή του και δε φεύγει ποτέ μέχρι και τη στιγμή που ο γίγαντας ζωντανεύει. Από εκεί και μετά, οι Ιάπωνες δείχνουν τις ικανότητές τους στα ειδικά εφέ. Άλλοτε πρακτικά, άλλοτε οπτικά, τα εφέ για ταινία του 1966 είναι πειστικότατα. Οι μινιατούρες είναι καλοσχεδιασμένες ενώ ο Γιασούντα χρησιμοποιεί με πρωτοποριακό τρόπο την κάμερα δίνοντας ενέργεια στα πλάνα του, ακόμα κι όταν στην οθόνη βλέπουμε ένα ακίνητο άγαλμα!
  Ο Daimajin, όπως και ο Γκοτζίλα, δεν είναι ξεκάθαρα μια καλή ή μια κακή μορφή. Κατά την επίθεσή του θα χάσουν τη ζωή τους ακόμα και απλοί χωρικοί και όχι μόνο οι "πραξικοπηματίες". Περισσότερο μοιάζει οργισμένος που τον σήκωσαν από το αναπαυτήριό του παρά αποφασισμένος να αποδώσει δικαιοσύνη κι αυτό είναι που δίνει ενδιαφέρον στο χαρακτήρα του. Κάτι σαν προειδοποίηση, ότι η βοήθεια του Θείου όταν έρχεται δεν έρχεται χωρίς κόστος.
  Το Daimajin προχωρά σε πιο σοβαρά μονοπάτια σε σχέση με τα υπόλοιπα φιλμ kaiju κι αυτό είναι που το διαφοροποιεί. Ο άνθρωπος στη λαστιχένια στολή υπάρχει κι εδώ, όμως, η ιστορία και οι ανθρώπινοι χαρακτήρες δεν περνούν σε δεύτερη μοίρα. Εξαιρετική φωτογραφία, μουσικό θέμα γραμμένο από τον Ακίρα Ιφουκούμπε, τον άνθρωπο που έγραψε το κλασικό θέμα του Γκοτζίλα, καλογραμμένο σενάριο, εμπνευσμένη σκηνοθεσία κι ένα θεαματικό φινάλε, στα πρότυπα των ταινιών με τα πελώρια Ιαπωνικά τέρατα, καθιστούν το φιλμ του Γιασούντα μια απαραίτητη προσθήκη στην ταινιοθήκη των φίλων του είδους. 

Υ.Γ. Το φιλμ ακολούθησαν δύο συνέχειες, τις οποίες προφανώς και θα αναζητήσω και σύντομα θα μιλήσουμε και γι αυτές!




Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
IMDb