Ο ΗΡΩΑΣ ΚΑΙ Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ
 |
| Δράσης, Αστυνομική, Ψυχολογικό Θρίλερ Διάρκεια: 96' |
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
Βρισκόμαστε στο 1988, εποχή που ο Τσακ Νόρις είναι ακόμα αρκετά μεγάλο όνομα μεν αλλά που φαίνεται ότι αρχίζει μια καμπή στη δυναμική του στα ταμεία. Έχει ήδη κάνει τεράστιες επιτυχίες με τις ταινίες Missing in Action (1985), Code of Silence (1985), Invasion USA (1985) και Delta Force (1986) όμως τα νούμερα σιγά-σιγά αρχίζουν να πέφτουν. Το 1988 λοιπόν είναι η χρονιά που ο Τσακ θα βρεθεί με δύο ταινίες στους κινηματογράφους. Το τρίτο μέρος του Missing in Action δεν καταφέρνει να φέρει πίσω τα χρήματα που κόστισε στην παραγωγή ενώ το ίδιο συμβαίνει και με το Hero and The Terror, μια ακόμα ταινία μετά το Code of Silence, που ο Νόρις προσπάθησε να "παίξει" λίγο παραπάνω. Αν με ρωτάς αν τα κατάφερε, μπορώ να σου απαντήσω μόνο ότι πραγματικά φαίνεται η προσπάθειά του. Εμφανίζεται πιο χαλαρός μπροστά στην κάμερα αλλά να αποδώσει σε βάθος τον τραυματισμένο ψυχολογικά αστυνομικό δεν το καταφέρνει πολύ καλά. Είναι ωστόσο κακή ταινία το Hero and The Terror; Όχι! Δεν είναι κάτι πάρα πολύ καλό αλλά είναι συμπαθητικό ψυχολογικό/ αστυνομικό θρίλερ και μια αξιόλογη προσπάθεια από τον Τσακ Νόρις να δείξει ότι μπορεί να ερμηνεύσει κάτι παραπάνω από έναν λιγομίλητο εκδικητή.
Ο Νόρις υποδύεται τον αστυνομικό Ντάνι Ο'Μπράιεν, ο οποίος έχει κερδίσει το προσωνύμιο του Ήρωα καθώς κατάφερε μετά από μάχη που θα μπορούσε να κοστίσει τη ζωή του, να συλλάβει τον ψυχοπαθή κατά συρροήν δολοφόνο, Σάιμον Μουν, γνωστό και ως Τρόμο (Terror). Μερικά χρόνια μετά τη σύλληψή του, ο Σάιμον Μουν καταφέρνει να αποδράσει από το άσυλο και ο Ο'Μπράιεν, ο οποίος δεν έχει ξεπεράσει ακόμα τα ψυχολογικά τραύματα που του άφησε η αναμέτρηση με τον δολοφόνο, πρέπει να τον βρει και πάλι και να βάλει ένα τέλος.
Κάτι που γοήτευε πάντα στο Hero and The Terror ήταν η επιλογή να βάλουν τον δολοφόνο να κρύβεται στα υπόγεια ενός μεγάλου θεάτρου, άμεση αναφορά στο Φάντασμα της Όπερας. Ο Μουν κρύβεται εκεί και αρπάζει τα θύματά του ένα-ένα μέχρι τη στιγμή που ο Ο'Μπράιεν θα τον ανακαλύψει και θα αναμετρηθούν για τελευταία φορά. Κάτι που με παραξένευε στην ταινία ήταν η επιλογή να επιδείξει ο Τσακ τη ρομαντική του πλευρά (και την κωμική του καθώς τον βλέπουμε ακόμα και να λιποθυμά την ώρα που ετοιμάζεται να γεννήσει η σύντροφός του), με σκηνές όπως το δείπνο με τη σύντροφό του αλλά και την τελική σκηνή που αρπάζει έναν ιερέα στο διάδρομο του νοσοκομείου για να τους παντρέψει. Από την άλλη, βλέποντας ξανά την ταινία σήμερα, καταλαβαίνω ότι όλα αυτά κάνουν πιο αληθινό και πιο τρωτό του χαρακτήρα που υποδύεται ο Νόρις στην οθόνη, απλώς δεν έχει την ερμηνευτική ικανότητα να τα υποστηρίξει ικανοποιητικά.
Το Hero and the Terror δεν είναι σίγουρα μια τυπική ταινία "Τσακ Νόρις". Έχει λιγότερα κλωτσομπουνίδια μεν, αρκετά δε για να ικανοποιηθούν οι φίλοι του Τσακ, ενώ η δράση με τη λόγικη των κυνηγητών και των πυροβολισμών είναι σαφώς λιγότερη για τα στάντρ του Νόρις. Έχει όμως ενδιαφέρον η αναμέτρηση με τον θηριώδη Terror, που υποδύεται ο επίσης θηριώδης Τζακ Ο'Χάλοραν (ο Νον του Σούπερμαν 2), που φαντάζει σαν μεταφυσική φιγούρα, φέρνοντας στο μυαλό άλλους κινηματογραφικούς φονιάδες, όπως ο Τζέισον Βόρχις και ο Μάικλ Μάγιερς. Έχει κάνει επίσης καλή δουλειά ο σκηνοθέτης μας, Γουίλιαμ Τάνεν, κρατώντας καλό ρυθμό σε όλη την ταινία καταφέρνοντας να συνδυάσει τη ρομαντική κομεντί με το αστυνομικό θρίλερ. Προφανώς δεν το κάνει με απόλυτη επιτυχία καθώ τότε θα μιλούσαμε άνετα για μια από τις κορυφαίες ταινίες του Τσακ, το κάνει όμως σε τέτοιο βαθμό που δίνει στο Hero and The Terror τον τίτλο της μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της φιλμογραφίας του Τσακ Νόρις.
