Αφιέρωμα στον Γουές Κρέιβεν- Μέρος 3ο: Swamp Thing (1982)

Είδος : Επιστημονικής Φαντασίας, Κόμικ

ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ

Σκηνοθεσία:Wes Craven

Σενάριο:Wes Craven

Παίζουν:Louis Jourdan,
Adrienne Barbeau,Ray Wise

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Στους βάλτους της Λουιζιάνα έχει τοποθετηθεί μια μυστική βάση στην οποία ο Δρ Άλεκ Χόλαντ και η αδερφή του διεξάγουν πειράματα προσπαθώντας να φτιάξουν ένα νέο είδος φυτού με χαρακτηριστικά από DNA ζώων, το οποίο θα μπορεί να προστατεύεται και να επιζεί ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες. Σύντομα το καταφέρνουν και οι δύο επιστήμονες ελπίζουν έτσι να εξαλείψουν τα προβλήματα πείνας στις χώρες που υποφέρουν. Η επέμβαση όμως του Αντόν Αρκέην, ενός διαταραγμένου επιστήμονα που επιζητεί την απόλυτη δύναμη και τον τρόπο να σταματήσει να γερνά, κάτι που θεωρεί πως μπορεί να επιτύχει με τη φόρμουλα που έχει μόλις ανακαλύψει ο Χόλαντ, θα έχει καταστροφικά αποτελέσματα. Η αδερφή του Χόλαντ θα πέσει νεκρή από τα χέρια του Αρκέην ενώ ο Χόλαντ προσπαθώντας να ξεφύγει, περιλούζεται μα την υγρή φόρμουλα και εξαφανίζεται στον βάλτο. Την επόμενη μέρα κάνει την εμφάνισή του ένα πανίσχυρο πλάσμα, μετάλλαξη ανθρώπου και φυτού και αναζητά τον Αρκέην και τα τσιράκια του. 

ΑΠΟΨΗ: Κι όμως ο Γουές Κρέιβεν σκηνοθέτησε το 1982 μια ταινία βασισμένη στο (όχι και τόσο γνωστό στη χώρα μας) κόμικ της DC, Swamp Thing! Τώρα, γιατί η DC από τόσους υπερήρωες που έχει στα κόμιξ της, διάλεξε να μεταφέρει στον κινηματογράφο έναν από τους λιγότερο γνωστούς της χαρακτήρες και έχοντας μάλιστα την ήδη επιτυχημένη πορεία των δύο ταινιών του Σούπερμαν στο ιστορικό της, είναι απορίας άξιον... Ο Κρέιβεν πάντως, δύο χρόνια πριν μπει για τα κάλα στο πάνθεον των δημιουργών του τρόμου με τον Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες, πρόσθεσε στο βιογραφικό του μια ιδιαίτερη και αμφιλεγόμενη δημιουργία.

  Βλέποντας το Swamp Thing περίπου δέκα πέντε χρόνια πριν, το βρήκα πολύ κακό. Βλέποντας το ξανά σήμερα μπόρεσα να διακρίνω περισσότερα πράγματα, τα οποία με έκαναν να αναθεωρήσω, όχι θεαματικά, αλλά σαφώς προς το καλύτερο. Καταρχάς είναι ολοφάνερο ότι ο Κρέιβεν δεν είχε καμιά διάθεση να φτιάξει με ταινία που να θυμίζει κόμικ, ούτε επιχείρησε να φτιάξει μια θεαματική περιπέτεια. Ο Κρέιβεν θέλησε να φτιάξει ένα φιλμ φόρο τιμής στις ταινίες με τέρατα των δεκαετιών του 1940 και του 1950. Προσπαθεί να "πιάσει" την ατμόσφαιρα εκείνων των ταινιών και ανά διαστήματα το καταφέρνει. Κάποιες άλλες στιγμές το φιλμ μοιάζει να φεύγει από την κανονική του ροή για να γίνει λίγο παραπάνω περιπετειώδες και να έχει τις απαραίτητες σκηνές πυροβολισμών, εκρήξεων και καταδιώξεων στους βάλτους, οι οποίες όμως δεν αποτελούν το δυνατό χαρτί του.

  Το σενάριο του ίδιου του Κρέιβεν προσπαθεί να μας πει μια σκοτεινή και θλιβερή ιστορία. Την ιστορία του τέρατος που είναι αναγκασμένο να ζει μακρυά από τον κόσμο, μόνο και μοναχικό. Η ιστορία του τέρατος του Φρανκενστάιν, του Λυκάνθρωπου και τόσων ακόμα απόκληρων πλασμάτων του κινηματογράφου και των παραμυθιών επιδρά στη φαντασία του Κρέιβεν, ο οποίος μέσα σε όλα αυτά δίνει και ένα μήνυμα οικολογικής ευαισθησίας αλλά και ένα καταραμένο love story! Μέχρι εκεί, όλα καλά. Όταν όμως έρχεται η σειρά της επιβεβλημένης, απ' όσο μπορώ να φανταστώ, περιπέτειας (ο Λάντις είχε πει σε μια συνέντευξή του ότι "δεν σκηνοθετεί πάντα ο σκηνοθέτης, αλλά κάποιες φορές και ο παραγωγός, κάποιες και ο πρωταγωνιστής- σταρ, οπότε το φιλμ δεν είναι πάντα αυτό που θα ήθελε ο σκηνοθέτης") δεν είναι πολύ καλά τα πράγματα. "Γιατί τα εφέ του είναι καλά;" θα μου πει κάποιος. Όχι, απαντώ, ακόμα και για φιλμ του 1982, νομίζω ότι θα μπορούσε να έχει γίνει καλύτερη δουλειά στον τομέα των μεταμορφώσεων και των κουστουμιών των τεράτων. Εδώ, λοιπόν, θεωρώ ότι ο Κρέιβεν θα μπορούσε με μια απλή κίνηση να κάνει λιγότερο ορατά τα μειονεκτήματα του φιλμ του. Όσο παρακολουθούσα το Swamp Thing- ειδικά όταν έφτασα στην τελευταία σκηνή της μεταμόρφωσης του Αρκέην και της μονομαχίας- τόσο πιο πολύ έφερνα στο μυαλό μου τα ασπρόμαυρα φιλμς, στα οποία ο Κρέιβεν αποτίει φόρο τιμής. Πόσο διαφορετικό φιλμ θα ήταν λοιπόν το Swamp Thing αν δεν είχε γυριστεί έγχρωμο και αν τα κάδρα του ήταν ασπρόμαυρα; Πόσο διαφορετική θα ήταν η στάση μας απέναντι στο ίδιο φιλμ αλλά με μόνη διαφορά το χρώμα; Αν σβήναμε το 1982 από το μυαλό μας και βλέπαμε το φιλμ ασπρόμαυρο, νομίζω ότι θα μπορούσαμε να αποδεχτούμε με αρκετή ευκολία αυτό που είχε στο μυαλό του ο Κρέιβεν.

  Όπως και να 'χει, επειδή με υποθέσεις θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες και για αρκετές ταινίες, η ουσία είναι ό,τι έχει καταγράψει η κάμερα. Με βάση αυτά λοιπόν, το φιλμ του Κρέιβεν δε μπορεί να θεωρηθεί μια ταινία που βρίσκει απόλυτα το κοινό της, αλλά ούτε μια ταινία που μπορεί να εκτιμηθεί ιδιαίτερα με το πέρασμα των χρόνων. Οι λάτρεις του παλιού ασπρόμαυρου Χόλιγουντ ίσως μπορέσουν να διακρίνουν τα θετικά στοιχεία του φιλμ και να το διασκεδάσουν. Η νεότερη γενιά και οι φίλοι των κόμιξ, δε νομίζω ότι θα βρουν ενδιαφέροντα πράγματα εδώ.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Αφιέρωμα στον Γουές Κρέιβεν- Μέρος 2ο: Scream (1996)

Είδος : Τρόμου, Μυστηρίου, Σάτιρα

ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ

Σκηνοθεσία:Wes Craven

Σενάριο:Kevin Williamson

Παίζουν:Neve Campbell,
Courteney Cox,David Arquette

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Την ήσυχη πόλη του Γούντσμπορο είχε ξεσηκώσει ένα χρόνο πριν η δολοφονία της κυρίας Πρέσκοτ. Ένα χρόνο μετά φαίνεται ότι ο δολοφόνος επέστρεψε και έχει βάλει στόχο την κόρη της κυρίας Πρέσκοτ, Σίντνεϋ, και τον περίγυρό της. Χαρακτηριστικό του δολοφόνου είναι οι τηλεφωνικές κλήσεις στα θύματά του πριν τα σκοτώσει και οι ερωτήσεις που τους κάνει γύρω από τις ταινίες τρόμου!

ΑΠΟΨΗ: Εκεί που οι νεανικές ταινίες τρόμου είχαν αρχίσει να μην έχουν την απήχηση που είχαν τη δεκαετία του 1980 και σε μια δεκαετία που ο τρόμος στο σινεμά είχε "κολλήσει" σε χιλιοειπωμένα μονοπάτια, έρχεται ο κύριος Κρέιβεν να ... τα περπατήσει ξανά αλλά με μια διάθεση σάτιρας του είδους. Άσε που προσέφερε και στις εταιρείες τηλεφωνίας καθώς μετά το Scream αυξήθηκαν υπερβολικά οι χρήστες αναγνώρισης κλήσεων!

  Αυτό που έκανε το Scream να ξεχωρίσει από τα υπόλοιπα νεανικά θρίλερ ήταν ο τρόπος χρησιμοποίησης των κλισέ. Την ίδια στιγμή που τα σατιρίζει με τους διαλόγους των πρωταγωνιστών του, την ίδια εκείνη στιγμή τα χρησιμοποιεί και το αποτέλεσμα ήταν ένα φιλμ που προσέφερε στο κοινό δύο πράγματα, τα οποία για τον Κρέιβεν ήταν απόλυτα συνδεδεμένα στον κινηματογράφο: τρόμος και χιούμορ! Η ίδια η ταινία σατιρίζει όσα συμβαίνουν στις ταινίες τρόμου βάζοντας τους πρωταγωνιστές της να σχολιάσουν τα κλισέ του είδους, όπως για παράδειγμα τον "κανόνα" ότι δε θα επιζήσεις σε μια ταινία τρόμου αν έχεις κάνει σεξ ή δε θα επιστρέψεις ποτέ αν πεις την ατάκα: "επιστρέφω αμέσως"! Πάντα κάποιος προειδοποιεί για τα κλισέ και πάντα κάποιος στην ταινία δεν υπακούει με αποτέλεσμα να είναι το επόμενο θέμα. Όλο αυτό το παιχνίδι λειτούργησε καταλυτικά για την αποδοχή του φιλμ από το κοινό αλλά και από τους κριτικούς, με το Scream να αναδεικνύεται μια από τις ταινίες φαινόμενα της δεκαετίας και να οδηγείται σε τριλογία αρχικά και πολύ αργότερα σε ένα ακόμα τέταρτο μέρος, την τελευταία ταινία που σκηνοθέτησε ο Κρέιβεν το 2011. 

  Το σενάριο του Γουίλιαμσον έδωσε την ευκαιρία στον Αμερικανό σκηνοθέτη να επανέλθει δυναμικά στον χώρο που τον ανέδειξε και μάλιστα ένα χρόνο μετά το ναυάγιο του ανεκδιήγητου Vampire in Brooklyn, με πρωταγωνιστή τον Έντι Μέρφι. Ο Κρέιβεν εργάζεται φανερά με κέφι και παίζει με άνεση ανάμεσα στη σάτιρα και τον τρόμο χωρίς το φιλμ να γίνεται ποτέ παρωδία αλλά μια ιδιότυπη σατιρική ταινία τρόμου με σινεφιλικές αναφορές. Κάποιες γίνονται εύκολα αντιληπτές, κάποιες θα τις καταλάβουν κυρίως οι γνώστες του είδους. Μέχρι και ο ίδιος ο σκηνοθέτης κάνει ένα σύντομο πέρασμα ως επιστάτης του σχολείου ντυμένος με τα ρούχα του Φρέντι Κρούγκερ!

  Το Scream είναι μια από τις ταινίες του Κρέιβεν που αξίζει να παρακολουθήσει κανείς και προσωπικά θα πρότεινα να περάσετε και στο δεύτερο μέρος, το οποίο βρίσκω εξίσου καλό με το πρώτο, με περισσότερο χιούμορ όμως. Το 3ο και 4ο μέρος είναι ίσως τα κατώτερα αλλά παραμένουν συμπαθητικά. Πάντως ολόκληρη η σειρά συνεχίζει να σατιρίζει το είδος με έξυπνο τρόπο και φέρει την σκηνοθετική υπογραφή του Κρέιβεν και όχι απλώς το όνομά του στους τίτλους... Λοιπόν, εσένα "ποιά είναι η αγαπημένη σου ταινία τρόμου;"

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Αφιέρωμα στον Γουές Κρέιβεν - Μέρος 1ο: The Hills Have Eyes (1977)

Είδος : Θρίλερ, Τρόμου

ΟΙ ΚΤΗΝΑΝΘΡΩΠΟΙ-
(ΑΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΛΟΦΟΥΣ)

Σκηνοθεσία:Wes Craven

Σενάριο:Wes Craven

Παίζουν:Suze Lanier-Bramlett,
Robert Houston,John Steadman

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Μια εφταμελής οικογένεια ταξιδεύει προς την Καλιφόρνια. Στην πορεία αποφασίζει να επισκεφτεί μια έρημη περιοχή στην οποία υπήρχαν ορυχεία, βγαίνοντας έτσι από τον κεντρικό δρόμο. Από μια απροσεξία παθαίνουν ζημιά στον άξονα του αυτοκινήτου, με αποτέλεσμα να ξεμείνουν στη μέση της ερήμου χωρίς βοήθεια. Σύντομα καταλαβαίνουν ότι κάποιος τους παρακολουθεί και όταν πέφτει το βράδυ, κάνει την εμφάνισή της μια ομάδα ανθρώπων με κανιβαλιστικές διαθέσεις. 

ΑΠΟΨΗ: Ο Γουές Κρέιβεν αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση στον κινηματογράφο του τρόμου. Οι δύο πρώτες ταινίες του (The Last House on The Left, The Hills Have Eyes) ήταν τόσο σκληρές, ωμές και προκλητικές, που προκάλεσαν εντύπωση στην εποχή τους. Το ιδιαίτερο της περίπτωσης του Κρέιβεν είναι ότι ο ίδιος καμία σχέση δεν είχε με τον τρόμο, όχι μόνο τον κινηματογραφικό αλλά και σε οποιαδήποτε άλλη μορφή τέχνης! Αντιθέτως, ο Κρέιβεν ήταν ένας ευγενικός τύπος που σπούδασε φιλοσοφία και ψυχολογία, δίδαξε και είχε σκοπό να γίνει συγγραφέας. Η αγάπη του για τον κινηματογράφο, όμως, τον "πέταξε" σε άλλους δρόμους. Αρχικά, όπως ο ίδιος έχει παραδεχτεί, σκηνοθέτησε μερικά πορνό χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο, για να κερδίσει μερικά χρήματα και εμπειρία πίσω από την κάμερα και το 1972 του δίνεται η δυνατότητα να σκηνοθετήσει την πρώτη "κανονική" του ταινία, το προκλητικό The Last House on The Left. Δεν ήθελε να σκηνοθετήσει μια ταινία τρόμου αλλά δεν είχε επιλογές! Ή θα γύριζε αυτό που του έδιναν ή μερικά πορνό ακόμα! Η απόφαση πάρθηκε και τα υπόλοιπα είναι κινηματογραφική ιστορία. Πέντε χρόνια μετά ο Κρέιβεν χρειάζεται ξανά χρήματα και ελπίζει σε μια καλή πρόταση, όμως για άλλη μια φορά του ζητάνε ταινία τρόμου. Τότε, με λιγοστό προϋπολογισμό και τεράστιες δυσκολίες, ο Κρέιβεν θα δώσει ένα ακόμα προκλητικό φιλμ, το The Hills Have Eyes.

  Στην εποχή του το φιλμ του Κρέιβεν σόκαρε με την ωμότητα του και θύμισε την περίπτωση του The Texas Chain Saw Massacre, της ταινίας που γύρισε τρία χρόνια πριν ο Τόουμπ Χούπερ, τη δουλειά του οποίου ο Κρέιβεν εκτίμησε ιδιαίτερα. Οι Κτηνάνθρωποι, όπως ήταν η αρχική ελληνική απόδοση του τίτλου, είναι στην ουσία μια ιστορία που αφορά το ανθρώπινο ένστικτο της επιβίωσης. Μέσα από την εξέλιξη της ιστορίας του, μέσα από τα σκληρά πολλές φορές πλάνα του, ο Κρέιβεν θέλησε να εξερευνήσει τα ανθρώπινα όρια, προκαλώντας τόσο τους πρωταγωνιστές του όσο και τους θεατές, να φτάσουν στα δικά τους. Η ερασιτεχνικές λήψεις, το απότομο μοντάζ, τα κοντινά πλάνα με την κάμερα να τρέμει, η πολλές φορές θολή εικόνα, δίνουν στο φιλμ ακόμα και σήμερα μια ιδιαίτερη γοητεία, την οποία θα αναγνωρίσουν οι φίλοι του τρόμου της δεκαετίας του 1970 και μάλλον όχι η νεότερη γενιά.

  Οι ερμηνείες των ηθοποιών με βάση τα δεδομένα δεν είναι κακές. Εξάλλου σε όλη την πορεία του ο Κρέιβεν μου έδινε την αίσθηση ότι δεν ήταν σκηνοθέτης ηθοποιών, οπότε στα πρώτα του φιλμς νομίζω ότι είναι δικαιολογημένη η αμηχανία στο χειρισμό των προσώπων. Ωστόσο, εδώ κάνουν την εμφάνισή τους δύο ηθοποιοί συνδεδεμένοι με το σινεμά τρόμου. Η Ντι Γουάλλας και φυσικά ο άνθρωπος που προσλήφθηκε αμέσως με το που έκανε την εμφάνισή του στην οντισιόν, Μάικλ Μπέριμαν! Ο Μπέριμαν, αν δε σας λέει κάτι το όνομά του, είναι ο άνθρωπος που κοσμεί την αφίσα της ταινίας με το τρομακτικό, φυσικό, παρουσιαστικό του. Ο Μπέριμαν πάσχει από υποϊδρωτική εξωδερματική δυσπλασία, νόσος η οποία επηρεάζει άμεσα την εξωτερική εμφάνιση του ατόμου. Η "φοβιστική" λοιπόν εμφάνιση του Μπέριμαν του έδωσε τη θέση στο φιλμ του Κρέιβεν και του επέτρεψε να διαγράψει μια μεγάλη πορεία στο σινεμά τρόμου, η οποία ξεκίνησε με το ρόλο του Πλούτο στο φιλμ του Κρέιβεν.

  Βλέποντας το The Hills Have Eyes σήμερα, είμαι σίγουρος ότι δε θα σας σοκάρει ούτε θα σας τρομάξει στο βαθμό που συνέβη με το κοινό του 1977. Είναι όμως ένα φιλμ που μπορείς να διακρίνεις τις αρετές, το μεράκι και την ιδιαίτερη ματιά του σκηνοθέτη του, έστω και χωρίς την εμπειρία στις πλάτες του. Είναι ένα φιλμ ωμό, τόσο οπτικά όσο και σαν σύλληψη. Αιμομιξία, κανιβαλισμός, άρρωστες σεξουαλικές ορέξεις είναι θέματα που ακόμα και σήμερα δεν αγγίζονται με ευκολία. Δεν είναι μια ταινία για όλους. Θα την εκτιμήσουν όπως της αξίζει, οι φίλοι των b movies, του τρόμου αλλά και οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τον κινηματογράφο και την εξέλιξη του κάθε είδους, σε ιστορικά πλαίσια. Το The Hills Have Eyes είναι μια ταινία άξια αναφοράς στο σινεμά του τρόμου και την επίδρασή του στο κοινό αλλά και στους μετέπειτα δημιουργούς, χωρίς να μπορείς ωστόσο να τη θεωρήσεις αριστούργημα. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn