Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1960. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1960. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

29.7.15

The Lost World (1960)

Είδος : Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας

The Lost World
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ
ΧΑΜΕΝΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ
Σκηνοθεσία:Irwin Allen
Σενάριο:Charles Bennett,Irwin Allen,
Arthur Conan Doyle(novel)
Παίζουν:David Hedison,
Claude Rains,Jill St. John
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο καθηγητής Τσάλεντζερ υποστηρίζει ότι σε μια ανεξερεύνητη περιοχή του Αμαζονίου ζούνε ακόμα προϊστορικά ζώα. Σύντομα θα οργανωθεί μια αποστολή της οποίας θα ηγηθεί ο καθηγητής, με σκοπό την εύρεση αποδείξεων για τη θεωρία του Τσάλεντζερ. 


ΑΠΟΨΗ: Αυτό το καλοκαίρι οι δεινόσαυροι επέστρεψαν στον κινηματογράφο ελέω Jurassic World. Πολλά χρόνια πριν όμως, περισσότερα ακόμα κι από αυτά που θα γυρίσουμε σήμερα, οι δεινόσαυροι είχαν ήδη επισκεφτεί το κινηματογραφικό πανί. Μπορεί καμιά να μην είχε την αίγλη του Jurassic Park του 1993 αλλά οι πρώτες προσπάθειες είχαν ήδη γίνει. Μια από αυτές είναι και το The Lost World του Έργουιν Άλλεν, ακριβώς 55 χρόνια πριν!
  Ο δημιουργός του Σέρλοκ Χολμς, Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, είχε δημιουργήσει έναν ακόμα χαρακτήρα τον οποίο αγαπούσε ιδιαίτερα. Το 1912 με την έκδοση του βιβλίου The Lost World κάνει την εμφάνισή του κι ο Καθηγητής Τσάλεντζερ, ο οποίος θα πρωταγωνιστήσει σε τέσσερα ακόμα βιβλία του Ντόιλ. Ωστόσο η μοναδική περιπέτεια του καθηγητή Τσάλεντζερ που βρίσκουμε "οπτικοποιημένη" είναι μόνο αυτή του Lost World, με αυτή του 1960 να είναι σίγουρα η πιο διάσημη μέχρι σήμερα εκδοχή.
  Ο Έργουιν Άλλεν σκηνοθετεί και το αποτέλεσμα είναι, όπως συνήθως με τον Άλλεν, αρκετά περίεργο. Είναι περισσότερο ένα b movie χωρίς ιδιαίτερες χάρες, που όμως μπορείς να το παρακολουθήσεις με μια διάθεση νοσταλγίας για το παλιό Χόλιγουντ. Εκείνο το Χόλιγουντ που όταν δε μπορούσε να χρησιμοποιήσει ειδικά εφέ για να παρουσιάσει τους δεινόσαυρους στην οθόνη, έψαχνε να βρει τις καλύτερες δυνατές λύσεις. Ο προϋπολογισμός του φιλμ του Άλλεν δεν έφτανε ούτε για τη χρησιμοποίηση του stop motion, που ήταν το CGI της εποχής, οπότε οι δεινόσαυροι δεν είναι τίποτα άλλο παρά σαύρες κι ένας κροκόδειλος, αν πρόσεξα καλά, μασκαρεμένοι με προσθετικά κέρατα και διάφορα άλλα εξογκώματα πάνω στο σώμα τους. Αν μη τι άλλο, δεν το έβαλαν κάτω! Βρήκαν μια λύση η οποία θα γίνει το σημείο αναφοράς της ταινίας, άσχετα με το αν εκείνη την εποχή λειτούργησε ή όχι. Για το αν λειτουργεί σήμερα, δε νομίζω ότι τίθεται θέμα... Το παράξενο λοιπόν με το φιλμ του Άλλεν είναι ότι παρά τα ελαττώματά του, μπορεί να σε κρατήσει στην οθόνη για 90 λεπτά, αρκεί να είσαι εξοικειωμένος με τις ταινίες των δεκαετιών '50 και '60, μιλώντας πάντα για τις ταινίες φαντασίας. Δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, ούτε από πλευράς σεναρίου, ερμηνειών και δράσης, όμως, χωρίς να μπορώ να εστιάσω στον λόγο που τελικά το κάνει παρακολουθήσιμο, θεωρώ ότι μπορεί να κρατήσει το θεατή, με την προϋπόθεση (το γράφω άλλη μια φορά για να εμπεδωθεί) να είναι εξοικειωμένος με το σινεμά της εποχής.
  Το μεγαλύτερο όνομα του φιλμ είναι σαφώς αυτό του Κλοντ Ρέινς, στο ρόλο του καθηγητή Τσάλεντζερ και από εκεί και πέρα νομίζω ότι οι δύο πιο αναγνωρίσιμοι ηθοποιοί στο Ελληνικό κοινό είναι ο Μπρους Χέντισον και η Τζιλ Σεντ Τζον. Η αναγνωρισιμότητά τους οφείλεται κυρίως στον Τζέιμς Μποντ, καθώς ο Χέντισον έπαιξε δύο φορές τον Φίλιξ Λάιτερ (Live and Let Die, Licence to Kill) ενώ η Σεντ Τζον ήταν το Bond girl στο Diamonds are Forever. Τώρα για ερμηνείες γενικά δεν υπάρχει λόγος να ανοίξουμε κουβέντα. Συμπαθητικά είναι τα πράγματα αν λάβουμε υπόψη την εποχή και το μέτριο σενάριο που πρέπει να στηρίξουν οι ηθοποιοί.
  Για εσάς, τους ανθρώπους που ψάχνεται στα χρονοντούλαπα του Χόλιγουντ για παλιά, σκονισμένα κινηματογραφικά διαλείμματα από την σημερινή καταιγιστική αλλά συνήθως άψυχη παραγωγή, το The Lost World θα λειτουργήσει ευχάριστα. Δεν ανήκει στα καλά δείγματα, είναι περισσότερο μια μέτρια ταινία, ίσως με λιγότερη επιείκεια να την έλεγες κακή, αλλά φαίνεται το μεράκι των ανθρώπων που δούλεψαν στην παραγωγή της. Με φτωχά μέσα προσπάθησαν να κάνουν σινεμά και αξίζει μια θέαση έστω και σαν ανταμοιβή γι αυτούς τους ανθρώπους. Μπορεί να μην είναι σινεμά υψηλού επιπέδου αλλά δεν μας γοητεύει πάντα και μόνο αυτού του είδους το σινεμά.    




Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
The Lost World (1960) on IMDb



8.6.15

The Bellboy (1960)

Είδος : Κωμωδία

The Bellboy
ΠΑΙΔΙ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ
Σκηνοθεσία:Jerry Lewis
Σενάριο:Jerry Lewis
Παίζουν:Jerry Lewis,
Alex Gerry,Bob Clayton
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
ΥΠΟΘΕΣΗ: Οι περιπέτειες του Στάνλεϊ, ενός περίεργου αμίλητου τύπου, ο οποίος εργάζεται σε μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα ως αχθοφόρος.


ΑΠΟΨΗ: Η σλάπστικ κωμωδία δεν είχε ιδιαίτερη πέραση στη χώρα μας μέχρι και την προηγούμενη εικοσαετία. Ακόμα και ο μεγάλος Θανάσης Βέγγος, γνήσιος εκπρόσωπος της σουρεάλ σπλάπστικ κωμωδίας, έπρεπε να περιμένει αρκετά χρόνια για να δει κάποιες ταινίες του να αναγνωρίζονται ως εξαιρετικά δείγματα κωμωδίας. Ένα μεγάλο παγκόσμιο αστέρι του είδους είναι και ο Τζέρι Λιούις, ένας εκ των κορυφαίων Αμερικανών κωμικών όλων των εποχών. Ο Λιούις αποτελεί την κινηματογραφική συνέχεια της κωμωδίας που υπηρέτησαν οι Λόρελ και Χάρντι, οι αγαπημένοι Χοντρός και Λιγνός. Στο Bellboy ο Λιούις αποδεικνύει περίτρανα το κωμικό ταλέντο του αλλά και την ικανότητά του, πίσω από την κάμερα!


  Ο Τζέρι μαζί με τον Ντιν Μάρτιν αποτέλεσαν ένα από τα καλύτερα κινηματογραφικά ντουέτα στη δεκαετία του 1950. Ο Μάρτιν ήταν ο σοβαρός, ο γόης της υπόθεσης και Λιούις ο γκαφατζής. Προς τα τέλη του 1950 αποφασίζουν να ακολουθήσουν σόλο καριέρες και εκεί τα πράγματα πήγαν πολύ καλύτερα για τον Λιούις. Παρότι αναλώθηκε σε πολλά φιλμ και χρησιμοποιώντας σχεδόν πάντα την ίδια περσόνα, δε μπορείς να μην αναγνωρίσεις την κωμική ευφυΐα του, βλέποντας ένα φιλμ σαν το Bellboy.
  Ο Λιούις στο Bellboy παίζει χωρίς να μιλήσει σχεδόν καθόλου. Ανοίγει το στόμα μόνο στην τελευταία σκηνή και όταν τον ρωτούν γιατί δεν είχε μιλήσει μέχρι τότε ποτέ, απαντά πολύ απλά : "Γιατί κανείς δε μου το ζήτησε...". Ο Λιούις έχει πάρει όλο το φιλμ πάνω του, σκηνοθετώντας, γράφοντας και πρωταγωνιστώντας, κάνοντας τη δική του "βωβή" δημιουργία, μέσα από μια σειρά οπτικών κυρίως κωμικών καταστάσεων. Από την έναρξη του φιλμ, ο "παραγωγός" μας ενημερώνει ότι η ταινία που θα παρακολουθήσουμε δεν έχει πλοκή. Είναι μόνο ο Τζέρι απέναντι στους πελάτες, στους προϊσταμένους του, στα... τηλέφωνα, στο... ασανσέρ! Το αστείο με το κουδούνισμα των τηλεφώνων είναι πλέον ένα από τα κλασικά στιγμιότυπα του παγκόσμιου κινηματογράφου και ένα από αυτά που έχουν κοπιαριστεί αρκετές φορές, ενώ η σκηνή που ο Τζέρι περιμένει αμήχανα το
ασανσέρ μην αντέχοντας τα βλέμματα των υπολοίπων πάνω του, είναι μια εξαιρετική σκηνή. Η υπερβολή που έχει την ελευθερία να χρησιμοποιήσει η κωμωδία, όταν χρησιμοποιείται έξυπνα, μπορεί να δείξει βαθύτερα πράγματα για την κοινωνική συμπεριφορά του ατόμου.
  Είδα το Παιδί Για Όλες Τις Δουλειές για δεύτερη ή τρίτη φορά στη ζωή μου, χθες το βράδυ. Γέλασα, όπως και την προηγούμενη φορά, με την ψυχή μου σε αρκετές σκηνές. Όχι σε όλες, γιατί είναι αλήθεια ότι οι περισσότερες σκηνές είναι έξυπνα δοσμένες και το χιούμορ είναι υπαρκτό αλλά οι ξεκαρδιστικές στιγμές, αυτές που γελάς το ίδιο ξανά και ξανά, είναι πέντε ή έξι. Το ταμπεραμέντο του Λιούις, η κινητικότητά του, ακόμα και οι πολλές φορές ενοχλητικές γκριμάτσες του, εδώ λειτουργούν πάρα μα πάρα πολύ καλά. Εάν είστε φίλοι της σλάπστικ κωμωδίας και δεν έχετε δει μέχρι σήμερα το Bellboy, κάντε το οπωσδήποτε. Επιφυλάσσομαι για όσους ζητούν ένα διαφορετικό είδος χιούμορ και όχι τόσο αυτό που βασίζεται στα οπτικά αστεία αλλά και πάλι θεωρώ ότι το φιλμ του φιλμ Λιούις αποτελεί μια από τις καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών, οπότε μια ματιά θα άξιζε να του ρίξετε και οι υπόλοιποι. Εξάλλου η διάρκειά του ξεπερνάει μόλις κατά δέκα λεπτά τη μία ώρα. Στη χειρότερη θα έχετε χάσει μία ώρα από τη μέρα σας, στην καλύτερη θα έχετε κερδίσει μία ώρα χαλάρωσης και γέλιου από έναν άνθρωπο που ήξερε πως να το προκαλεί. Με τον δικό του, διαφορετικό τρόπο.




Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
The Bellboy (1960) on IMDb