 |
| Τρόμου, Επιστημονικής Φαντασίας Διάρκεια: 95' |
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
Το Worldbreaker είναι η τελευταία ταινία του ενδιαφέροντα αλλά και "άνισου" σκηνοθέτη, Μπραντ Άντερσον. Ο Άγρυπνος, πίσω στο 2004, και ο Υπερσιβηρικός, του 2008, είναι οι πιο γνωστές του ταινίες αλλά ο Άντερσον έχει δώσει δείγματα και στο σινεμά τρόμου, κάποια πολύ καλά, όπως το υπέροχο Session 9 και το Stoneheart Asylum (και τα δύο φέρουν τον Ελληνικό τίτλο "Το Άσυλο του Τρόμου"), κάποια λιγότερο ενδιαφέροντα, όπως το Vanishing on 7th Street και το Blood. Το θετικό στις ταινίες του Άντερσον, ακόμα κι αν δεν είναι πολύ καλές, είναι ότι θέλουν να πουν πράγματα, αλλά δυστυχώς μοιάζει να μην τα καταφέρνουν πάντα να ολοκληρώσουν τις βασικές θεματικές τους. Από αυτό πάσχει και το Worldbreaker.
Η βασική πλοκή μας μεταφέρει σε ένα δυστοπικό μέλλον όπου η Γη έχει δεχτεί εισβολή από κάποια πλάσματα που ήρθαν από άλλη διάσταση. Ο ανδρικός πληθυσμός έχει μειωθεί καθώς οι άνδρες είναι περισσότεροι ευάλωτοι στις επιθέσεις των αραχνοειδών πλασμάτων και μετατρέπονται σε υβρίδια μετά την επαφή με τους εισβολείς. Οι γυναίκες είναι αυτές που έχουν πάρει τα όπλα και προσπαθούν να κρατήσουν όρθια τη Γη. Κεντρικό πρόσωπο της αντίστασης είναι ο χαρακτήρας που υποδύεται η Μίλα Γιόβοβιτς, επικεφαλής μιας στρατιάς που μάχεται συνεχώς ενάντια στα πλάσματα. Μαζί της μένουν ο τραυματίας άνδρας της και η έφηβη κόρη τους, Γουίλα. Κατά τη μεταφορά του στρατεύματος και μετά από επίθεση των πλασμάτων, πατέρας και κόρη θα χωριστούν από τη μητέρα και ένα χρόνο μετά τους βλέπουμε να ζουν μακριά από την απειλή των πλασμάτων, σε ένα απομακρυσμένο νησάκι. Ο πατέρας, μέσα από καθημερινή εκπαίδευση, προετοιμάζει την κόρη για την περίπτωση που κάποτε τα πλάσματα τους ανακαλύψουν. Ένα νεαρό κορίτσι που θα βρεθεί στο νησί θα αποτελέσει την άρχη του τέλους για την ήσυχη διαβίωση της οικογένειας στο νησί.
Περισσότερο σαν αλληγορία μπορείς να δεις την ταινία του Άντερσον και όχι τόσο σαν μια ταινία τρόμου. Θέλει να μιλήσει για τη δύναμη της γυναίκας, για την εσωτερική δύναμη των ανθρώπων, ακόμα και για την αφήγηση μιας ιστορίας και το πως αυτή μπορεί να εμπνεύσει ή και να αποπροσανατολίσει. Το θέμα είναι ότι όλα αυτά γίνονται μεν αντιληπτά, έστω κι αν θεματικές μένουν στη μέση, αλλά η ροή της ταινίας δεν σε βοηθά να παραμείνεις εκεί εκατό τοις εκατό. Περνάς χρόνο στο δεύτερο μισό με τον πατέρα και την κόρη, τον βλέπεις να την προετοιμάζει για τη στιγμή που θα χρειαστεί να παλέψει με τα πλάσματα αλλά το φινάλε σου ρίχνει ένα ωραίο άκυρο σε όλα αυτά και σε πάει ξανά από την αρχή. Αν δεν υπήρχαν και οι καλές ερμηνείες του Λουκ Έβανς και της νεαρής Μπίλι Μπουλέ, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου