 |
| Τρόμου, Θρίλερ Διάρκεια: 89' |
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
Χιμπαντζής κατοικίδιο τρελαίνεται και αποδεκατίζει παρέα εφήβων που μαζεύτηκαν να παρτάρουν. Απλό στη σύλληψη, κατανοητό στην εκτέλεση, σύντομο σε διάρκεια, όχι πάντα έξυπνο, όμως όχι χωρίς να σέβεται το κοινό του.
Στη Χαβάη μας πάει το Primate, εκεί που η Λούσι και οι φίλες της επισκέπτονται τον μπαμπά και την αδερφή της πρώτης. Η κατοικία τους είναι υπερπολυτελές σπίτι χτισμένο σε μια απότομη πλαγιά πάνω από τη θάλασσα. Ο μπαμπάς, Άνταμ, είναι κωφάλαλος και διάσημος συγγραφέας ενώ η μητέρα, που έχει φύγει από τη ζωή, ήταν γλωσσολόγος, με σημαντικές εργασίες στον τομέα της. Μαζί τους ζει και ο Μπεν, ένας υψηλής νοημοσύνης χιμπαντζής, που επικοινωνεί μαζί τους μέσα από μια ηχητική εφαρμογή που είχε σχεδιάσει η μητέρα της Λούσι. Ο Άνταμ βρίσκει στο κλουβί/δωμάτιο του Μπεν μια νεκρή μαγκούστα, η οποία όμως φαίνεται να έχει δαγκώσει τον χιμπαντζή και αποφασίζει να στείλει το νεκρό ζώο για αναλύσεις. Το επόμενο βράδυ ο Άνταμ φεύγει για την παρουσίαση του νέου βιβλίου του και τα νεαρά κορίτσια μένουν στο σπίτι, ελπίζοντας να περάσουν ξέφρενη νύχτα. Ο Μπεν όμως αρχίζει να φέρεται περίεργα, σκοτώνει τον κτηνίατρο που πάει να τον εξετάσει και γυρνά ελεύθερος στο σπίτι. Την ίδια στιγμή οι αναλύσεις της μαγκούστας που δάγκωσε τον Μπεν δείχνουν ότι ήταν φορέας του ιού της λύσσας. Ο Άνταμ ενημερώνεται και επιστρέφει σύντομα στο σπίτι για να δει ότι τα πράγματα έχουν ξεφύγει από κάθε έλεγχο.
Δεν είναι λίγες οι φορές τα τελευταία χρόνια, που νιώθω ότι ο εμπορικός κινηματογράφος χρειάζεται περισσότερες ταινίες σαν το Primate. Αυτές είναι ταινίες που ναι μεν δεν έχουν να πουν κάτι νέο αλλά που κατανοώντας αυτό απελευθερώνονται και δίνουν αυτό που μπορούν να δώσουν, χωρίς ενοχές. Το αποτέλεσμα είναι συνήθως διασκεδαστικό για το κοινό του εκάστοτε είδους που καθεμία υπηρετεί. Το Primate λοιπόν είναι μια ταινία που οι συντελεστές του κάνουν πολύ καλά ο καθένας τη δουλειά του. Ο σκηνοθέτης Γιοχάνες Ρόμπερτς δίνει ένα σπλάτερ που φαίνεται να απευθύνεται κυρίως σε νεαρές ηλικίες αλλά βάζει στοιχεία μέσα που παραπέμπουν στο σινεμά του Κάρπεντερ (η χρήση της μουσικής κυρίως) ενώ η σεναριακή ιδέα παραπέμπει στο Κούτζο, του Στίβεν Κινγκ, οπότε προκαλεί ένα ενδιαφέρον και σε εμάς τους μεγαλύτερους ηλικιακά θεατές.
Συμπαθητική είχα βρει και την προηγούμενη δουλειά του Ρόμπερτς ( Resident Evil: Welcome to Racoon City), συμπαθητική και λίγο καλύτερη βρίσκω κι αυτή εδώ καθώς είναι μια πολύ πιο περιεκτική ταινία. Γρήγορη εισαγωγή στη δράση, παρουσίαση του χώρου που θα γίνουν όλα και φύγαμε για σπλατεριά, που δεν χρειάζεται ανάλυση των ούτως ή άλλως αδιάφορων χαρακτήρων. Βασικός χαρακτήρας είναι ο λυσσασμένος χιμπατζής που δεν είναι παρακαλώ ψηφιακός χαρακτήρας αλλά ερμηνεύεται από τον ηθοποιό και ειδικό στην κινησιολογία, Μιγκέλ Τόρες Ούμπα, με τη χρήση προσθετικών. Ακόμα ένα συν για μένα αυτή η επιλογή, που βοηθά επίσης στην πειστικότητα της απειλής που νιώθουν οι πρωταγωνιστές από τον χιμπατζή.
