Monster Island (2024) Mini Review

 

Περιπέτεια, Φαντασίας,Τρόμου

Διάρκεια: 83'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Σύντομο κείμενο για ένα σύντομο και συμπαθητικό φιλμ τρόμου που αναμιγνύει ιστορίες από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, άλλες πραγματικές και άλλες "όχι εξακριβωμένα πραγματικές".

 Η ταινία Monster Island ή Orang Ikan μας μεταφέρει στα 1942 και σε ένα Ιαπωνικό πλοίο στον Ειρηνικό Ωκεανό, που μεταφέρει κρατούμενους πολέμου αλλά κι έναν Ιάπωνα, τον Σάιτο, που κατηγορείται για προδοσία. Οι κρατούμενοι μεταφέρονται στην Ιαπωνία κυρίως για να εργαστούν εκεί για την Ιαπωνική Αυτοκρατορία ενώ ο Σάιτο μεταφέρεται εκεί για να εκτελεστεί. Ο  καπετάνιος του πλοίου, ως πρόσθετη τιμωρία στον προδότη Σάιτο, διατάζει να δεθεί με χειροπέδες μαζί με έναν Βρετανό αιχμάλωτο. Την ίδια στιγμή, το πλοίο δέχεται επίθεση από εχθρικό υποβρύχιο και οι δύο κρατούμενοι καταφέρνουν να ξεφύγουν και να φτάσουν σε ένα φαινομενικά ερημικό νησί. Σύντομα θα ανακαλύψουν ότι δεν είναι μόνοι στο νησί και θα πρέπει να συνεργαστούν για να επιζήσουν από το πλάσμα που κατοικεί το νησί.

 Υπάρχουν εκατοντάδες αναφορές στρατιωτών που βρέθηκαν στα νησιά Κάι της Ινδονησίας, για την εμφανίση περίεργων πλασμάτων που ξεπρόβαλλαν από τη θάλασσα. Οι στρατιώτες αναφέρονται σε αυτούς σαν Orang Ikan, που σημαίνει "άνθρωποι ψάρια". Εκεί λοιπόν βάσισε την ιστορία του ο Σιγκαπουριανός σκηνοθέτης, Μάικ Γουιλάν, για να φτιάξει μια επηρρεασμένη από δύο κυρίως είδη κινηματογραφικά είδη: το πολεμικό δράμα και τον τρόμο. Ανάμεσα στα δύο, ο Γουιλάν φαίνεται να κατέχει καλύτερα το δεύτερο. Το πλάσμα που βλέπουμε να εμφανίζεται στην οθόνη μας, θυμίζει το πλάσμα από το κλασικό Creature from the Black Lagoon, ενώ η σκηνοθετική προσέγγιση του Σιγκαπουριανού φανερώνει τις επιρροές από το Alien και τον Κυνηγό.

 Μικρή παραγωγή με τους αναμενόμενους περιορισμούς στη χρήση των ψηφιακών εφέ, καλή όμως χρήση των τοποθεσιών και των πρακτικών εφέ του τέρατος, δημιουργία ατμόσφαιρας και μια προσπαθεία εξέλιξης των χαρακτήρων και της δυναμικής που αναπτύσσεται μεταξύ τους, η οποία όμως δεν στηρίζεται ικανοποιητικά και αυτό είναι που αφαιρεί κυρίως πόντους από την ταινία. Οι ηθοποιοί ωστόσο κάνουν την προσπάθειά τους.

 Ο Γουιλάν, ο οποίος υπογράφει και το σέναριο, κάνει δύο σχόλια που έχουν ενδιαφέρον γιατί έρχονται σε πλήρη αντίθεση μεταξύ τους. Από τη μία έχουμε το θετικό σχόλιο για την ανθρωπότητα, με τους δύο πολεμικούς αντιπάλους να συμφιλιωνόνται και να συνεργάζονται για να τα βάλουν με την άγνωστη απειλή ενώ από την άλλη, λίγο πριν το φινάλε, βιώνουμαι και τη συμπάθεια για το τέρας που φαίνεται ότι η δράση του έχει να κάνει κυρίως με την προσπαθεία αυτοσυντήρησης και προστασίας του περιβάλλοντός του. Όπως κι αυτό έτσι και οι άνθρωποι στέκονται απέναντι στο άγνωστο, στο μη κατανοητό, με φόβο που γεννά εύκολα βία.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Watchers I-IV Review (1988-1998)

ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Δεν σκόπευα να ασχοληθώ με τη σειρά ταινιών Watchers αλλά υπάρχει μια προσωπική ιστορία που δικαιολογεί εν μέρει την ενασχόληση με τις συγκεκριμένες ταινίες. Θα μου πεις, χρειάζεσαι δικαιολογία για να ασχοληθείς με οτιδήποτε στο ιστολόγιό σου; Όχι, είναι η αλήθεια, αλλά εδώ έχουμε μια πραγματικά κακή σειρά ταινιών, που νιώθω ότι για κάποιο λόγο πρέπει να δώσω μερικές εξηγήσεις πριν ξεκινήσω. Σας μεταφέρω λοιπόν πίσω στα μέσα της δεκαετίας του 1990, εκεί που ο μικρός Νίκος ρουφάει ταινίες με το τσουβάλι.

 Έχοντας μια συμπάθεια ήδη στις ταινίες φαντασίας και τρόμου, οτιδήποτε έπεφτε στην αντίληψή μου από αυτά τα είδη, το παρακολουθούσα χωρίς δισταγμό. Εκείνη την περίοδο είχε αρχίσει να λειτουργεί στην Κέρκυρα ένας τοπικός τηλεοπτικός σταθμός (ΙΟΝΙΑΝ TV ή ΤΗΛΕΚΕΡΚΥΡΑ, δεν είμαι σίγουρος), ο οποίος για να γεμίζει τις ώρες τηλεοπτικού αέρα, έπαιζε σε άσχετες ώρες βιντεοκασέτες, ψιλοπαράνομα, όπως έχω αναφέρει ξανά σε παλιότερο κείμενο. Δεν υπήρχε κανένα φίλτρο ως προς το θέμα της ταινίας και την ώρα προβολής, οπότε πολύ συχνά έπαιζε πρωινές ώρες ταινίες τρόμου! Υπέροχες καταστάσεις για εμάς τους πιτσιρικάδες! Τότε λοιπόν έπαιζε αρκετά συχνά μια ταινία με ένα τέρας κι ένα σκύλο, που φαίνεται να είχαν κάποια ιδιαίτερη σχέση. Θυμάμαι ότι τότε η ταινία μου άρεσε ιδιαίτερα. Τα χρόνια πέρασαν και σε μεγαλύτερη ηλικία πια αλλά και με την άνθιση του διαδικτύου αρχίζω να αναζητώ την ταινία αλλά μάταια, καθώς δεν θυμόμουν ούτε τίτλο ούτε κάποιον από τους πρωταγωνιστές αλλά αμυδρά κάποιες σκηνές. Κάποια στιγμή πριν λίγο καιρό πέφτω πάνω στο Watchers, χαζεύοντας στην πλατφόρμα του Tubi. Κάτι μου θυμίζει η ιστορία της ταινίας και αμέσως σκέφτομαι "αυτή πρέπει να είναι η ταινία που έβλεπα πιτσιρικάς". Την παρακολουθώ λοιπόν αλλά σύντομα συνειδητοποιώ ότι δεν είναι αυτή η ταινία που πίστευα και επίσης δεν ήταν και πολύ διασκεδαστική. Να σου όμως που στις προτάσεις τις πλατφόρμας υπάρχουν και τα επόμενα δύο σίκουελ της ταινίας και σκάει η αφίσα του Watchers II και ξυπνάνε μνήμες βλέποντας τον Μαρκ Σίνγκερ με το καρό πουκάμισο, το όπλο στο χέρι κι ένα πλάσμα κρυμμένο στο βάθος. Εύρηκα! Να η ταινία που έβλεπα πιτσιρικάς! Ο ενθουσιασμός βέβαια δεν άργησε να εξατμιστεί καθώς η ταινία δεν είναι και το καλύτερο δείγμα b-movie, αλλά έτσι έχετε μια εξήγηση για τον λόγο που αποφάσισα να ρίξω μια ματιά τελικά και στις τέσσερις ταινίες των Watchers.

 Το πρώτο φιλμ είναι ίσως το πιο εύκολο να παρακολουθήσει κάποιος. Δεν παρουσιάζει τίποτα το ιδιαίτερο αλλά έχει καλούς ηθοποιούς και μια '80s αισθητική που ταιριάζει με την υπόθεση. Σκύλος με αναπτυγμένη νοημοσύνη, πείραμα μιας εταιρείας, το σκάει από τις εγκαταστάσεις αλλά στο κατόπι του βρίσκονται πράκτορες της εταιρείας κι ένα ακόμα πλάσμα που αφήνει πτώματα στο διάβα του, και που δε θα σταματήσει αν δεν βρει το σκύλο. Ο σκύλος βρίσκει τον κατάλληλο σύντροφο στο πλευρό του Κόρεϊ Χάιμ και μαζί προσπαθούν να βρουν τρόπο να αντιμετωπίσουν τους κυνηγούς τους. 

 Ο ταλαντούχος Κόρεϊ Χάιμ, ο Μάικλ Άιρονσαϊντ και ο συμπαθής σκυλάκος δίνουν πόντους σε μια ταινία που δεν έχει πολλά να πει. Ούτε ιδιαιτέρως διασκεδαστική γίνεται ποτέ, ούτε ατμόσφαιρα καταφέρνει να έχει, ούτε τα πρακτικά εφέ και ο σχεδιασμός του πλάσματος είναι αρκετά ευφάνταστος. Γενικά η ταινία δεν είχε πάει καλά στην εποχή της αλλά ούτε μπορώ να πω ότι έχει δημιουργήσει κάποιο κοινό με το πέρασμα των χρόνων ώστε να μπει στον κανόνα του καλτ.

 Δύο χρόνια μετά όμως ο παραγωγός τόσο της πρώτης ταινίας αλλά και τον επόμενων τριών συνεχειών, Ρότζερ Κόρμαν, φροντίζει να δώσει την πρώτη από αυτές τις συνέχειες. Το Watchers II έχει πρωταγωνιστή τον θρύλο των b movies, Μαρκ Σίνγκερ, και είναι ίσως η πιο τίμια από τις τέσσερις ταινίες. Ξεκάθαρη b movie αισθητική σε όλα τα επίπεδα, με σενάριο γραμμένο στο πόδι, κακές ερμηνείες, υπερβολικές ερμηνείες και φυσικά γυμνό χωρίς λόγο. Κι όμως αυτή η ταινία κυλάει πιο ευχάριστα από την πρώτη, ίσως γιατί δέχεται από πολύ νωρίς αυτό που είναι!

 Από εδώ και κάτω, οι ταινίες είναι πραγματικά κακές ακόμα και για b movies. Το Watchers III μεταφέρει τη δράση στη ζούγκλα και προσπαθεί να αντιγράψει το Predator, ρίχνοντας ένα μάτσο μισθοφόρους στη δράση με τον Γουίνγκς Χάουζερ να ηγείται και να είναι ίσως το μόνο πράγμα που κρατάς από την ταινία, καθώς ερμηνευτικά παρά είναι καλός για το είδος.

 Η τελευταία ταινία της σειράς, Watchers: Reborn, ήρθε το 1998, τέσσερα χρόνια μετά το τρίτο μέρος. Εδώ έρχεται ο Μαρκ Χάμιλ να πρωταγωνιστήσει, πολύ μακριά από την εποχή της τεράστιας φήμης που του χάρισε το Star Wars. Ένα μάτσο χάλια και αυτή η ταινία, με ακόμα χειρότερες ερμηνείες, με κακή σκηνοθεσία, κάκιστους διαλόγους. Το σενάριο ήθελε να δώσει ένα πιο τραγικό χαρακτήρα στο πλάσμα που κυνηγά ξανά το σκύλο, όπως σε όλες τις προηγούμενες ταινίες, αλλά η ταινία δεν βλέπεται.

 Ξεφεύγοντας αρκετά από το περιεχόμενο του βιβλίου που έγραψε ο Ντιν Κουντζ, με τον ίδιο τίτλο, τα Watchers ανήκουν σε εκείνη την μοναδική κατηγορία ταινιών που ξεκίνησαν ένα franchise από μια μέτρια ταινία και στην πορεία τα πήγαν πραγματικά χειρότερα. Παρ' ολ' αυτά ο Ρότζερ Κόρμαν κατάφερε να φτιάξει τέσσερις από αυτές και να βγάλει φαντάζομαι και κάποια χρήματα, βάζοντας ελάχιστα στην παραγωγή τους.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB