The Bricklayer (2023) Review

 

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Δράσης, Κατασκοπική
Διάρκεια: 110'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Άαρον Έκχαρτ, Νίνα Ντόμπρεβ, Τιμ Μπλέικ Νέλσον και Κλίφτον Κόλινς Τζούνιορ παίρνουν για ξεναγό τον Ρένι Χάρλιν, βολτάρουν στη Θεσσαλονίκη και κάνουν χαμό στην πόλη, που από "μεγάλη φτωχομάνα" σκοπεύει να μετατραπεί σε αστέρι του Χόλιγουντ, έστω και σε δευτεροκλασάτες περιπέτειες, όπως το The Bricklayer.

 Πρώην πράκτορας της CIA, ο Στιβ Βέιλ, που έχει αποσυρθεί και εργάζεται ως χτίστης (πλινθοκτίστης όπως είναι η ακριβής μετάφραση του bricklayer), αναγκάζεται να αφήσει τα τούβλα και να πιάσει ξανά το όπλο του, καθώς η υπηρεσία τον χρειάζεται. Μια σειρά φόνων έχει αρχίσει στην Ελλάδα και δημοσιογράφοι στοχοποιούνται από τον Βίκτορ Ράντεκ, πρώην συνάδελφο του Βέιλ. Ο Ράντεκ δολοφονεί αλλά φορτώνει τους φόνους στην CIA, εκβιάζοντας έτσι την υπηρεσία, ζητώντας εκδίκηση για το θάνατο της γυναίκας και της κόρης του, θεωρώντας ότι η ευθύνη για το χαμό τους βαραίνει την πρώην εργοδότριά του αλλά και τον ίδιο Βέιλ. Μια αποστολή στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη ξεκινά για τον Βέιλ και μια νεαρή πράκτορα με το όνομα Κέιτ Μπάνον, με σκοπό την εξόντωση του Ράντεκ.

 Αρκετά προβλήματα εντοπίζονται στην ταινία του Ρένι Χάρλιν αλλά ας ξεκινήσουμε από τα θετικά. Το θετικότερο δεν έχει να κάνει με την ταινία την ίδια αλλά με τη Θεσσαλονίκη. Υπάρχει μια συμφωνία με χολιγουντιανή εταιρεία παραγωγής και το Δήμο Θεσσαλονίκης για τα γυρίσματα κινηματογραφικών ταινιών στην πόλη. Ήδη έχουν γίνει εκεί γυρίσματα του τελευταίου μέρους των Αναλώσιμων αλλα και μιας ακόμα ταινίας δράσης με πρωταγωνιστή τον Αντόνιο Μπαντέρας. Καλό νέο και για την πόλη, για διαφημιστικούς λόγους αλλά και για Ελληνικά συνεργεία διαφόρων ειδικοτήτων, καθώς θα μπορούν άνθρωποι να δουλέψουν σε παραγωγές του εξωτερικού. "Σίγα τις παραγωγές και τις ταινίες", θα πει κάποιος αλλά ας είμαστε θετικοί κι ας μην μπούμε σε μια τέτοια μίζερη κουβέντα.

 Στα της ταινίας τώρα, όπως είπαμε εντοπίζονται αρκετά προβλήματα, από το σενάριο, τις ερμηνείες αλλά και το επίπεδο παραγωγής αλλά συνεχίσουμε με κάποια θετικά ακόμα. Στην κορυφή θα έβαζα τις ερμηνείες του Άαρον Έκχαρτ και του κινηματογραφικού του αντιπάλου, Κλίφτον Κόλινς Τζούνιορ. Ο Έκχαρτ παίζει με έναν αρκετά κλασικό τρόπο τον σκληρό πρωταγωνιστή κι επειδή είναι καλός ηθοποιός αλλά και γιατί δουλεύει και στις σκηνές δράσης, μια χαρά σε πειθεί. Ο Κόλινς από την άλλη είναι μια φυσιογνωμία που δεν θέλει και πολύ προσπάθεια να σε πείσει ότι είναι κακός αλλά δεν βασίζεται μόνο σε αυτό και προσπαθεί να βγάλει και ό,τι μπορεί από το χαρακτήρα του.

 Ο Ρένι Χάρλιν είναι σκηνοθέτης που ξέρει να παρουσιάζει τη δράση, έστω κι αν τελικά δεν έδωσε πολλές καλές ταινίες και κάπου με την αρχή της δεκαετίας του 2000 φάνηκε να μην μπορεί να ακολουθήσει την κατεύθυνση του κινηματογράφου δράσης. Έδωσε όμως το Die Hard 2, το Cliffhanger, το The Long Kiss Goodnight ενώ ομολογώ ότι αρκετά ευχάριστα είχα παρακολουθήσει και το Cutthroat Island αλλά και τις τελευταίες ίσως διασκεδαστικές ταινίες που έκανε, Mindhunters και 12 Rounds. Υπάρχουν κι εδώ λοιπόν κάποιες σκηνές που φανερώνουν την ικανότητά του στη δράση αλλά δυστυχώς δεν είναι αρκετές για να καλυψούν τα προβλήματα των υπόλοιπων σκηνών, εκεί όπου η ταινία γίνεται κατασκοπικό θρίλερ. Εκεί δυστυχώς ο Χάρλιν φαίνεται να τα αφήνει όλα λίγο στον αυτόματο και τα αποτελέσματα είναι σχεδόν απογοητευτικά.

 Κάπου εδώ αρχίζει να παίρνει η μπάλα τους υπόλοιπους ηθοποιούς, τους οποίους ούτε ο Χάρλιν αλλά ούτε και το σενάριο φαίνεται να βοηθάει. Και μπορεί ο Τιμ Μπλέικ Νέλσον να μην έχει σοβαρά πράγματα να κάνει και να τη γλυτώνει κάπως έτσι αλλά δεν ισχύει το ίδιο για τη Νίνα Ντόμπρεβ, η οποία εκτίθεται αρκετά εδώ, μην μπορώντας να βρει τρόπο να ξεκλειδώσει την ερμηνεία της.

 Στις περισσότερες στιγμές της, η ταινία θυμίζει περισσότερο τηλεοπτική παραγωγή ή -αν θέλεις- παραγωγή που πάει κατευθείαν σε κάποια ψηφιακή πλατφόρμα ή την αγορά του DVD. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, αν ρίξεις μια ματιά στις πληροφορίες της ταινίας θα δεις ότι είναι περιορισμένη η διανομή της στους κινηματογράφους (σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες κυρίως), με καθαρό στόχο την ψηφιακή κυκλοφορία της, οπότε έτσι δικαιολογούνται αρκετά από αυτά που βλέπουμε στην οθόνη (π.χ. το κακό  green screen).

 Η Θεσσαλονίκη πάντως έχει την τιμητική της εδώ και από τα Λαδάδικα μέχρι την Πλατεία Αριστοτέλους και τα σοκάκια της παλιάς πολής δείχνει τις ομορφιές της. Κρίμα που το The Bricklayer δεν είναι μια εξίσου ωραία και ενδιαφέρουσα ταινία.

 

 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

 

 

Heart of Stone (2023) Netflix Review

 

Δράσης
Διάρκεια:122'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Μυστικοί πράκτορες, κρυφά συνδικάτα καλών και κακών, συνωμοσίες, γρήγορες και θεαματικές σκηνές δράσης με κυνηγητά, μοτοσικλέτες, αυτοκίνητα και τρελά κασκαντεριλίκια! Ακόμα μια περιπέτεια του Ίθαν Χαντ; Όχι! Μια περιπέτεια με τη θηλυκή εκδοχή του Ίθαν Χαντ, που ακούει στο όνομα Ρέιτσελ Στόουν και έχοντας τη μορφή της Γκαλ Γκαντότ, ευελπιστεί σε ένα νέο franchise κατασκοπευτικών ταινιών.

 Η Ρέιτσελ Στόουν είναι πράκτορας της μυστικής οργάνωσης Καταστατικό. Η οργάνωση αυτή προσπαθεί να διασφαλίσει την παγκόσμια ειρήνη κινούμενη στις σκιές και έχοντας ένα υπέρ εξελιγμένο πρόγραμμα Τεχνητής Νοημοσύνης, την Καρδιά, να καθοδηγεί τις κινήσεις τους. Μέσα από μια σειρά αποκαλύψεων, η Στόουν πρέπει να εμποδίσει την Καρδιά να πέσει στα χέρια τρομοκρατών που κρατούν τους κωδικούς για το χειρισμό της.

 Έχει αρκετά θετικά στοιχεία η ταινία που σκηνοθέτησε ο Τομ Χάρπερ για λογαριασμό του Νέτφλιξ. Μερικά από αυτά είναι η εύκολα κατανοητή πλοκή της, ο γρήγορος ρυθμός, αρκετές θεαματικές σκηνές ( με λίγη παραπάνω χρήση ψηφιακών εφέ απ' όσο θα θέλαμε), οι ανατροπές, ο πάντα αξιοπρεπής Τζέιμι Ντόρναν και φυσικά η παρουσία της Γκαλ Γκαντότ, της οποίας αν και δεν δηλώνω θαυμαστής, οφείλω να παραδεχτώ ότι έχει δουλέψει αρκετά τις ερμηνείες της και εξελίσσεται σε μια πολύ γοητευτική κινηματογραφική παρουσία.

 Αν κάπου χωλαίνουν όλα τα θετικά στοιχεία της ταινίας, είναι στο ότι τα έχουμε ξαναδεί και πολλά από αυτά τα έχουμε δει σε καλύτερες εκδοχές. Ειδικά η Επικίνδυνες Αποστολές τα τελευταία χρόνια έχουν πάει τις κατασκοπευτικές ταινίες δράσης σε άλλο επίπεδο, με το πείσμα, την αφοσίωση και τον επαγγελματισμό του Τομ Κρουζ αλλά και τη σκηνοθετική ματιά του Κρίστοφερ ΜακΚουάρι. Η Γκαλ Γκαντότ δεν είναι σίγουρα Τομ Κρουζ και ο Τομ Χάρπερ δεν έχει αυτό το κάτι που βγάζει ο ΜακΚουάρι.

  Παρόλαυτα την ταινία την βρήκα διασκεδαστική και χορταστική. Τη δράση της την έχει, η Γκαντότ είναι αφοσιωμένη και "χώνεται" και στη δράση μέχρι εκεί που μπορεί, και η ώρα περνάει γρήγορα. Δεν υπάρχει κάτι να σε ενθουσιάσει, δεν υπάρχει κάτι που να σε κάνει να θέλεις να τη δεις και να την ξαναδείς, όμως κατά την προβολή της μια χαρά περνάς με την Ρέιτσελ Στόουν.

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

Casino Royale (2006)

Είδος : Περιπέτεια

Σκηνοθεσία:Martin Campbell

Σενάριο:Neal Purvis,Robert Wade,
Paul Haggis

Παίζουν:Daniel Craig,
Eva Green,Judi Dench

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο μυστικός πράκτορας Τζέιμς Μποντ έχει μόλις προαχθεί σε 007. Στην πρώτη του αποστολή καλείται να αντιμετωπίσει έναν επικίνδυνο λαθρέμπορο όπλων, τον οποίο φαίνεται να χρηματοδοτεί μια μυστική οργάνωση. Όλα θα παιχθούν σε ένα σκληρό αγώνα πόκερ στο Μαυροβούνιο, στο Καζίνο Ροαγιάλ. 

ΑΠΟΨΗ: Στα μέσα της δεκαετίας του 2000 ο Μποντ άλλαξε πρόσωπο και από τον γοητευτικό Πιρς Μπρόσναν μεταμορφώθηκε στον πιο σκληρό και μπρουτάλ Μποντ, του Ντάνιελ Κρεγκ.

  Ο Μάρτιν Κάμπελ αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία στο Casino Royale και καταφέρνει με επιτυχία να αλλάξει το ύφος των ταινιών του Μποντ. Ο Κάμπελ σκηνοθετεί το δεύτερο φιλμ του Τζέιμς Μποντ στην καριέρα του, καθώς και παλίότερα, στο πρώτο φιλμ του Μπρόσναν ως Μποντ (GoldenEye) ήταν αυτός υπεύθυνος για το πιο μοντέρνο τότε πρόσωπο του Μποντ. Η δουλειά, όμως, που έχει γίνει στο Casino Royale ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα άριστα δεμένο σύνολο με δράση, σενάριο και πολύ καλές ερμηνείες, όλα σε πλήρη αρμονία χάρη στην καθοδήγηση του Κάμπελ αλλά και την ικανότητα των υπολοίπων.

  Η δράση σε αυτό το φιλμ είναι άψογα χαρογραφημένη, όταν πρόκειται για σώμα με σώμα μονομαχίες, δείχνοντας μας συνεχώς την ένταση του Μποντ, ζητώντας μας να ξεχάσουμε τους χαλαρούς τύπους των προηγούμενων δεκαετιών. Εδώ ο Μποντ είναι πιο ανθρώπινος και πιο σκληρός από ποτέ. Είναι ένας εκτελεστής, ένας δολοφόνος, που πονάει και που ματώνει. Δεν είναι ακόμα ο ατσαλάκωτος, κοσμοπολίτης μυστικός πράκτορας που γνωρίσαμε μέσα από τις προηγούμενες ταινίες. Αυτά τα λέμε παρακάτω όμως, γιατί η δράση εδώ υπάρχει σε όλες τις μορφές. Έχουμε κυνηγητά με αυτοκίνητα αλλά και το εντυπωσιακό κυνηγητό σε στιλ παρκούρ αμέσως μετά τους εναρκτήριους τίτλους, το οποίο παρακολουθείς με κομμένη την ανάσα. Η εντυπωσιακότερη στιγμή, όμως, του φιλμ είναι η μονομαχία στο καζίνο. Δεν περίμενα ότι από μια ταινία Μποντ, γνωστές για τα θεαματικά σταντς, αυτό που θα μου έμενε θα ήταν μια παρτίδα πόκερ! Ο Κάμπελ χρησιμοποιεί με μαεστρία τους παίχτες του, δημιουργεί αγωνία και παρεμβάλλει πολύ δυνατές σκηνές κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, τονίζοντας ακόμα περισσότερο τη σημασία του.

  Μεγάλος πρωταγωνιστής του Καζίνο Ροαγιάλ, με μοιρασμένο το ποσοστό με το σκηνοθέτη του φιλμ, είναι ο νέος Μποντ του Ντάνιελ Κρεγκ. Ο Κρεγκ παρουσιάζει τον Μποντ ιδιαίτερα σκληροτράχηλο, βίαιο και χωρίς την ιδιαίτερη κομψότητα των προκατόχων. Έχει τις ατάκες αλλά δεν είναι διατεθειμένος να τις "ρίχνει" συνεχώς, επιθυμώντας περισσότερο να κάνει τη δουλειά. Είναι ο Μποντ πριν γίνει ο Μποντ. 

  Ολόκληρο το φιλμ του Κάμπελ είναι στην ουσία ένα πρίκουελ όσων έχουν προηγηθεί όλα αυτά τα χρόνια. Ίσως γι αυτό να επιλέχτηκε η πρώτη περιπέτεια του Μποντ που έγραψε ο Φλέμινγκ, χάριν συμβολισμού. Μέσα στο φιλμ ο Μποντ ανακαλύπτει το πασίγνωστο ποτό του, ενώ η ατάκα που όλοι περιμένουν να ακούσουν, βγαίνει από τα χείλη του Κρεγκ μερικά δεύτερα πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους. 

  Μποντ χωρίς άξιο αντίπαλο, όμως, είναι φαγητό χωρίς αλάτι. Εδώ ο Μαντς Μίκελσεν δίνει έναν από τους πιο αξιόλογους κακούς του Μποντ. Ο Λε Σιφρ που ερμηνεύει ο Δανός ηθοποιός, είναι ένας

εγκεφαλικός τύπος, ένας σαδιστής που δε γνωρίζει όρια. Δεν είναι παντοδύναμος, καθώς καθοδηγείται από κάποια μυστική οργάνωση (βλέπε SPECTRE), ούτε έχει σχέδιο να κατακτήσει τον κόσμο. Λεφτά θέλει και μόνο αυτά.

  Σημαντική και η παρουσία της Εύα Γκριν, ως Βέσπερ, αντικείμενο του πόθου του Μποντ. Η Βέσπερ είναι η δεύτερη γυναίκα την οποία ο Μποντ ερωτεύεται μέσα σε όλη αυτή την κινηματογραφική του διαδρομή και η χημεία Κρεγκ και Γκριν αποδίδει εξαιρετικά στην οθόνη. Η άλλη σημαντική κυρία του Μποντ, είναι η Τζούντι Ντεντς, η οποία συνεχίζει το ρόλο της Μ, που είχε ήδη από τη θητεία του Μπρόσναν. Η Ντεντς αποτελεί τη δυναμική σταθερά του μοντέρνου Μποντ.

  Το Καζίνο Ροαγιάλ αποτελεί κατά την προσωπική μου άποψη την πιο ολοκληρωμένη ταινία του Μποντ. Όχι την πιο θεαματική, όχι την πιο διασκεδαστική, αλλά την πιο ουσιαστική. Μια ταινία που έχει τα πάντα σε σωστές δόσεις, χωρίς να παραμερίζει τους χαρακτήρες της και χωρίς να ξεχνά ότι η πλοκή μπορεί να δώσει τεράστια ώθηση σε ένα φιλμ. Μακρυά από τον κορυφαίο, κλασικό Χρυσοδάκτυλο, μακρυά από το άκρως χορταστικό και διασκεδαστικό Η Κατάσκοπος Που με Αγάπησε, μακρυά ακόμα και από τα πιο κοντινά χρονολογικά φιλμ του Μποντ με πρωταγωνιστή τον Μπρόσναν, το Καζίνο Ρουαγιάλ αποτελεί μια νέα αρχή αλλά και μια ταινία σταθμό για τον Μποντ της νέας εποχής.  

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn